Het domme van reality Tv

Door Alexander_Nevermind gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

"Staan de chips klaar?, Biertje schat? Gezellig hé....." We doen even de telefoon van de haak mensen, en gaan lekker met zijn allen op de bank voor de buis. Voor een ouderwets avondje kwaliteit televisie! *BUCHEL....BRAAK!!!!!*

Gegroet, beste lezers!

Wat is er aan de hand met televisiekijkend Nederland?
Ten eerste, je kunt je vertrouwde kijkkastje niet aanzetten zonder dat je jezelf door vijfendertig kanalen met reclameblokken die toevallig op hetzelfde moment uitgezonden worden heen te moeten ploegen.
En als je dan een programma te pakken hebt dan is het iets in de trant van “Hollands next Kijleweg prostituee”, “Hollands next masterfrietenbakker”, “scheiden met zo veel mogelijk publiekelijk lijden”, “De ramp verbouwing”, of “So you think you can sing with a voice that sounds like a dying cat”.

Ik snap het echt niet hoe mensen de triestheid van hun eigen leven denken te ontvluchten door naar een nog veel pathetischer leven van een of andere inteeltdebiel te gaan kijken!
Het ergste ervan is ook nog eens dat het geeneens een Hilversum geheim is dat ze in veel gevallen werken met gecaste mensen, die volgens een draaiboek werken, dus…..het is nog nep ook!

De leerzame reality kak:

We hebben het, als we het hebben over leerzame realitykak, over programma’s waarin mensen iets doen wat de gemiddelde jan boerenlul niet een-twee-drie zou doen, willen of kunnen. We verstaan hieronder de zogenaamde meester-chef programma’s, de rampzalige verbouwing programma’s, of programma’s over partners die klagen dat hun wederhelft het inplakken van zelf gespaarde bilhuidschilfers als hobby heeft.
Kijk, van zulke pulp KUN je iets leren, namelijk; wat nou als het ooit tot een totale postapocalyptische chaos komt in ons aller Nederland, welk soort mensen mag ik dan om zeep helpen zonder dat ik er een schuldgevoel aan overhoud.
En laten we eerlijk wezen, niemand zit te wachten op wie nou precies Holland’s next meester-ex-kok-maar-nu-afwashulp gaat worden in de stationsrestauratie van Meppel, want zeg nou zelf, als het programma afgelopen is geeft niemand nog ene drol om die lui en is dat de enige werkplek waar ze nog aangenomen zullen worden. Je krijgt namelijk wat je verdient.
 


Braakverwekkende reality kak:

Ik krijg plaatsvervangende schaamte wanneer ik van die tranentrekker-realitymeuk op televisie tegenkom.
In deze categorie vinden wij programma’s waar de programmamakers de kijker op het gevoel spelen..
De programma makers doen dit door bijvoorbeeld te laten zien hoe verdrietig de 91 jarige Truus Fierljep uit Assen wel niet is door het overlijden van haar 74 kilo wegende volgepropte ruftpekinees die ze al sinds het kabinet van Agt in haar leven had.
Of nog beter, ze laten volwassen mensen besluiten hun kinderen voor het leven te tekenen, door de scheiding die pappie en mammie echt niet kunnen vermijden op televisie uit te zenden.
Dit doen ze met alle vuile was, de vreemdgangerij, de schulden, het nieuwe vriendje er ook nog bij, het kan gewoon niet op. Maar vooral zijn het de traantjes van Frenkie en Anneliesje, die nu twee huizen hebben om in te wonen, die schijnbaar velen van ons allen tot kijken dwingen.


De echte kijkcijferkanonnen:

 

Beste lezers, het kan nog veel gaver, nog veel stoerder, mooier en meer inspirerend.
De opsomming van een paar duizend jaar menselijke beschaving en evolutie wordt in een klap van de tafel geveegd. Dit wordt gedaan door onze jonge vrienden uit wonderlijke steden als Den haag (of waar dan ook waar ooit eens mensen in de jaren 80 geïnfecteerde spinazie uit Tsjernobyl hebben gegeten en daarna kinderen hebben verwekt).
Ik bedoel natuurlijk de programma’s waarin we jongeren, die eigenlijk klinisch achterlijk zijn verklaard, zien in een totaal onverwachte setting. We sturen deze jonge helden naar het eiland papalamapikkilos, geven deze zieltjes te veel geld mee, en vragen ze zich zo erg te misdragen als dat het maar kan. Ga maar lekker veel van bil of ga vreemd, vecht om wat dan ook, vloek en scheld minstens zes keer per zin, het maakt niet uit. Nederland kijkt toch wel, en gretig ook.
Ik kan het soms niet laten om mijzelf af te vragen of de fans van deze programma’s het ook leuk zouden vinden wanneer er zulke zieke hufters naast hen zouden komen wonen, en het soort gedrag vertonen wat zelfs in de sloppenwijken van Brazilië niet getolereerd word.

Onze helden:

Het aller, aller, aller ergste is nog wel dat we schijnbaar door dit soort onzin al zo sufgeluld zijn, dat we sommige van die kneuzen verheffen tot knuffelmongool. Ik doel op mensen als Britt,  Sterretje, en weet ik veel hoe deze krapuultjes heten.
Die Britt kan nog niet eens zonder begeleiding haar eigen naam schrijven. Maar we sturen haar over de hele wereld om zo de weinige ingangen die wij nog hebben bij uitheemse culturen dicht te laten timmeren, want na een bezoek van haar zijn die lui echt volkomen genezen van Nederlanders.
Ik ben er overigens van overtuigd dat zij een echte superactrice is, want ik kan bijna niet geloven dat iemand echt zo dom, maar vooral zo overbodig zou KUNNEN zijn.

Conclusie:

Wat te doen, als je zoals ik hier echt niet meer tegen kunt?
Doe de gordijnen dicht, zet een lekkere plaat van Leonard Cohen op, pak een wijntje en een goed boek. Zoek de lekkerste zetel in huis op, neem een slokje van je wijntje en stort jezelf in de wonderlijke wereld van je boek.
Maar niet vergeten goed om je heen te kijken om te zien of je niet gefilmd word.

 

© 2012 A_N

Reacties (10) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
ZEER herkenbaar, wat een baarlijke nonsens op tv tegenwoordig. En een goed advies als afsluiter bovendien. Ik word fan!
zalig artikel. dikke duim
Geweldig geschreven..ik word fan.
Heerlijk geschreven, Cohen staat al op!
Humor hoe je de boel even onder elkaar heb gezet, duim. Tja, ik kijk bijna geen tv meer en volg al zeker niet andermans personal shit. Dan inderdaad een fijn boek,lekker babbalen of de laptop om te broeien op een leuk verhaal of artikel ;)...
kijk nooit naar die ongein.
Hilarisch geschreven artikel dat ik met een grijns op m'n smoelwerk heb gelezen. Verder heb ik niets anders te zeggen dan: breek me de bek niet open... Duim! Fan was ik al.