Mijn beleving van de Blues.

Door Illuminist gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Over "mijn" Blues en de beleving daar van. Autobiografisch.

Stel je voor: Een rokerig zaaltje, ergens achteraf in de stad. Er staat een bar en een verzameling tafels en stoelen, al dan niet bezet door gasten. Achter in het etablissement zit een man met een gitaar zijn levensverhaal te vertellen. Zittend aan een tafeltje drink je je glas bier en je merkt dat je gegrepen wordt door de muziek. Je voelt een gevoel van melancholie in je opkomen, een brok vormt zich in je keel. De combinatie van de plaats, de simpel horende muziek en de "timing" van het binnenstappen van het café maakt dat eventjes alles (in je leven) op de plaats valt. DAT is de kracht van de blues.

                           

Als kind kwam ik in aanraking met de Blues. Op een klein transistortje hoorde ik als 12 jarig jochie voor het eerst "Crossroads Blues" van Robert Johnson. Ik sprak geen Engels en ik wist absoluut niet waar hij het over had. Maar de sfeer van de muziek, de (ogenschijnlijke) simpelheid van de muziek, het ritme en de herkenning dat deze muziek uit het hart, nee, de Ziel van de beste man kwam. Ik kon me er helemaal mee identificeren. Het raakte me diep van binnen.

In de jaren die volgden was ik al lang niet meer bezig met de Blues en de ervaring van toen was al bijna vergeten tijdens de weg naar volwassen worden. In mijn late 20's kwam ik een beetje in een soort van depressie terecht. Het ging allemaal even niet lekker en ik zocht een uitlaatklep voor mijn emoties. Ik herinnerde mij de klanken van Robert Johnson en wat dat voor me deed. Ik ging op zoek in de wereld van de Blues, luisterde naar vele performers, ik kanaliseerde mijn sombere gevoelens weg met deze fantastische muziek. "Dat wil ik ook kunnen voor mezelf", dacht ik op een gegeven moment.

Wat is de Blues nu eigenlijk? Niets meer en niets minder dan je/een verhaal vertellen. Spelen wat er op je hart ligt. De herkomst van de Blues vinden we op de katoenvelden van de late 19e en de eerste paar decennia van de 20e eeuw. Na een dag van slavernij en onrecht zocht men een uitlaatklep voor hun verdriet en frustratie. Uit beschikbare materialen maakte men een gitaar en begon men een uiting te geven aan hun lijden. Men speelde en vertelde vooral voor elkaar. Nu is het niet zo dat de Blues alleen maar kommer en kwel is. De Blues is het LEVEN! Good times bad times,......

In een volgend artikel wijd ik wat meer uit over de "duistere" kant van de Blues en zal ik enkele mythen en verhalen behandelen die te maken hebben met de Blues. Nu ga ik eerst de gitaar weer eens op schoot leggen.

Illuminist.

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi verhaal. Luister ook graag naar een stevige blues. Duim!