Hofplein, mijn terugkijk op een geweldig jaar!

Door Ricardo gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Ja, jammergenoeg weer een jaartje voorbij. Lees hieronder over mijn ervaringen het afgelopen jaar en mijn persoonlijke ontwikkelingen en ervaringen.

In eerste instantie is dat best leuk, je hebt een half jaar gewerkt aan een leuke voorstelling. Maar wat leer je hier nou van als student en als acteur? Ik begin eerst aan het studenten stukje. Als student zijnde mis je natuurlijk heel veel lessen en dat heeft bij mij ook een beetje tegengewerkt. Ik had bijvoorbeeld vaak de fut niet om verslagen te maken, sorry Meneer Adriaansen, maar ik had het dus heel druk… Als student wordt je ook een stuk socialer, je gaat met een groep van ongeveer 80 personen om en ja, je moet iedereen te vriend houden. Ach, niet dat je daar zoveel last van hebt maar als je zaterdag en zondag van 9.30 – 17.30 in een gymzaal zit te repeteren heb je daar natuurlijk last van als je iemand niet mag. Wat het grootste verschil is tussen school en Hofplein is dat je tijdens het repeteren omgaat met mensen die met een reden komen, hun passie, en we zijn er niet op uit om elkaar zwart te maken. We doen wat we leuk vinden en waar we goed in zijn.

Deze foto is geplaatst om een indruk te geven dat we toch wel redelijk professioneel bezig zijn, met de meest prachtige kostuums! Met dank aan de kostuumafdeling.

Als acteur zelf leer je hier ook ontzettend veel van, uiteraard, daar is het ook voor bedoeld. Eerst zit je gewoon een maand of 3 zonder kostuum te werken en dat is redelijk moeilijk. Je moet vooral je verbeelding gebruiken want alles wat je ziet zijn wat mensen in een sport pakje. Dit valt dan ook mee als je dan eindelijk de kostuums en attributen in handen hebt. Dat geeft toch een beetje een vertrouwt gevoel denk ik. En dan de première. Erg leuk natuurlijk maar wat mensen meestal denken, dat je première altijd de beste voorstelling is, klopt dus niet! Mijn beste voorstelling was toch wel een van de laatste. Dat was keileuk met een schoolvoorstelling. Ik moest zeggen: Vrouwen, te stom om na te denken! Vervolgens riep een jongen in de zaal keihard: ,Inderdaad!’ Redelijk vervelend aangezien we de volgende 5 minuten stil moesten zijn aangezien iedereen in een deuk lach.

Maar het ergste is dan toch wel de laatste voorstelling. Je moet afscheid nemen van de mensen waar je gehecht aan bent en het theater wat ondertussen zo vertrouwd voelt. Toen alle voorstellingen voorbij waren zat ik echt in een diepe kuil. Na al die tijd druk bezig te zijn heb je ineens rust. Teveel rust naar je eigen idee. Je weet niets om te gaan doen of te ondernemen. Beetje saai dus. Ik kan niet wachten op het komende seizoen. Ik mag misschien nog een keer productie doen omdat ik anders pas over 2 jaar weer productie heb maar dan heb ik mijn eindexamen en het zou toch vervelend zijn als ik dan mijn examens niet zou kunnen halen. Ik heb vernomen dat wij komend jaar alleen op de wereld gaan spelen. Als u interesse heeft, heb ik de film ge-upload naar onderstaand adres:

http://www.youtube.com/watch?v=PC07OyHm-zE

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Afscheid nemen is nooit leuk maar eens zul je elkaar toch weer ontmoeten.

Pork geeft de DUIM.

DRIMPELS zijn als dromen in het water.
dikke duim erbij voor je neergeschreven artikel !
afscheid nemen bestat niet he ;)