Gevecht tegen de kilo's

Door Pomerol gepubliceerd op Friday 28 September 12:07

een levenslang gevecht tegen de kilo's

De aanleiding

Vorig jaar stond ik op de weegschaal en zag tot mijn schrik dat ik de 125 kilo grens gepasseerd was. Dit was in alle stilte gebeurd, heel geleidelijk. En wat ook niet helpt is dat ik me nooit druk heb gemaakt over mijn gewicht. In het judoteam waar ik vroeger uitkwam was ik zwaargewicht, ik vocht in de 'plus' categorie, volgens sommigen smalend de 'gebakjesklasse' genoemd. Ik ben ook niet te beledigen met termen als dikzak, al is het soms wel confronterend. Meestal nam ik het als een geuzennaam. Niet dat ik erg vet was, ik was meer gezet, stevig, massief. Onder dat kleine vetlaagje lag een dikke bundel spieren. Maar op een gegeven moment moet je jezelf bekennen dat het aandeel spieren te verwaarlozen is.

Het besef

Afijn, dat moment kwam toen de weegschaal meer dan 125 kg aangaf. Dat is toch wel veel, tsja, ik pas ook lang niet meer in al mijn broeken, maar gelukkig past mijn lievelingsbroek me nog goed. En als dat niet het geval is, dan ga ik gewoon op zoek naar een nieuwe lievelingsbroek.

Maar op zeker moment krijg je gezondheidsproblemen, moeite met hardlopen, moeite met bergop fietsen, met schoenveters strikken... Dan toch maar beginnen, maar hoe? Een dieet is niets voor mij, daar ben ik niet gedisciplineerd genoeg voor. Wat vind ik leuk naast eten en drinken? Lezen, TV kijken, cafe bezoeken met vrienden, sporten. Sporten? Natuurlijk, ik sport graag alleen heb ik het laatste jaar te vaak smoesjes gebruikt om niet te gaan sporten. Daarom heb ik een stok achter de deur nodig. En die vond ik door me in te schrijven voor een hardloopwedstrijd over 10 km, meer dan ik ooit gelopen had.

mijn systeem, de inname kant

Afvallen iseigenlijk heel eenvoudig: je moet meer verbruiken dan innemen. Je kunt je richten op de inname kant, het klassieke dieet, iets dat bij mij niet werkt. Of misschien toch een beetje, als ik nou eens begin met het koekje bij de koffie niet meer te nemen en het verplichte stukje gebak bij verjaardagen (zowel op kantoor als thuis), geen dessert bij het eten. Toch al geen dingen die ik erg lekker vind. Het wordt moeilijker om de wijn en kaas te laten staan, daar bouw ik mijn hele leven op! Een maaltijd zonder wijn? Pasta zonder wijn? En wat moet je dan drinken 's-avonds? Ik sprak met mezelf af voorlopig alleen nog maar vrijdag, zaterdag en zondag wijn te drinken, door de week moest ik het doen met thee of water. Let op het woordje 'voorlopig', dat is de truc. Als je zegt 'nooit' dan is het gedoemd te mislukken, ik heb een ontsnappingsclausule nodig, net zo hard als ik licht aan het eind van de tunnel nodig heb.

mijn systeem, de opname kant

En wat vind ik leuk? Sporten, dus twee keer in de week spinnen in de sportschool en niet met smoesjes aankomen! En omdat ik die harloopwedstrijd in het verschiet heb, twee tot drie keer in de week lopen, rustig aan beginnen. En als een echte oude lul in de zomer na het avondeten een paar km wandelen, en dat nog wel zonder hond! Ik was de schaamte voorbij, maar het had resultaat.

Een half jaar later al 15 kilo minder, en weer een half jaar later nog eens 5 kilo er af! En een complimentjes dat je krijgt van het andere geslacht, had ik dat eerder geweten, dan was ik er eerder aan begonnen. Maar nog een half jaar later verval ik langzaam weer in mijn oude gewoontes, laat op de avond een glas wijn en whisky, wijn bij het eten, kaasplankje erbij... Toch nog maar een kilo aangekomen in 5 maanden tijd. Maar als ik niet oppas dan ben straks weer moddervet.

levenslang

Dat is wat ik bedoel met levenslang: altijd bewust zijn van je gewicht. Vroeger was mijn bijnaam 'Tony Soprano', en ergens vond ik dat niet erg. Maar nu ik eenmaal een andere garderobe heb moeten aanschaffen confronteer ik mezelf continu met mijn gewicht, ik blijf er op letten. Ook de kinderen ervaren het als positief. Als ik nu hoor hoe negatief zij zich uitlaten over dikke mensen, zo dachten zij er vroeger ook al over maar durfden dit waarschijnlijk niet duidelijk te zeggen. Natuurlijk wel dat ik dik was in hun ogen, maar dan op een berustende en grappige manier. De adder onder het gras zie ik nu pas liggen, en ik zal er op letten.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.