Humor en dwangneuroze gaan niet samen. (3)

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Het zijn soms twee onverenigbare werelden want negativisme kan ook dwangmatig zijn. Lees hier hoe dat komt.

 Zelfspot is de beste graadmeter

 

zonder goed gevoel van eigenwaarde is humor onmogelijk

Iemand met een minderwaardigheidscomplex heeft een korte lontje, ziet humor al snel als een persoonlijke aanval. Een onschuldig grap wordt dan een persoonlijke belediging. Hij/zij heeft niet het vermogen te relativeren wat voor een grap een vereiste is. Zonder basisveiligheid schept men zijn eigen wereld waarin een ander (plus de hele buitenwereld) moet worden gecontroleerd hoewel men amper weet (of helemaal niet weet) wat van hen is. Onmacht wordt op dictatoriale wijze met eisen bestreden of men maskeert het door bazige hooghartigheid. Men kan zich niet in u inleven, respecteert uw grenzen niet en waardoor hij/zij soms onverwachtse reactie oproept snapt men net zo min. Ik heb medelijden met hen. Het is juist voor hen heel jammer dat humor niet aanslaat. Het door zorgen verteerde gemoed drijft zo zalig weg op golven van de lach en wind der satire. Zonder houvast in de wereld kan humor fataal zijn en gemeen steken ook al is het in wezen juist verluchtigend en lollig bedoeld. Gelukkig weet ik van sommigen wanneer en waardoor zij de binding met zichzelf kwijtraakten. 

Lachen is een heerlijk middel om zware zaken lichter te maken. 

Stel u heeft altijd mot met uw betweterige dominante moeder

De mijne leeft niet meer. Ik hield zielsveel van haar, doch meestal denk ik daar stilletjes ‘gelukkig’ achteraan.
Ze was een krachtig doorzetter en probleemoplosser. Het was geen monster, maar… ze had niets met emoties. Hoe ik het ook aanpakte, ze luisterde enkel naar zichzelf en wij allen dienden naar haar pijpen te dansen. Ma had niet geaccepteerd dat ze een seksgenote had geproduceerd en in wezen bestond ik na twintig jaar nog niet. Gelukkig was ik sterk en stond bekend om mijn hilarische gevoel voor humor. Daarmee haalde ik haar weleens de wind uit de ontevreden zeilen, wat ze maar matig kon waarderen. Laat ik eerlijk wezen: ik was voor haar ook een welhaast onmogelijk te vatten begrip. In niets leek ik op haar en voldeed nergens aan wat zij zinvol achtte. Ik koesterde emoties, die zij steevast ontkende. Alleen broerlief bestond. Klaar ben je. Toch leerde ik ook veel van haar, vooral hoe ik het later als moeder niet moest doen. 

Zij hield van mij, dat wist ik, maar het kwam zo onbeholpen haar strot uit…

Altijd wist ze wel iets om over te mauwen en van een compliment had ze nog nooit gehoord. Alsof ZIJ er dood van zou gaan als IK iets goed had gedaan. Vindingrijk was ze ook. Ik snapte nooit hoe ze het deed, maar in iedere situatie vond ze iets, hoe pietluttig ook, om af te katten. Dat is voor positief ingestelde mensen vermoeiend. U kunt zich voorstellen dat ik me er weleens groen en geel aan ergerde, maar ook dat was geen onderwerp van gesprek. Geen enkele reactie maakte van haar een begripvoller mens. Heeft u ook zo’n moeder? Wellicht hebt u iets aan mijn methode?

Een ander verandert niet, jij kunt wel zelf veranderen.

Begin ermee om uw blikveld te verruimen. Bij de politie zegt men ze: kruip in de huid van de tegenstander. Persoonlijk heb ik ervaren dat geestverruiming heel goed via humor kan, zonder gebruik te maken van LSD of een ander drogerend middel. Het enige dat u hoeft te doen is de realiteit in de schouwburg op een toneel te projecteren en dan als toeschouwer in de zaal te gaan zitten. Intermenselijkcontact is gebaseerd op de rol van de spelers en zolang u dat meespeelt verandert er weinig. 

Ik begon mijn moeder te spiegelen 

Zie het als een spel. Op zich is dat al een heerlijke afleidingsmanoeuvre. Het houdt alert want het is opletten geblazen om iemand zo goed mogelijk na te doen.
Begon ma ontevreden te brommen? Ik gromde heerlijk mee. Zat zij gezellig boven ons kopje thee te simmen? Treurwilgde ik minstens zo vrolijk tegen de klippen op. Het werd er in het begin niet gezelliger van, maar ik vermaakte me tenminste kostelijk en leerde haar spelenderwijs ook beter kennen. Putte zij zich uit om haar lot in geuren en kleuren af te schilderen als een tranendal van hier tot Tokyo? Ik had het, hoe toevallig nou, ook heel treurig getroffen die dag (zonder er zover voor te hoeven reizen). Zij zag de pretlichtjes in mijn ogen wel, maar vroeg nooit waar ze vandaan kwamen. Wie niets vraagt wordt ook niets wijzer.

Met vriendinnen kon ik er heerlijke grappen over maken, zolang ik die maar niet met ma deelde. Dan hadden we de poppen aan het dansen. Na verloop van tijd leverde dat toch iets op. Ik werd minder vatbaar voor haar intonatie, daarna kreeg ik zelfs medelijden met haar. Na een tijdje viel het mams ook op dat ze niet het alleenrecht had op haar gebrombeerde trieste ellende. Ze kon er echter niets tegenin brengen. Dat zou betekenen dat ze zichzelf ontkende. Een fijne bijkomstigheid van spiegelen: Het maakt jullie gelijk, al is het dan via een hulpmiddeltje dat alleen jij begrijpt. Het is het proberen waard als u het ook zo heerlijk hebt getroffen met uw moeder. Er is nog een ander foefje dat meestal wel werkt.

Iedere situatie is zowel positief als negatief omkeerbaar 

Altijd prijs. Zodra u zich dat realiseert valt het leven meer mee dan tegen. 

Een voorbeeldje hiervan zijn de twee armoedige kinderloze stellen 

Ze moeten krabben en bijten om rond te komen.

Het ene echtpaar ziet dat samen als een sport. Van iedere cent die ze overhouden genieten ze dubbel.
Het andere stel klaagt steen en been, alles behalve zij is schuld en ze jutten elkaar heerlijk op in die ontevreden sfeer.

Beide stellen winnen op dezelfde dag eenzelfde prijs in de loterij. Ze zijn zielsgelukkig want ze zullen nooit meer armoedig hoeven zijn.

 

Koppel A 

gaat er genotzuchtig samen voor zitten om te overleggen en optimaal van deze meevaller te genieten. 

Wat wil jij Piet? Jij dan Ans? Reizen en trekken. Dat kon eerder nooit. Het hoeft niet lux, het gaat immers om de beleving. Dat nieuwe kapitaal wordt met beleid beheert zodat ze er de rest van het leven mee in hun behoefte kunnen voorzien. Natuurlijk moet er uit dankbaarheid iets naar een goed doel en dan komen ze op een lumineus idee. “Laten we het geld zelf gaan brengen, dan blijft er niets aan de strijkstok hangen.” Ze raken daar echter helemaal in de ban van die arme weeskinderen en zonder eigen kinderen worden ze zomaar opa en oma. Ze besluiten er te blijven en halen de rest van hun leven optimaal plezier uit die ene meevaller.

Koppel B

geniet van de nieuwe auto voor de deur, het huisje in Spanje, nooit meer zorgen om brood op de plank, maar… ja maar, nee maar… Na een jaar zijn ze al depressief. Voor hen hoeft het leven niet meer zo. Niemand weet waarom. Ieder die van hun voordeel meeleefde tast in het duister.

De psycholoog - ze hebben het niet zo op dat zielige gepeuter - breekt na eindeloos geduld hun weerstand en de waarheid komt aan het licht.
“Het is zo gemeen, mijnheer. We hebben geen geldzorgen en toch voelen wij ons BEROOFD!”
Het duurt weer een fiks aantal sessie, want waar komt dit gevoel in ‘s hemelsnaam vandaan? Totdat ze vertellen van hun grote prijs. De deskundige brengt de hele situatie in kaart en concludeert:
“Jan en Lies, jullie zijn inderdaad beroofd! Van het armoedegevoel, waarmee jullie altijd meelevende aandacht kregen. Probeer eens te onderzoeken hoe jullie ook op positieve wijze aandacht kunnen krijgen, want geluk zit in jezelf.”

Wat een onzin, grinniken ze pissig op de terugweg in de dikke BMW! 

Ze vinden verontwaardigd dat ze bij de neus zijn genomen, wisten wel dat die hocus pocus nergens goed voor was. Zonde van het geld voor die charlatan, die hen als melkkoe heeft gebruikt. Na nog een aantal dure cruises, luxe reisjes met spannende cocktails samen met hun beste vrienden, is het geluk op. Zomaar opeens. Het geld van de belasting hadden ze niet opzij gelegd, hun vrienden blijven weg en nu moet ook nog de dure auto de deur uit.

Gelukkig maar, er valt weer iets te klagen…

 

Deel 1:

Deel 2:

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
super goed geschreven een dikke duim !
Dank jullie wel.
Mippel, later heb ik ook vreselijk met haar gelachen, want langzaam maar zeker trok ze bij toen mijn vader gestorven was en ze meer voor mij en mijn dochter kon betekenen
Schitterend! Met humor en rake woorden de moeilijke mens beschreven. Nog nooit heb ik zo iemand ontmoet, ben er eerlijk gezegd een beetje nieuwsgierig geworden.
Ik hoop dat ik net zo ben als koppel A. Dat was trouwens een goede vondst!
Ook voor het derde deel een duim!
Bij ons zeggen ze altijd een boer die klaagt die heeft geen nood, want hij heeft teveel vrije tijd om te klagen.

Pork geeft de DUIM.

DRIMPELS.
Wat moet ik daar nu op zeggen. Volgens mij had jou moeder iets weg van mijn schoonmoeder (alweer die schoonmoeder), alhoewel mijn moeder was ook niet de gemakkelijkste met name de laatste jaren van haar leven. Je kon wel met haar lachen want humor had ze.
No comment. Wel een duim;-)