Ik ga vijanden maken, jammer dan

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Hier is vast een pot pindakaas, smeer op een beschuitje, dat houdt de kaken op elkaar.

Verwachtingsvol zit ik voor het scherm

 


Zoals u wellicht weet uit het artikel over Maslov en de gelukspiramide, heb ik zelf momenteel even geen opwindend leven, maar daar heb ik gelukkig Xead op gevonden.

Kijk, wat lief, een lekker flodderkladje, ongecontroleerd over het scherm gekwakt.

Ik lees over manke zinsbouw heen, denk punten en komma’s er zelf effe bij, zo hier en daar een kapitaal. Maakt niets uit, kan allemaal. Ik speur naar de inhoud of het plot. Niet van dat benauwde, ik kan veel hebben, kijk graag naar ingewikkelde detectives van de BBC. Jammer maar helaas, pindakaas, tot helemaal onderaan zoek ik me een ongeluk. Even overnieuw. Nee. Geen story. 

Er zijn er die er zo al gauw een stuk of vijf per uur doorgooien…als het niet meer is. We moeten wel actief blijven. Of er nou goede plaatjes bij staan of niet. Hoe doen zij dat eigenlijk, denk ik dan. Koppensnellen schijnt ook voor te komen. Titels jagen. In het voorbij hollen (zo hier en daar) een woord oppikken. Effe langs de plaatjes scollen …duimpje drukken. Van een Macrootje het vaste regeltje plakken, een paar nieuwe woorden er achter jassen, dan valt dat niet zo op. Klaar. Het volgende artikel schiet ter bezichtiging van het scherm.

"Vroeger zei men: De leut stijgt maar het peil daalt."
"Houd toch eens op over dat verleden, Dora Dramgraag."
"Men denkt toch hopelijk niet dat ik dat broddelwerkje nakijk?"
"Vroeger is over, voorbij… Het is mode, joh, ouderwets trien."
"Kijkt men niets na voordat het met een slappe bak koffie de ether op wordt gestrooid? Woorden om de woorden, waar is de inhoud."
"Blijf alsjeblieft een beetje bij, zandtaart! Anders mis je weer de boot."

 

 

Net als afspraken tegenwoordig.
“Oeps, hahahi, Vergeten. Ach, maar daar zit je toch niet mee, hè lieverd?”
“Hoezo niet? Ik had de koffie klaar, de ovenschotel hoefde alleen te worden afgebakken.”
“Er kwam ineens iets tussen.”
“Och, geen erge dingen hoop ik? Iets met je man? Je familie wellicht?”
“Nee, het kwam overwachts en ik dacht, …Ik leef bij de dag, weet je, IK leef in het NU!”
“Oh, ja…. jaja?” ( In MIJN woedende NU zou ik je NU graag een zure muilpeer lellebellen, truthola)
“Ja sorry, ik had nou eenmaal zo ineeens gewoon iets leukers te doen.”
“Ben ik nou gek? We hadden dit toch echt afgesproken?”
“Ja, dat weet ik toch wel, lieverd…(niks te lieveren en houd je handen thuis) Maar liefie, ik zal eerlijk zijn. Ik vond er geen moer aan en dat wilde ik niet eh... zeggen, vond het onaardig om je te kwetsen.”
(Of ik door hond gebeten wordt of door de kat…  Sodeknetter toch op, met je lieverdje en schat. GVD.)

Natuurlijk, het is mijn eigen schuld. Ik moet me niet op het serieuze vlak begeven. Dat loopt niet lekker, ligt slecht in de markt, vergt concentratie of wat daar in de verste verte op lijkt. Om over aandacht maar te zwijgen. Het geeft allemaal geen Fukkemuk. Men leert vanzelf zijn pappenheimers kennen.

 

Effe klessebesse

“Hoorus Miep. Geen gefiep, nie seure nauw. Het mot wel effe lekker makkelluk naar binnen kunne kenne plempe, anders zep ik weg…Op me frije avend wil ik geen gelazer aan me kop van dat zemelige getruttebal. Dat sogenaamde intullugentu hogeschool geouweneel, dat Brandpuntige geuilebal, wort me teveel.”
(oeps hij is zowaar een dichter zonder dat ie het merkt)
“Wat denken zullie wel? Laan hunnie es wat doen for minse zoas wij. Koekie erbij?”

Je ergens in verdiepen, er de tijd voor nemen? Bah, een boek, actualiteitenprogramma. Cultuur.
Iets tot je door laten dringen? Hoe doe je dat zonder tijd met dichtgemetselde zintuigen? Zoiets komt tegenwoordig niet meer sporadisch voor (als een zelfzame ziekte of zo) Icarus, hij leeft, en nog eens, oh jeh, alwéér een emovlinder. Het lijkt schering en inslag en de zo vernuftig in elkaar geschreven informatieve, leerzame Steiner (Deel 2) staat gelukkig maar héél kort als Piet Snot voor schut. 

Tussen gelulhanneste titels

Hoe krijgt men die toch altijd weer in elkaar geworsteld? Het lijkt onderhand een nieuw soort kunst. Zou men er subsidie op kunnen aanvragen? Zo origineel kijken ze me af en toe aan als absurdistische toneel. Humoristisch en toch leuk. Hoe bijzonder en Rudolf draait zich om in zijn filosofisch gedolven visie op het leven. Hij drukt zijn snor, verdwijnt bijna uit beeld. Logisch ook. Wie had gedacht dat hij omringd zou worden door  “Leg de boel met je naakte billen plat” en “Mijn over lekkerste weetjes over doorgesnejen ovensneetjes.” Als het niet zo fraai was pieste ik in de broek van het lachen…maar die is gisteren al afgezakt. De wetenschap en Rudolfs oude filosofie verstoppen zich besmuikt achter de vlag van de modderschuit, tussen liflafferige titels over de ballen van de burgerking en het oogwit van ezelinnetje Klaartje Kees. Nee, u hoeft niet op zoek te gaan, de titels zijn lekker uit de duim gezogen.

 

Het beste recept van de maand:

Benodigdheden:
1. Een versleten konijnenhok
2. Een stevige mengkom Google
3. Twee afgestreken eetlepels Twitter,
4. Een ons (dat is 100 gram, weet u nog?)  minimale intelligentsia gedrenkt in geoliede sufsmeer
5. Een glimmend bakblikje (dat plukt u makkelijk van internet)

Preparatie:

• Maak uw werkblad schoonmet een wonderdoekje ( van de markt, is goedkoper)
• Leg tien onderwerpen (die over niets gaan) keurig op een rij.
• Meng de ingrediënten met een vleugje simpele dufkoek en kneed er met uw blote handen vrolijke schilfertjes glitterende humbug doorheen tot een glad deeg waarmee u het bakblik vult.
• Laat het geheel twintig minuten garen in een warboel van door elkaar gemixte zinnen en drie vraagtekens. (beslist niet meer want dat gaat gisten of schiften) 

• Vergeet beslist de punten en komma’s niet op het laatst te vergeten.
• Overgiet het geheel mierderig met korrels suikerzoete reclameplaatjes
• Maak de taart af met gebroken emo-beschuit en een restje miezemuisjes…(Nu nog te koop bij de C1000, straks bij Jumbo of Appie Heinskie)

Serveren op een iPad gedrenkt in een pittig kwakje sambal maninade naast een scherf kartonnen kroepoek van platgeslagen leestekens. Smakelijk eten, totdat u uw verhemelte openhaalt aan lovende kritieken. (Niet te lang bewaren, anders wordt de zandtaart een mislukte suffe muffin)

 

Geef mij dan toch maar een kant-en-klaar-totaalpakket van Xead!


"Het scheren van de bilnaad als verjaarscadeau,"  Ha ha, mjammie, waar ik de hele avond regelmatig nog van in de lach geschoten ben…. Hoe krijgt iemand het uitgedacht. Lach ahaha.
Of iets engs met een werkelijk geweldige spanningsboog, langzaam opgebouwd over bloed in de sneeuw lopend. Desnoods supereng met veelkleurige spinnen, om maar eens achter iets leerzaams en uiteenlopends te beginnen.

Op de achtergrond hoor ik zojuist dat we in OORLOG zijn met Duitsland

De Nederlandse grenzen zijn gesloten voor drugstoeristen. Alleen eigen volk mag met een pasje gedrogeerd blijven roken en paddo’s koken.
Ome Onno Hoes, de man van Boulevarddingetje LeukeLach, weet u wel, komt voor de vierde keer met zijn schoongeboende goedgekapte hoofd voor de Duitse TV. De burgervader van Maastricht. De omringende landen maken zich nu toch hevig zorgen want Brabant en Zeeland doen ook met Limbabwee mee.
Onze buurtjes hadden het zo goed voor elkaar, hun brave burgers kwamen fijn bij ons shoppen en nu zitten ze straks zelf opgeschept met verslaafden die de boel overhoop halen.

Haha, de Duitsers hebben het als een perpetuum mobile nu al vier keer uitgezonden.
Dweilen met de kraan open want ze interviewen onze vrolijke Limburgers, vertalen er in het Duits doorheen, dat niemand in Mastrig het belachelijke initiatief ziet zitten.
“Ach, dacht u nou echt,” giert de eigenaar van de koffieshop, “dat jullie wegblijven? Duitsers weten altijd wel wegen te vinden om er illegaal aan te komen hoor, haha.”
Ze tonen jongelui op straat die zich een kriek lachen om dit initiatief
“Nee hoor wij hebben geen last van die buitenlanders. Gewoon. We zijn eraan gewend.”
In het Duits hoor ik dat de Maasstad jaarlijks toch 2 500 000 grensoverschrijdende toeristencontacten te verwerken krijgt en dat deze wet weinig toeristen zal beletten naar deze moi Niederlendisje stad te komen.

Het zou maar 13% schelen als het Nederlandse drugsbeleid echt werken zou. Zoveel verdwaalden komen hier hun verslavingsgedrag bevredigen. Hier krijg je wat, daar laat je wat.
“Er kruipen er genoeg door de mazen van de wet,” is een blonde jongeman vriendelijk geruststellend.

Ik denk wel eens, hoe scheiden we het kaf nog van het koren

als de maatstaf tot onder het grondwaterniveau is gezakt?

 

 

Rudolf  Steiner had toch een vooruitziende blik 

dat hij een eeuw geleden al probeerde

om normvervaging een halt toe te roepen….

 Iets over Rudolf Steiner?  

 deel één,  (hoe zijn leven en werk begon)

In deel twee komt de uitgewerkte filosofie goed uit de verf... 

Reacties (24) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
leuk geschreven/
Zo, je bent je ei kwijt... ;)
En de spinnen heb je ook vast wel herkend, Edwin?
Heel erg leuk geschreven.
Waar gaaaat dit over?
Wat is dit voor getover?
Wat is dit voor geschrijf?
Is dit wat hier echt beklijft?

Super geschreven, Dora. Humor en stiekem toch nog wat diepgang. Tja, diepe wateren op dat meer, hè?

(Hans)
Lekker recept, lijkt me.
Dat ga ik eens proberen.
Heb je ook iets met pindakaas?
Ik zie je weer op het toneel staan met je leuke pittige conferences ,humor, waarheid als een koe ,leuk om te lezen