Helpt humor echt bij een dwangneurose? (2)

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Bent u iemand die graag een probleem oplost? Dan hebt u een uitstekend levend leven.

Ieder weggewerkt akkefietje geeft een goed gevoel, bevrediging

De wereld wordt er en passant grijpbaarder van.

 

Al doende leerde u naar oorzaak en gevolg te zoeken, het probleem te ontrafelen en analyseren. Ieder weldenkend mens wil (volgens mij) voorkomen dat zo’n zelfde probleem je in de toekomst nogmaals zal overvallen en een probleemoplosser leerde in het verleden steeds meer originele mogelijkheden kennen.

Een probleem is iets om je creativiteit aan te scherpen.

Je doet er al doende zelfkennis aan op want je bent niet makkelijk voor één gat gevangen.
Mensen die een probleem bij de horens vatten zijn vaak doeners, zeuren niet snel want daar hebben ze probleemoplossend weinig tijd voor. Meestal zijn ze sociaal, hebben inzicht-begrip en anderen die hun ellende aan hen voorleggen komen bij hen niet vaak voor een gesloten deur. Probleemoplossers zien ieder debacle eigenlijk meer als een dikke Magnum. Zo'n romige ijstraktatie met dikke laag chocolade, die spannend kraakt als je de tanden erin zet, om langzaam op te peuzelen en iets smakelijks van op te steken. 

Of een exquise voorgerechtje dat met zorg is bereid. Een amuse zo gezegd.

“Kom binnen Jan. Gezellig man, wat scheelt eraan?” Dat u dat in één oogopslag ziet snapt Jan niet, maar hij zoekt u niet voor niets op. Het leuke van problemen? Ze zijn gratis. Je hoeft er niets voor te doen. Ze komen op de meest onverwachte momenten om de hoek kijken, schieten soms uit het niets als paddenstoelen uit de grond. Net op een moment dat je zoiets totaal niet verwacht. Bij een veelheid van moeilijkheden heb je wel even tijd nodig om prioriteiten te stellen. Wat moet eerst, wat kan wachten. Hebben de problemen iets met elkaar gemeen? Zijn ze aan elkaar gerelateerd? Wat was er eerst? Daarom is tijd en volgorde van één en ander wel belangrijk. Vaak komt het ene probleempje vanzelf voort uit het andere.

Ellende komt spontaan, daar hoef je geen moeite voor te doen.

Eén zekerheid heb je wel: vanzelf gaat het niet weg! Er zijn ook mensen die fatalistisch NIETS doen met een plotseling opdoemend probleem. In de ogen van probleemoplossers zijn het lieden wiens wereld op de kop staat. Waarom makkelijk doen als het óók moeilijk kan? Zet deze lieden niet bij elkaar. Het is voorspelbaar wie er aandacht vraagt, wie het geeft en wie van hen op zeker moment in hun gesprek in een deuk ligt. 

Ik ken er die ooit ontstane angst of zenuwen stilletjes met zich meedragen.

Jaren, decennia, als martelaren zeulen zij met een goed bewaard geheim, een onuitsprekelijk last die hen op ondoorgrondelijke wijze in de schoot viel. Ze verliezen veel energie om het kapitale geheim voor zich uit schuiven. Ontkenning, liegen, smoezen. Zulke mensen zijn daar door de jaren heen wel zeer inventief in geworden. Zet mij niet met zo iemand in één kamer, want ik pies geheid in mijn broek. Ik kan maar één ding tegelijk ophouden: de plas of de lach. Iemand uitlachen is echter stuitend en meestal beheers ik me. Soms erger ik me er ook aan. Dora Weltevree, realiseer je: Het is een slachtoffer! De vraag is alleen: van wie? Van mij? Van zichzelf, of ziet men nog stééds zijn eigen aandeel niet? Met zo iemand op mijn bank, moet ik vaak naar de wc, inlegkruisjes vernieuwen. Ik kan goed naar problemen van anderen luisteren, denk graag mee, leef mee, maar zodra die ander ieder adviesje wegwuift weet ik binnen een half uur wel hoe laat het is. Veel ja-maar, nee-maar en dan denk ik: daar hebben we er weer zo een.

Originele ideetjes om het probleem aan te pakken zijn allemaal ongeschikt?

Geen probleem, ik ontdoe zijn probleem van de aandacht die de ander ermee genereert en zie dat tijdens zo’n gesprek dan ook beeldend voor me. Ik hoef niet op te letten, men vertelt alles minstens vier keer. Als ze daarbij dan ook eens andere woorden zouden kiezen was het minder saai, maar nee. Ook als je het bij de eerste keer al doorziet, gaat er nog eens een halfuur in zitten om alle aandacht uit HET probleem te slepen. Ach ja, sommigen verwerken een trauma als ze het bij alle kennissen ontelbare malen mogen herhalen, maar niet alles mag een trauma heten..
Vermoeiend? Ach nee. Ik heb eraan leren wennen. Soms maak ik in mijn hoofd lijstjes van wat ik moet doen zodra ze weg zijn, of ik knik en hum beleefd want de ander let toch niet op mijn lichaamstaal. In wezen zijn het egoïsten, narcisten, die enkel zichzelf kunnen zien, maar zo zien ze dat zelf uiteraard niet. 

Hij/zij wil helemaal niet weten hoe de ellende opgelost kan worden!!!

Ik ga dan abstraheren, er een beeldspraak bij verzinnen, want ieder probleem heeft iets kenmerkends dat telkens weer voorkomt. Ik zie hem bijvoorbeeld een mooi maar zwaar bouwwerk met blote handen willen verplaatsen. Omdat het in de weg staat. Er de ingang in zoeken komt niet in hen op en er omheen lopen is ondenkbaar. Zou de toren van Pizza daardoor scheef zijn komen te staan?

Ondertussen herhaal ik af en toe een zin, want zo voelt de ander zich gehoord 

“Jan, nog eens thee?”Jan herhaalt theatraal zijn schier onoplosbare ellende en ik zie hem moeizaam een immense berg diarree voor zich uit duwen… Over een smal boerenpad, op een fluoriserende gifgroene berg ergens in Oostenrijk. 
 

 

Steeds verder weg van de ouderlijke boerderij waar hij de smurrie heeft opgeraapt. Natuurlijk moet Jan na iedere tien meter zijn handen wassen. Met een knijper op zijn neus zie ik hem in de bijkeuken voor de tiende keer de zeep op het bakje deponeren. De handdoek is inmiddels doorweekt, maar Jan is vastberaden, die troep moet weg!

Als het eigen ontlasting betreft hoor je die zelf op te ruimen. Daar heeft iedereen wel wat werk aan, lijkt mij, maar indien Jan zich heeft opgeworpen als strontsjouwer van alle bergbewoners? Dat is mijns inziens welhaast onbaatzuchtigheid ten top. Misschien bedenkt Jan door de jaren heen wel een manier om die last op een schonere manier weg te werken? Maakt hij er een karretje voor waardoor zijn handen niet vuil worden en het lot makkelijker te dragen is?
 
“Jan, wat denk je er aan te doen?”
Meestal kijkt hij dan gepijnigd. Is er iets aan te doen dan?
“Als het je zo dwars zit moet je het niet met mij, maar met hem bespreken!” deel ik droog voor de zoveelste keer mee. Jan luistert nooit zo goed en het huilen staat hem op dat moment nader dan het lachen. Begrijp ik hem dan echt niet? Ik schiet snel naar de wc en breng op de terugweg zijn jas vast mee. Om hem over de bank te hangen…in de hoop dat Jan klaar is.
 

Nou komt aan ieder probleem vanzelf ook wel een eind.

De meest onoplosbare puzzels vallen met de jaren automatisch op de plaats. Die persoon waar Jan het aan moest opbiechten komt onder de tram. Morsdood, in één klap. Zijn ouders leggen het loodje… Of die ontlastingsberg droogt halverwege op in de brandende zon. Tot een grote ronde steen. Zo’n ding kan je wegrollen, maar Jan draagt hem graag om zijn nek. Zou dat echt verlichten? Jan vreet graag mijn koektrommel leeg want aan koekjes van eigen deeg heeft Janneman een hekel. Het ligt ook aan de aard van een probleem. Wat men op een bepaalde leeftijd als onoplosbaar ervaart, de grootste schande lijkt die er bestaat, blijkt later niet eens meer mee te tellen. Gossie, heb ik me daar destijds nou zo druk om gemaakt?

Niets gebeurt voor niets! Ik heb op het verschil in aanpak zitten puzzelen.

Ik denk dat men een probleem niet wegwerkt omdat men ervan is gaan houden, het als familie is gaan beschouwen. Dat soort stress wordt na jaren net als eelt onder je voeten, deel van jezelf en wie niet aan zelfmutilatie doet zal het trouw met zich meezeulen. Met een gezicht dat kenmerkend is voor een slachtoffer. Wellicht is er ooit veel energie in gaan zitten om aan het probleem te wennen? Sommigen denken namelijk dat alleen zij dit meemaken en lijden levenslang in stilte aan hun weerbarstige pa, hun x benen of de puberale pokdalige huid. Of iets anders waar je helemaal niets aan kunt doen.

“Ik ben nou eenmaal zo.”
Dat zijn van die uitspraken die mij bewijzen, dat men er vrede mee heeft leren hebben.

“Jij koestert het als een geweldig waardevol bezit?”
Dat moet je hen NIET vragen want dat is een brug te ver, dat spant de kroon. 

Er zijn ook situaties die helemaal niet komisch zijn 

Als een kind na een trauma tot de slotsom komt dat de mishandelaar moet worden beschermd en tegen de boze buitenwereld moet worden verdedigd, dan verdwijnt dat gevoel niet ineens in de puberteit. Dat reist een leven lang met zo’n mens mee. Als een metgezel die men trouw moet zijn. Alleen weet zo iemand niet wáárom ze altijd zo gespannen zijn bij de persoon die hen liefdevol omringt. Ze herkennen dat niet eens als lief. Het kan zelfs voorkomen dat zo iemand alles en iedereen aan de kant zet om zijn mishandelaar te eren. Dat heet in de psychologie (en bij de politie): de plaatst delict is als een bedevaartsoord waar het trauma trouw kan worden geheiligd. Zoiets dieps en onwerkelijks doorbreekt een simpele leek niet.

Deel 3:

Reacties (15) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Stille ontstane angsten met je meedragen onderwijl een probleem gebruikend om je creativiteit aan te scherpen.. In zo'n bedevaartsoord wil ik wel zitten.

Prachtig vervolg Weltevree!
Tja, zelf heb ik wel eens af en toe van die momenten. Het probleem voorr mij schuiven. Echter de berg smurrie wordt zo groot en stinkt zo erg. Dan moet ik het wel oplossen.
Duim voor dit ontluisterend artikel!
Dank jullie wel
HUMOR WERKT NOOIT BIJ DWANGNEUROTEN...
maar daarover later meer... in deel 3
Heel goed artikel weer, een nadenker!
De humor die ik bij enkele dwangneuroten heb toegepast werkte niet. Net als Arcade ben ik van mening dat dit verschijnsel intensiever moet worden onderzocht. Wel een leuk en goed artikel hoor. Duim.
goed geschreven, moeilijk dwangneurose...
hallo Jan Cornelis hier ! D