Het verhaal van mijn tweeling, Timo* en Yannick*

Door Ienie gepubliceerd op Monday 27 January 20:38

Dit is het verhaal van mijn zwangerschap van Timo en Yannick, die door laks handelen in het ziekenhuis te vroeg geboren zijn met als gevolg dat ze zijn overleden. In dit verhaal lees je alles over mijn gevecht om mijn kinderen en mijn gevecht de jaren erna. Ik hoop dat iedereen kracht uit mijn verhaal kan putten! Ik zou het op prijs stellen als er naar het lezen van mijn verhaal een reactie achtergelaten wordt.

                       Ik mis jullie

 

Mijn verhaal over mijn binken, mijn tweeling die helaas nooit mochten zijn !

 

                      Timo en Yannick
               Beiden geboren op 18 juni 1994
               Beiden overleden op 19 juni 1994

 

 

 

Ik wil me even voorstellen, mijn naam is Ineke, ik ben van het bouwjaar 1964 en de trotse moeder van Timo* en Yannick*.  Ze zijn geboren op 18 juni 1994 en beiden overleden op 19 juni 1994.
Dit was een grote klap voor me, vooral omdat de zwangerschap meer dan gewenst was. Deze zwangerschap was echt gepland, ik ben een lesbische vrouw, die zwanger werd van een bij mij bekende spermadonor, ik werd dus bom-moeder. Maar natuurlijk vooraf had ik er ook niet bij stil gestaan dat het een tweeling zou kunnen worden. Dit was echt helemaal te gek!!! Maar als ik heel eerlijk ben moet ik bekennen dat ik bij de eerste echo, toen bleek dat het een tweeling was, ik toch ook wel een keertje moest slikken!! Heb ik weer dacht ik, bom-moeder en dan gelijk maar twee. Maar van binnen was ik meer dan trots, ik, WAUW een tweeling. Apetrots was ik dat ik meteen naar de eerste poging zwanger was geworden en de zwangerschap verliep redelijk goed. Natuurlijk had ik de alom bekende kwaal, de misselijkheid, maar net iets meer dan normaal. Maar een mooie wens van mij was in vervulling gegaan, Yes, ik was zwanger, en hoe....

Hoe verliep mijn zawangerschap?

Mijn zwangerschap verliep eigenlijk redelijk rustig, mijn buik groeide overdreven hard, het was druk in de buik, maar het was volop genieten. Tot begin mei 1994, ik kreeg de griep en die wilde maar niet overgaan. Omdat de koorst aan bleef houden ben ik naar een week of twee naar mijn huisarts gegaan, maar in overleg hebben we toen besloten geen medicijnen te gebruiken. Ik moest het bij een volgende controle in het ziekenhuis erover hebben. Zo gezegd, zo gedaan. Kort daarop begon ik rare en angst aanjagende nachtmerries te krijgen, ik droomde dat ik mijn jongens kwijt zou raken. Ik wist niet wat ik hier mee aan moest, maar achteraf gezien was het een voorteken. In de nacht van 28 op 29 mei 1994 werd ik wakker in een nat bed, mijn vliezen waren gebroken, dacht ik, maar durfde dit niet te geloven. Ik heb toen contact gezocht met het ziekenhuis in Nijmegen, waar ik onder controle was. Naar hun telefonische beoordeling hoefde ik niet direct te komen, ik had immers een afspraak staan op de poli voor 2 juni met mijn vaste begeleidster, maar mochten de problemen verergeren, kon ik altijd weer contact opnemen met hun.

Toen wist ik het zeker!!

Natuurlijk stond ik meteen stil bij mijn nachtmerries van de afgelopen weken. Maar het ergste vond ik de nasmaak die ik aan dit geprek over had gehouden, ik voelde echt behandeld als een nummertje, voelde me dus behoorlijk afgewezen en niet serieus genomen. Ik durfde ook geen contact meer op te nemen met hun, dat terwijl de klachten alleen maar verergerde. De koorts bleef aanhouden, ik bleef "lekken"(incontinent dacht ik eigenlijk), had veels te vaak harde buiken, mijn buik veranderde van een mooie grote ronde buik in een flatje. (Dat wil zeggen, dat de buik onderin kleiner werd en de buik bovenin werd groter)verder was ik ontzettend moe en had ik regelmatig het gevoel dat ik flauw ging vallen.
Eindelijk was het dan 2 juni, ik naar het ziekenhuis met al mijn klachten op een briefje. Tijdens deze controle gaf ik duidelijk aan wat mij in de ochtend van 29 mei was overkomen en al mijn andere klachten heb ik duidelijk gemaakt. Ach, kreeg ik te horen, dat zijn de normale klachten in deze zwangerschapsduur, ik moest het maar zo bekijkken dat ik nu net zover was als een vrouw van een eenling-zwangerschap van 9 maanden. Nou, daar kon ik het dan mee doen, er werd nog even naar de hartonen geluisterd en ik mocht weer gaan....... Wat mij heel erg opviel was het verschil in de harttoon van kindje 1, was veel sneller dan die van kindje 2. Als uitleg, want ik vroeg ernaar omdat het verschil wel heel duidelijk was, kreeg ik te horen dat het hoogst waarschijnlijk met de geslachten van de kinderen te maken had, een jongen en een meisje. Alweer slikken en gewoon doorgaan, ik voelde me wederom niet serieus genomen, maar nu door de bahandelend specialist. Ik heb/had toen daadwerkelijk het idee dat ik een verschrikkelijkke zeur was en durfde dus ook niet verder van me af te bijtten, zij had er per slot van rekening voor gestudeerd, dus waarom mag ik dan twijfelen aan hun oordeel..... Ik kreeg wel nog een afspraak mee voor een echo, op 17 juni 1994. Daar werd mij toch pijnlijk duidelijk dat het niet goed was, al werd er wederom niets gedaan. Alleen maar een extra opmerking en tekeningetje van de ligging van de kids. Wat bleek tijdens de echo, kindje 1 was minder gegroeid dan kindje 2. Wat ik duidelijk kon zien was dat er veel minder vruchtwater bij kindje 1 dan bij kindje 2 en hij lag al ingedaald. Ach, ik was het maar, dus het werd dit keer afgedaan met een extra opmerking op het echo formulier en een tekening van de ligging van kindje 1 en ik werd weer weg gestuurd. Shit, het kon toch niet waar zijn, niet nog een keer. Ik ben toch geen zeur....... Met de wetenschap die ik had wist ik nu echt wel dat het niet goed zat....

Die middag begonnen de ontsluitings-weeen. Maar het ziekenhuis durfde ik niet te bellen hoor, ze hadden me tot nu toe al niet serieus genomen, laat staan nu wel... Ik wilde niet gezien worden als een lastig vrouwtje die in der uppie zwanger wilde worden, moeder wilde worden en het niet aan kan.
Tot de volgende ochtend had ik dus ook echt geen aktie ondernomen, ik wist, voelde van binnen dat ik mijn kids kwijt was en dat gevoel kan je aan niemand uitleggen. De volgende ochtend heb ik uiteindelijk het ziekenhuis maar gebeld, ik moest, kon niet anders meer. En nu wel ik wel serieus genomen, ik moest gezien de ernst van de klachten meteen komen, mocht niet teveel meer lopen en zo snel mogelijk naar het ziekenhuis komen. Ik werd bang, raakte in paniek, nu zist ik het heel zekers, ik ben mijn kids kwijt, wat nu...... Ik durfde niet meteen naar het ziekenhuis, nu had ik ze nog, voelde ze nog, maar die angst, die kan ik niet omschrijven wat dat met me gedaan heeft. Natuurlijk wilde ik iemand meenemen naar het ziekenhuis, durfde niet alleen, kon niet alleen. De weeen waren inmiddels zo heftig dat ik ze om de 7 á 8 minuten voelde en de rit naar het ziekenhuis duurde toch zeker een half uurtje, dus alleen niet te doen. Uiteindelijk was toen een vriendin van mij meegegaan en gelukkig is ze erbij gebleven van het begin tot het eind. Wat was ik blij, dat ik haar erbij had op die dag!!! Om 11 uur had ik gebeld naar het ziekenhuis, maar ik was er pas om half 2 niet dat ik zover weg woonde van het ziekenhuis, nee, integendeel, maar ik wilde nog zo lang mogelijk genieten van mijn jochies!!! Het gevoel dat je weet dat je je kinderen kwijt gaat raken, heel veel angst, maar je kan het niet echt aan iemand uitleggen!! In het ziekenhuis aangekomen en naar het eerste inwendig onderzoek en een echo, bleek dat kindje 1 geen vruchtwater meer had en ik een ontsluiting van 4 cm. had. Mijn ergste nachtmerrie kwam nu uit, ai, dat kwam hard aan.........Nu was het afwachten en doorbijtten, ik kon niet anders, moest mezelf overgeven aan hun....maar ja, hoe doe je dat?? Omdat ik koorts had, werd ik aan een infuus gelegd met weeen opwekkers. En eindelijk, om 11 uur in de avond mocht ik gaan persen. Maar dat verliep niet zoals ik het wilde. Kindje 1lag verkeerd, hij werd geboren met zijn armpje en daarna kwam vrijwel meteen zijn schouder en hoofd, dat ging niet, dus hij werd terug geduwd en men probeerde hem te draaien. Ook dat lukte dus niet. Naar 5 pogingen om hem manueel te draaien, en dat allemaal zonder verdoving, werd besloten om het in de operatiekamer af te maken. Omdat ik een behoorlijk hoge koorts had, mocht er geen keizersnee uitgevoerd worden, dit i.v.m. risico's voor infecties van mij. Onder algehele narcose zijn mijn jongens er manueel via natuurlijke weg uitgetrokken.

timo.jpgOm 23.51 uur werd Timo (kindje 1) geboren, hij was 26 cm. groot en woog 575 gram.

En om 23.59 werd kindje 2 geboren, Yannick, hij was 31 cm. groot en woog 710 gram. Beide zijn ze geboren dus op 18 juni 1994, en ze zijn levend ter wereld gekomen. yannick.jpg
Iets wat de doktoren nooit verwacht hadden, ze zouden volgens hun de persweeen nooit kunnen overleven,
maar ja, het zijn mijn binken en net als moeders dus kanjers!!!

Timo is 19 juni 1994 overleden, om 0.25 uur en Yannick om 0.45 uur.
Helaas heb ik mijn jongens nooit levend mee mogen maken, ik was onder algehele narcose, maar de vriendin die mee was met mij en nog altijd erbij was, heeft ze nog wel levend gezien. Om half twee die nacht, kreeg ik mijn jongens eindelijk te zien, op dat moment komen er zoveel gevoelens los van trotsheid, maar ook van verdriet...

Trots, verdriet, onmacht!

Wat waren ze mooi, het waren echt twee jongens, twee mooie jongens, mijn jongens. Maar er was iets met Timo, dat kon je ook zien. Hij had een ingedeukt gezichtje, een ingevallen buikje en een klompvoetje, maar hoe dan ook....WAT WAREN ZE MOOI!!!! Tot half 5 die nacht heb ik genoten van mijn jongens, toen moest ik naar de afdeling toe, bijkomen van alle emoties en het verdriet echt toe gaan laten. Auk, de vriendin, was inmiddels naar huis gegaan. Gelukkig werd ik prima opgevangen op dat moment in het ziekenhuis, de verpleging van de afdeling gynaecologie, had zelf moeite met hun emoties te bedwingen. Er was voor mij in de nacht een kamer vrij gemaakt, helemaal alleen ging ik nu de nacht in, maar geslapen heb ik niet hoor. Ik zat continue bij mijn jongens, mijn binken.... En ook zat ik met het Groote Waarom vraagstuk. Waarom ik, waarom mijn jongens, waarom waarom waarom....De volgende ochtend rond 8 uur liep ik rond in mijn kamer en de verpleging stond er versteld van dat ik zo snel weer in actie kwam, maar ja, als ik bleef liggen, moest ik het verdriet toelaten en dat was te hard, te moeilijk, te pijnlijk...
Op die ochtend kreeg ik de keuze voorgelegd om Timo en Yannick nogmaals te zien, vast te houden, te knuffelen, maar ik durfde het niet aan. Achteraf gezien heb ik daar heel veel spijt van gehad, dat had ik wel moeten doen, maar ik durfde het niet. Ook kreeg ik de keuze voorgelegd om obductie op de jongens te laten doen, dat wilde ik heel graag, ik wilde weten wat de rede was van deze fatale afloop, ik wilde weten, lag het aan mij, ik had een mega schuld-gevoel, ik kon niets goed doen. Dit was ook de manier om er achter te komen wat er nu met Timo aan de hand was, er was iets met hem, maar wat??? De verpleging en behandelend arts deden daarover geen uitspraak, maar voor mij was het heel duidelijk te zien...... Dus ik koos ervoor om obductie te doen op mijn jongens, misschien gaf dat in ieder geval een antwoord op al mijn vragen en voor toekomstige zwangerschappen was het ook heel fijn om te weten of ik iets mankeerde, dat het aan mij zou liggen, dat het fout was gegaan. Ik moest antwoorden hebben!!! Intussen moest ik ook nog de geboortekaartjes bedenken, voor de mensen die wisten dat ik zwanger was, maar deze afloop nog niet kenden....naar een tijdje denken kwam de volgende tekst in mij omhoog en die staat ook te pronken op hun geboortekaartje:

                                                                        "Jullie waren bij mij,
                                                                                   en van mij,
                                                                         Nu zijn jullie bij mij,
                                                                       En nog steeds van mij" 
                                                     
timoyannick.jpg


Hoe ging het met me, hoe heb ik mijn leven weer opgepakt, mijn knokpartijen en overwinningen.

Op de maandag naar de geboorte van Timo en Yannick werd ik ontslagen uit het ziekenhuis, ik moest weer op mijn eigen beentjes verder, maar gelukkig stonden er echte vrienden voor me klaar en dat had ik nodig, heel hard nodig!!
Bij de na-controle, 6 weken naar de bevalling, kreeg ik de uitslag te horen van de obductie, resultaat: In de vruchtwaterzak van Timo zat een streptokok bacterie, die draagt iedereen bij zich die bijv. een keelontsteking heeft of de griep, en die was om geheel onaanwijsbare reden in de vruchtwaterzak van Timo geslagen dat er dus voor gezorgd heeft dat de vruchtwaterzak van hem gescheurd was. Verder bleek da Timo het Potters-syndroom had, hij had zwaar onderontwikkelde longen en niet werkende nieren en een potters facies (gezicht). Maar gelukkig had deze aandoening niets te maken met de streptokok bacterie in mijn lichaam. Timo zou, als alles normaal was verlopen en ik de zwangerschap had uitgedragen nooit langer geleefd hebben dan 24 uur, de longen zouden zich nooit ontwikkeld hebben en de nieren zouden nooit gewerkt hebben. Maar Yannick was een grote gezonde kerel...... Ik wist nu wat er aan de hand was met Timo en was trots op hem, omdat hij zijn broertje zolang heeft geholpen...... Maar ik was ze nu kwijt en mijn nachtmerries zijn nu de harde waarheid geworden. Ik was compleet de weg kwijt, wist niet meer of ik nog wel wilde leven, echt gelukkig was ik niet meer en dacht ook dat ik dat nooit meer zou kunnen worden. In 1999 heb ik bij de medische tuchtraad een proces aangespannen tegen mijn vaste verloskundige van het ziekenhuis, ik kon er niet mee overweg dat ik nergens gehoor kreeg om het feit dat er nogal ernstig laks is gereageerd op al mijn klachten tijdens de zwangerschap, dat ik eigenlijk toen alleen maar behandeld werd als nummertje en een vrouwtje die een zwangerschap niet aankon. Ik kon er niet meer mee omgaan en vond dat ik mijn recht moest halen. Bij de medische tuchtraad in Zwolle is de zaak in behandeling geweest en er is ook een uitspraak gedaan. Waar het mij niet om ging was een financiële schade vergoeding, nee, absoluut niet, ik wilde dat zij, die vrouw die zich uitgeeft als gespecialiseerd in haar vak, niet nog meer vrouwen zo behandelen kan als mij. Nee, dat mocht niet meer. Zij is inderdaad op haar vingertjes getikt, maar ja dan loop je weer tegen een grote muur op van de bureaucratie, vriendjespolitiek in het vakgebied, witte boorden criminaliteit. Ok, ze is op haar vingertjes getikt wegens haar lakse houding ten opzichte van mij, maar dat was het dan. Ik voelde de uitspraak toch wel als iets positiefs, ik werd nu wel gehoord, veels te laat natuurlijk, maar ik had een klein gedeelte bereikt van wat ik wilde bereiken, er is gezegd dat er inderdaad laks is gereageerd. Een straf bleef uit, maar nogmaals, daar ging het mij niet om, nee, ik wilde weten of ik nou echt gelijk had, over haar lakse optreden. Het gelijk had ik al van mijn advocaat, maar van zo een commissie, dat betekend toch heel veel meer en daar kon ik ook iets mee!!

Na verloop van tijd heb ik me op laten nemen om de juiste hulp te krijgen bij het op de rails zetten van mijn leven. Het leren omgaan met het grote verdriet, het verwerken van mijn weg gerukte droom-wens... Met veel hulp van mijn vrienden en de juiste professionele begeleiding ben ik gekomen tot waar ik nu ben. Het lukt me nu redelijk goed om met het verlies van Timo en Yannick om te gaan, al doet het nog steeds heel veel pijn en mis ik ze nog steeds elke dag. Als het even kan, steek ik elke dag kaarsjes voor ze aan, dat hebben ze verdiend. Ik ben en blijf apetrots op mijn binken!!


Ik heb nog verschillende pogingen ondernomen om zwanger te raken en dat is ook gelukt, 10 keer, maar helaas, het mocht niet zo zijn, alle zwangerschappen zijn geëindigd in miskramen. Mijn drang om moeder te worden, ja, die is er nog steeds, maar de angst is te groot geworden. Elke keer opnieuw, het gelukzalige gevoel om weer zwanger te zijn en daarna, het stille verdriet, de pijn, jezelf opnieuw oppakken en weer proberen verder te gaan, ik kan het niet meer, het is te hard deze strijd. Nu zit ik dus opnieuw in een rouwproces, het nooit zelf moeder kunnen of mogen worden. Ook dit is een proces, waar ik in 2004 aan begonnen ben en is een eenzame strijd. De keuze heb ik wel gemaakt, het hoofd zegt, nee, het kan niet meer, maar nu het gevoel nog. Dat gaat komen, maar heeft gewoon de tijd nodig en dat neem ik er ook voor, ik ga mezelf niet meer voorbij rennen, maar gun mezelf die tijd.

Soms valt het mee, maar soms is deze strijd gewoon oneerlijk en onrechtvaardig......

Maar in mijn hart, zijn mijn jongens altijd aanwezig, mijn trots, mijn binken!!!

Nu, anno 2014 ben ik blij, blij dat ik zo geknokt heb voor alles wat mijn leven toch nog heeft gebracht. Ik mis mijn binken nog steeds elke dag opnieuw, ik heb mijn weg gevonden hoe dit grote verlies te dragen. Mensen zeggen vaak heel simpel, leer er maar mee leven......dat kan je niet. Je kan nooit leven met iets wat je zo graag altijd hebt gewild. Een plaats geven, ook zo een lege opmerking!
Als ik iets geleerd heb van dit alles, en dat heb ik, is dat ook ik anders naar andermans verdriet ben gaan kijken en nooit zal ik iemand uit de weg gaan die een groot verlies heeft geleden, iets ergers bestaat er gewoonweg niet als je zoiets ingrijpends overkomt!

Ik ben gelukkig nu, ik woon inmiddels 10 jaar samen met mijn vriendin, we zijn samen heel gelukkig!
Zij is moeder van twee schatten van dochters en inmiddels hebben wij 6 kleinkinderen. Hier kan, mag en durf ik heel veel liefde aan te geven, liefde die ik aan mij eigen binken jammer genoeg nooit heb mogen geven. Het voelt goed dat ik mijn liefde voor de kids nu kan door geven aan eigen…

Ik wil iedereen bedanken voor het lezen van mijn verhaal over mijn kinderen en het verdriet erover, wat vaak een stil verdriet is. Hopenlijk haalt iedereen veel kracht uit mijn verhaal, dat is uiteindelijk ook wat ik hoop te bereiken, dat door het lezen van mijn verhaal, mijn verdriet, mijn leven tot nu toe, er toch kracht geput word uit dit verhaal!!
 

 

 

Reacties (20) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Een hele late reactie van mij, maar denk niet te laat, want je zult het nu niet anders voelen dan ten tijde dat je dit artikel schreef. Aangrijpend en mooi geschreven, jouw verdriet is voelbaar, en als geen ander weet ik dat je dit je leven met je meedraagt. Sterk van je dat je toch weer kunt genieten van de jullie meiden en hun kinderen..., dat zegt iets over je als mens. Van mij ook alle respect in deze....
Heftig verhaal. Knap hoe je er mee om bent gegaan en je leven weer op de rails hebt kunnen krijgen. Respect!
Ongelooflijk zeg. Dat zoiets op deze manier kan gebeuren.
sprakeloos....
wow daar word je echt stil van... prachtig, echt prachtig geschreven
Hier zijn inderdaad geen worden voor.
ik ben ook mijn kindje kwijtgeraakt maar dan 20 weken zwangerschap door een bloedprop die ze overigens ook hadden kunnen zien op een echo maar me gewoon naar huis hebben gestuurd met je zaak heb je zeker gelijk het gebeurd de laatste tijd heel veel terwijl ze er toch op vooruit gaan in de wetenschap.En als die mensen niet meer van hun beroep houden moeten ze ontslag nemen.ze rusten in vrede!
Weet even niet veel te zeggen, zit alleen maar te slikken hier... wil je een dikke knuff geven en veel sterkte!