Mtu Journaal en Weerbericht

Door Marjolein gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Pssstt... Heb jij het al gehoord? Ik heb nieuws. Hot news! Nieuws over de invulling van mijn leven, mijn jaar, mijn maand, mijn week, mijn dag, mijn uur, mijn minuut en mijn seconde. Ik noem het mijn MTU Journaal. De nieuwigheid is er wel snel vanaf en voor je het weet zit je bij "achter het nieuws". Ik nodig jullie uit te reageren op het journaal zodat we in "achter het nieuws" verder kunnen debatteren. En trouwens. is het bij jou ook wisselend bewolkt? Of is er een donderbui, of wat nevel? Straks, na het journaal de plaatselijke weersomstandigheden!

MTU (Marjolein Tuasela) JOURNAAL 
17.04.2012

De hoogtepunten uit het nieuws:

Mijn leven
Mijn leven speelt zich af in Schiedam. Hier wordt jenever gestookt. Niet zo maar een jenever. Nee, we spreken hier van  Ketel 1. Je kunt hier op een fluisterboot door de grachten varen. Leuk idee voor als je bezoek van buiten de stad ontvangt. Maar ook hebben wij hier aan onze mooie haven (een van de vele) een kunstenaar die het doet met chocola. En zelfs een Schiedams Vrouwen Platform. Daar hoor ik sinds kort ook bij. En dan is het ook nog zo dat je hier woont tussen Metropool en Dorp. Wat wil je nog meer?

Mijn jaar
Dit is mijn jaar. Dit jaar schrijf ik geschiedenis, En dat hoop ik hierna nog vele jaren te doen.  Ik schrijf op mijn blogs, op Xead. Ik volg via de Schrijven Online Academie de cursus "Journalistiek voor beginners" en zal daaruit voortvloeiend binnenkort een interview afnemen. Ik volg daarnaast een korte modulen "schrijven voor het web". Schrijven, schrijven en nog eens schrijven. Dat is wat ik dit jaar zal doen.

Ik zal me eens meer verdiepen in een artikel dat niet door mij geschreven is. Dat verdient jij. Want, ik zie het voor me. Je zit op je zolderkamer of studeerkamer. Naast je een waterfles en je voorraad thee of koffie. Je zoekt stilte en probeert alle geluiden uit de ruimte te verbannen. Je gedachten dwalen af. Dat wil je niet. Want, je wilt schrijven. Schrijven voor al je Xead lezers. Toch dwalen je gedachten weer af. Je denkt aan die lezers. Wie zijn dat? Wat is hun persoonlijkheid? Kwets ik niemand? Ben ik aktueel? Gaat het niet teveel over mijzelf? Je kunt niet stoppen met denken. Het wordt in je hoofd een wirwar van gedachten. Je schrijft steekwoorden op en probeert niet meer af te dwalen. Je wilt van deze woorden een verhaal maken. Een verhaal wat mensen raakt. Je wilt gelezen worden. Waarom eigenlijk? Is het de zoektocht naar erkenning? Is het een ordening van gedachten? Of wil je je zorgen delen om ze minder zwaar te maken. Dit speelt allemaal door je hoofd en ondertussen heb je toch al wat tekst op papier staan. Elke letter werd een woord. Elk woord een zin. Elke zin een verhaal. Het is jouw verhaal. En dat is uniek omdat het van jou is. Tussen de regels door zie ik je lachen, ineenkrimpen van verdriet, zuchten,  tot rust komen en verslaafd raken. Verslaafd raken aan het contact. Het contact dat tot stand komt door jouw letter, jouw woord, jouw zin. Maar vooral, jouw emotie die gedeeld wordt. 

Dit jaar wil ik naar je luisteren, met je praten, met je meeleven, met je lachen, huilen. Alles wat jij maar nodig hebt. Want ik weet hoe mooi het is om te schrijven en hoeveel voldoening het geeft als het gelezen wordt. Misschien kunnen we maatjes worden. Het Oranjefonds schreewt er om. Maar ik ook. Wordt jij mijn schrijfmaatje?

Mijn maand
Mijn maand wordt de maand mei. Toen ik mijn oproep plaatste via Social Media voor iemand die zou willen meewerken aan een door mij af te nemen Interview werd ik geraakt door met name 1 reactie. Die reactie was van een ex-collegaatje. Haar dochtertje kreeg rond haar vierde jaar leukemie. Ze zou zo graag willen dat ik haar interview. Dan sloot ze haar bericht ook nog af met "als ik jou daarmee kan helpen, dan doe ik dat".  Ik was geraakt en ben dat nog steeds. Ik hoop dat ik de kracht vind om het gesprek met haar aan te gaan, haar de juiste vragen te stellen, me in te leven en het verslag zo weer te geven dat zij er een goed gevoel aan over kan houden. En dat ik daarmee ook voor haar kan bijdragen aan een stukje erkenning van haar verdriet door anderen. Of dat ik anderen deelgenoot kan maken van haar dapperheid en doorzetting om het leven van haar man en andere dochtertje met liefde te blijven omarmen. Nog deze maand zal ik met haar goedkeuring haar verhaal opschrijven en met jullie delen.

 

Mijn week
Gisteravond werd ik gebeld. Van een aangetrouwd nichtje was en haar man en haar vader overleden., Daar word ik stil van. En ben ik stil voor uit respect. Einde bericht.

Mijn dag
Mijn dag was super. Ik opende mijn ogen. Mijn ademhaling kwam op gang, Ik had te eten. Mijn werkgever wil me nog steeds zien. Toen ik thuis kwam, was daar nog steeds mijn man die ik al 26 jaar lief heb. En dan de lieve mailtjes van mijn dochters. Ik mis ze in huis. Maar, ze zijn in mijn hart gesloten en de afstand doet er niet toe.

Mijn uur
In mijn uur schrijf ik. Mijn artikel voor Xead.

Mijn minuut
In mijn minuut drink ik mijn waterfles leeg.

En in mijn seconde
Tikt langzaam mijn leven voorbij, dus ik geniet van elke!

En dan nog het weerbericht!
Het is een stralend bestaan vol zonnenschijn met hier een daar wat mist of een donkere wolk. Maar achter mijn wolken schijnt toch altijd de zon! Meestal hart verwarmend.

 

 

 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Je wilt schrijver worden? Marjolein, dan ben jij al!
Origineel. Goed geschreven ook. Leuk idee, en dat interview, dat lijkt me vast goed worden.