Georganiseerde evenementen voor pubers vallen in het water

Door Neerpenner gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Pessimistische titel maar waar. Zoals u zelf gaat vaststellen na dit te gelezen hebben...

Het is de gewoonte van het internaat om de laatste twee dagen na de examens een “tweedaagse” te organiseren. Gevuld met verantwoordelijke en leerrijke activiteiten voor een groepje ongemotiveerde pubers.
Maar tot onze verassing hadden ze zowaar een goed plan gemaakt. Dit stond op het programma: de buitenspeeldag en roeien.

Buitenspeeldag.

Er waren diverse activiteiten vermeld op de website: boksen, kubb, paardrijden, BMX, hooitaarten, verhalen vertellen, voor elk wat wils dus!
Lichtjes uitzinnig dreven we de buschauffeur tot waanzin tijdens de rit. Toen we eenmaal aangekomen waren, merkte ik direct dat de opvoeders op die veelbelovende website een klein maar cruciaal detail over het hoofd hadden gezien. Nu ja, het punt was wel letterlijk klein. Heel het domein stond vol van die kleine, dreinende kleuters die heel de lucht bezwangerden met hun geschreeuw. Ietwat ongerust bekeek ik de activiteiten.
Het paardrijden was niets meer dan opklimmen op een bouwsel dat uit hout, lappen en watten bestond. En o ja, er was nog een sok die diende als muil.

Ik ging dan maar naar het kubb- veldje. (De spellingscontroleur vindt dat woordje maar niks, trouwens) Daar zag ik twee animatoren een verhit debat voeren over de spelregels. Ze kwamen er maar niet uit. Ik trad dan maar op als een bemiddelaar. Tijdens het spel leerde ik ze de regels.
Ik was de animatoren aan het leren hoe ze een spel moesten spelen, die ze zelf hadden aangeboden! Na twee leuke partijtjes vond ik dat het tijd werd voor iets anders. Ik was benieuwd naar het boksen. Ik zag daar in een vierkant veld een massa rondrennende kinderen, moest ik tegen ze opboksen? Ik vrees dat de tandarts daar een klein fortuin aan zou verdienen. En dat al die rekeningen van woedende moeders uiteindelijk bij mij zouden belanden.
Voor ik een beslissing kon nemen, sprong uit een schuurdeur een gespierde kerel met een belachelijk vestje waarvan het overduidelijk bedoeld was om te pochen met de spieren. Alle kinderen, zo onwetend en snel verblind, keken met bewondering naar het haantje dat net een paradedansje aan het doen was. Hij sprong op en neer. Bewoog als een gek die te lang op zijn drilboor had gezeten met zijn armen. Kreunend deed hij een paar boksbewegingen.

“En één! En twéé!” schreeuwde hij. Even enthousiast imiteerden de kinderen hem. Bijna had een meisje het recht op een duurbetaald tandartsbezoek als een jongen iets te hevig doet.
“Uit elkaar!” tierde de bullebak met gel in zijn haar. Met een geschrokken gezicht springen de dreumesen uit elkaar, handen hoog opgeheven.
“En één! En twéé!”
Na wat gekeken te hebben naar deze potsierlijke voorstelling, begaf ik me naar het fietsparcours. Daar stonden ongelooflijk piepkleine fietsen. Ik had er wel zin in om ze eens te testen.  Zwalkend fietste ik naar de startplaats. Ik merkte op dat een flink aantal oogjes naar me staarden. Van onderaf, uiteraard.
“Pardon.” Een kleine naast me verzamelt al zijn moed en zegt: “Maar wat is dat apparaat op je oor?” Opeens draaiden alle hoofdjes in een ruk naar me. Gelukkig ben ik die vragen gewoon geworden.
“Ik ben doof en dankzij dat apparaat kan ik horen.” Geen briljante tekst, maar voor ze was het meer dan voldoende. Overal werdt er adem ingehouden.
Opnieuw stelde het lefgozertje naast me een vraag die op zijn lippen brandt.
“Ben je gepereerd?”
“Bedoel je geopereerd?” Een schuchtere knik. “Inderdaad.” Nu vielen alle monden open.

 Ik weet gewoon dat hun volgende vraag zal zijn of het pijn deed. Gelukkig gaat de wedstrijd net van start.
Nadat ik derde was geworden, was het godzijdank tijd om te vertrekken.

Roeien.

Opnieuw zette een zichtbaar opgeluchte chauffeur ons af bij het BLOSO domein. Na een voedzame lunch, stapten we naar het meer. Daar wachtte een vriendelijke begeleidster ons op. Zo vriendelijk dat ze direct begreep dat ik mijn hoorapparaten achter moest laten vanwege het risico om in het water te vallen.
Ook al beweerde ze dat die kans zo goed als onbestaande is, ik bleef trouw aan mijn theorie dat als er een meute onervaren kinderen zich storten op een sport dat er dan minstens één persoon de dupe wordt. Geduldig leerde ze ons de beginselen van het roeien. We stonden te popelen om te beginnen!
Ze verwittigde ons wel dat het in het begin lastig zou zijn. Nu, dat heb ik geweten! Het eerste half uur kwam ik nauwelijks vooruit (of moest het bij roeien achteruit zijn?). Maar liefst twee keer knalde ik tegen het bord met het opschrift: “Verboden om te zwemmen”. En een keer kwam ik hopeloos vast te zitten in de pier.  Echt vastzitten, bedoel ik.

De begeleidster, van geen kleintje vervaard, trok me weg en bracht me op een veilige afstand. Daarna ploeterde ik moeizaam voort. Maar opeens kwam de klik er. Ik ging met een enorme vaart achterwaarts vooruit! Na wat peddelen haalde ik de anderen in, die me gemakzuchtig liggend in hun bootje opwachtten.
Vanaf toen werd het pas echt leuk! Halverwege werden er oefeningen gedaan, toen er iets merkwaardigs gebeurde. Persoon A wiebelde enorm met zijn boot en klemde zich vast aan de boot van persoon  S waardoor S uit zijn boot werd gezwiept en in het nat viel. Lijkbleek en met grote ogen klampte hij zich vast aan zijn boot zoals een drenkeling zich vasthoudt aan een stuk hout. Hij deed een paar pogingen om terug in zijn boot te klimmen, maar het gewicht van zijn natte kleren trokken hem steeds terug. Niemand was bij machte om S te helpen. Niemand behalve de begeleidster. Bliksemsnel roeide ze naar het slachtoffer om hem in een mum van tijd te helpen. Het voorval kreeg een tijdje later een onverwacht staartje toen S per ongeluk geen reservebroek mee had genomen.
De begeleidster moest daarna nog veel vastzittende pubers verlossen zoals we dadelijk zullen zien. Ze  stond voor een lastige taak. Mijn bewondering voor haar steeg met elke bevrijde slachtoffer. En dat waren er meer dan je zou denken.

Maar ook ik was niet vrij van ongelukken. Ik botste per ongeluk tegen een vriendin. Niets bijzonders. Gewoon wat gewiebel en we waren snel vrij. Maar wat er daarna gebeurde…
Ik had de nare gewoonte om niet achterom te kijken, wat in roeien van essentieel belang is. Ook kon ik de kreten achter me niet horen. Voor de tweede keer binnen een paar minuten botste ik tegen dezelfde persoon op. Die trouwens al vastzat in het riet. Ze wond zich op, wat begrijpelijk is. Haar roeispaan lag over mijn boot, ik trok dat weg in een impulsieve bui die kenmerkend is voor me. Onmiddellijk sperde ze haar mond open en gaf vermoedelijk (ben doof, weet u nog?) een gil. Want haar boot was op een haartje na gekapseisd. Ik peddelde dan maar snel weg.
Na een tijdje zag ik haar weer op de kant vast zitten. Ditmaal een stuk wijzer geworden besloot ik naar rechts te gaan om haar te ontwijken. Tot ieders verbazing en zeker tot de mijne kwam ik voor de derde keer met haar in onzachte aanraking! We waren nu hopeloos met elkaar en in het riet verstrikt.  En ik kreeg een zeer onvriendelijke blik van haar.

Wat was er gebeurd, zal de lezer zich nu wel afvragen.
Toen ik besloot om haar te ontwijken, kreeg ze van de begeleidster die het naderend onheil zag, het sein om als een gek naar voren te roeien! Niemand hield blijkbaar rekening met het feit dat ik wel eens zou denken aan mijn omgeving. Toen ze me van koers zagen veranderen, probeerden ze me met handgebaren te verwittigen. Helaas ging ondergetekende zo op in zijn omgeving dat hij daar geen aandacht aan besteedde. Nu was vriendin M ervan overtuigd dat ik een smeerlap ben die dat ongeluk had gepland. Ik, nog niet op de hoogte van het feit dat ik in de fout ben gegaan, zat met grote gebaren duidelijk te maken dat ze een zondagsvaarder was. Tot overmaat van ramp kwam S kijken wat er allemaal aan de hand was. Hij slaagde erin om middenin  ons verstrikt te raken.
“De wind blies me naar jullie” verklaarde hij later.
Afijn, na veel geharrewar en nog meer geduw werden we bevrijd. Ik zal jullie besparen hoe de rit verder ging, maar het was gevuld met doodskreten en angstig gekwaak van eenden.
Moe en uitgeput en niet meer in staat om te praten, keerden we met een blije chauffeur terug naar het internaat.

Het is nu officieel vakantie en deze jongen verzet voorlopig geen poot meer.
Tijd voor uitrusten en lekker een tukkie doen.

Reacties (12) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
@Liraatje, bedankt!
ha ha heel leuk geschreven
Griezelige ervaringen, zo op dat water (heb ik het persoonlijk niet zo op), maar heel leuk verhaal. Duim!
@Asmay, tja, ik heb alleen de moeilijke ervaringen geschreven. Ik vond het verder wel erg leuk.
Bedankt!
@lucifall, dank je voor je reactie!
Daar heb je wel een paar dagen voor nodig om bij te komen.
@Surfingann, daarom is er de vakantie. :)