x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Hoe kan mijn baby een miskraam zijn?

Door Anna Elisabeth gepubliceerd op Friday 28 September 12:08

Voor de buitenwereld kreeg ik een miskraam.. maar ik was een zoontje rijker.

Zwanger!

 

Jaah!.. het is echt waar. Een dikke streep op de zwangerschapstest.
Voorzichtig, niet te enthousiast zijn vertel ik mezelf. Er kan nog van alles gebeuren. Met vier miskramen in mijn gedachten en een gevormde onzekerheid in mijn hart, weiger ik mezelf te gehecht te raken aan de droom van mijn verlangen. Helaas is eerst zien dan geloven is mijn motto geworden. 

We zijn zo blij!

 

Nadat we op een dag bij mijn ouders wegkomen besluiten we het de volgende keer gewoon te gaan vertellen. Het vertrouwen begint nu toch echt te komen. We krijgen een baby, een brusje voor broer en zus. Eenmaal thuis aangekomen. Nog even naar de wc voor het slapen gaan. Het gevoel van geluk en vertrouwen vergaat al snel bij het zien van het zo gevreesde bloed. "Laat maar, zijn dan ook mijn woorden, het is weer mis." Gelukkig kunnen we snel komen voor een echo. Ongerust maar vol vertrouwen want de bloeding was nu toch nog opgehouden. Gelukkig er is niks aan de hand, alles ziet eruit als zoals het hoort. En weer zijn we zo blij! 

Verwachting

Ons kleine meisje
Ons kleine jongen
En dan jij
zo bijzonder
Jij koos ons
uit alle mensen
Een droom
een wens
een wonder

Blijf je bij me
warm en knus
Ik zal je vasthouden
je omarmen
je krijgt een dikke kus
op je zachte wangetjes
je kleine vingertjes
je kleine teentjes

maar ik heb geduld
ik zal op je wachten
blijf lekker zitten
mama is knus en warm
blijf dicht bij me
we verwachten je


ZO BLIJ!

 

Toch kan ik diep in mijn hart niet gerust gesteld genieten. Tenminste niet echt. De echo was nog zo pril.
Een klein garnaaltje.. mijn kleine garnaaltje. Gelukkig naderen we de termijn echo. Met 12 weken mogen we ons kindje weer zien, wat zal hij of zij gegroeid zijn. Grote zus gaat mee, even twijfelden we, maar ze wil zo graag en waarom zal er ook iets mis zijn. Ik voel de kleine zelfs sinds een week al wat kriebelen en bewegen. 

"Kijk mama, ze zwaait naar mij" lacht mijn dochter bij het zien van haar zusje. Ja een zusje, geen twijfel over mogelijk. Ze wil hoe dan ook een zusje. Prachtig, wat een mooi gevoel bij het zien van ons wondertje. Hij beweegt goed en zwaait met zijn armpjes druk om zich heen. We krijgen een mooie rij foto's mee van onze kleine en laten die dan ook gelijk aan iedereen zien. Toevallig hebben we deze avond een etentje met de familie.

Nu kan ik eindelijk de onzekere gevoelens helemaal loslaten. We krijgen nog een baby. We zijn al een paar weken bezig met de zolder. Met de kleine op komst hebben we toch een extra kamer nodig. Papa en mama gaan naar de zolder verhuizen. Onze zoon krijgt onze kamer, dus krijgen we voor zijn verjaardag leuke decoraties voor op zijn nieuwe kamer. 

Veertien weken alweer!

Wat vliegt de tijd. Ik heb al drie dagen koorts en ik voel me wat onzeker over de baby dus besluit toch onze eerste afspraak niet te missen. De verloskundige heeft al snel door dat ik enkel voor het hartje kom en eigenlijk te ziek ben voor een afspraak. Dus dat gaan we dan ook gelijk maar even doen. We maken nog snel even een afspraak voor de twintig weken echo voordat we voor de eerste keer naar ons kleintje mogen luisteren. Ik ga liggen, het ritueel zit me nog vers genoeg in mijn geheugen. De verloskundige gaat op zoek naar het hartje van de kleine, maar na veel zoeken horen we nog steeds enkel mijn eigen hart gonzen. 

Blijf bij me!

tranen vullen mijn hart
bij de gedachte dat je me verlaten zal
misschien is er nog een kans
een weg voor ons uit dit donkere dal

zachtjes huil ik
toch heb ik hoop
met mijn vingers gekruist
en een gebedje aan God

onderhandelen
over hoeveel liefde je krijgt
hoeveel moois je ziet
als je bij me blijft

een papa, een mama
een grote broer en grote zus
en het aller mooiste
van elk die dikke kus

terwijl ik met woorden de onrust sus
mijn gedachten een plekje gegeven
hoop in het midden van mijn wereld plaats
wachtend op een teken van leven

Het is mis!

 

Gelijk maar een afspraak voor een echo. We kunnen er zo heen rijden. Eerst de kinderen maar even bij mijn ouders afzetten. Onderweg naar het ziekenhuis begint het al wat door te dringen. Ik wist het wel, bedenk ik me. Ik weet dat ik hoop moet hebben maar eigenlijk voel ik de kleine al zeker een week niet meer. Maar ik was ziek en dan is het toch wel logisch dat je met dit aantal weken niks voelt, het is  sowieso al heel wat wanneer je nu al wat voelt. 


Het verlies!

De echo bevestigde onze gevoelens. Binnen een seconde wisten we het al. De kleine had zich helemaal in elkaar gekruld en bewoog niet meer. Geen hartslag.. geen leven.
We mochten wachten totdat de miskraam vanzelf op gang kwam of het op gang helpen in het ziekenhuis. En omdat het voor de verwerking beter zou zijn om het aan de natuur over te laten hebben we er dan ook voor gekozen om te wachten en te hopen dat alles snel en goed zou gaan.

Vijftien weken zwanger.

Na nog een week met mijn overleden kindje rond gelopen te hebben is de tijd aangebroken om afscheid te nemen. Ik ben nog steeds wat ziek en zwak, maar gelukkig al een heel eind aangesterkt.
In de morgen begin ik te bloeden en tegen 23:00 beginnen de eerste weeën. Al snel breekt mijn vruchtwater en worden de weeën heftiger. Nooit begrepen dat er toch een kleine bevalling aan zat te komen lieten we alles maar over ons heen komen. Achteraf was het fijn geweest om daarover ingelicht te worden maar het drong al snel tot me door dat het niet te vergelijken was met mijn verste miskraam met 8 weken. Niet lang daarna kwam ons kindje, ik wilde het ook zien. Ik moest het ook echt zien om het te geloven. Maar helaas kwam ons kindje niet compleet en had ik tot mijn schrik enkel een klein hoofdje in handen. Klein en kwetsbaar.. maar zo compleet. De oogjes, een neusje en een mondje. Als snel kwam ook de rest van het lichaampje. Klein en kwetsbaar maar zo compleet.. Kleine vingertjes en teentjes. Zelfs enkeltjes en ribbetjes waren al gevormd. Zo bijzonder.. mijn kleine wonder. Ik besloot dat ik het wilde weten.. maar had nooit verwacht dat ik het  te zien zou krijgen.. Geen zusje, maar een broertje. We zouden een zoontje hebben gekregen.

Vier uur later had ik zoveel bloed verloren dat we alsnog in de ambulance naar het ziekenhuis toe konden. Maar we hebben ons zoontje thuis een plekje mogen geven en daar zijn we dankbaar voor. 

Afscheid

dag klein wondertje
mijn lieve schat
die ik nooit heb mogen kennen
misschien zelfs nooit echt heb gehad

 vijftien weken bij je mama
een vroeg afscheid.. veel te vroeg
ging ik zoveel van je houden
maar het was toch niet genoeg

maar je bent mijn kleine ventje
dat jij er was is positief
en uit de warmte van mijn hart
heb ik je eeuwig lief

Dag mijn lieve lieve Sam 

 

© River

http://river.jouwpagina.nl/

Reacties (29) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Nieuwe reacties weergeven
Een triest verhaal, mooi geschreven. Ik leef met je mee en weet hoe het voelt. Sterkte!
een mooi verhaal, en inderdaad hier word je toch een beetje stil van. je hebt het mooi verwoord.
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
...............een mens wordt er stil van.
Kippevel tijdens het lezen. Heel veel sterkte voor jullie allemaal!
Lieve Xiara ik wil jullie heel veel sterkte wensen. Wat een verhaal en wat ongelofelijk triest..
ach lieverd
het is dat ik het niet wist van mijn zwangerschap
anders was ik zo bang geweest dat het fout ging
dikke duim en knuffel
vind het zo pijnlijk om jou en mijn verhaal naast elkaar te lezen
Heel veel sterkte gewenst. Ik hoop van harte dat jullie later alsnog een kindje mogen krijgen.