Helpt humor bij een dwangneurose?

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Ja, ik lach er meestal om als ik meetel op de fiets bij het draaien van de pedalen.

Tot acht en dan van voren af aan. 

Het zal wel uit de danstraining komen…

Het is als mediteren en wie doe ik daar een trauma door aan? U? Mij? Weer tot acht, wie had dat gedacht, de bult op gaat langzamer, veel moeizamer wordt die magische acht. Net de rumba…Tot bij mijn vriendin. Die laatste heuvel telt voor drie want 8 % draait een stuk langzamer. Het zal wel de verveling zijn, vermoed ik en stap onbekommerd doch hijgend de lift in.

Dwangmatigheid lijkt mij in zeer vergevorderd stadium een ware plaag 

In de keukenkastjes alle kopjes precies in de perfecte parade? Het oor naar dezelfde kant en oh wee, als er eentje is verschoven. Alles er weer uit, opnieuw erin en in één keer goed. Anders moet het hele ritueel van voren af aan. Of er is ineens een scherfje af. Het hele beeld verstoord. Dat lijkt me alléén voor buitenstaanders lachwekkend, maar stiekem vraag ik me toch ook af: waar is die persoon bang voor? Niet perfect te zijn? Wil zo iemand wellicht zichzelf een veel moeilijkere taak opleggen dan nodig is?

“Ik heb het acht jaar voor me uitgeschoven! Acht jaar!!!”

Hij zegt het opgewonden en kijkt trots in mijn richting. Zo te zien heeft hij de Mount Everest beklommen. Of op een koord gedanst dat tussen de Eiffeltoren en de Champs-Élysées gespannen was? Bij wijze van spreken zie ik de schijnwerpers hem daarbij al spookachtig belichten. In zo’n eng glitterpak waar je benen uitermate dun in lijken.
“Jan vertel, welk geweldig wapenfeit heb je op je kerfstok staan?”
“Ja, pfft, hoor eens, als jij dat niet begrijpt ben je volgens mij een gevoelloze doos”
Dank u wel voor deze kernachtige diagnose, denk ik en jou vraag ik niets meer. Kennelijk ziet hij aan mijn gezicht dat ik er klaar mee ben, want ik houd dat niet altijd in de nietszeggende plooi. Hij spreekt echter onbekommerd door. Zoekt hij aandacht? Begrip?
Effe wachten, effe wachten… nog even wachten…en daar komt het…Pizza Parmantica.“Ik vond het onmogelijk om aan mijn ouders te vertellen, maar nu heb ik het vorige week eindelijk gedurfd.” Ik hum wat, weet dat de clou vanaf nu toch vanzelf zal komen.
“Het zweet stond in mijn handen en eerst ging ik wel zes keer naar de wc.”
Wat ik dáár interessant aan moet vinden? Behalve die dunne benen dan…
“Wil je wellicht nog een kopje thee?”vraag ik nu het duidelijk wordt dat het een uitgebreid relaas zal worden. Sommige zeggen van mij dat ik teveel aandacht nodig heb maar meestal kijken zij in dat vergelijkend warenonderzoek daarbij niet naar zichzelf, weet ik ondertussen.
“En toen ik eindelijk bij hen was duurde het nog wel twee uur.” Ik luister beleefd, knik en hum op de juiste momenten. Tot op de minuut nauwkeurig vertelt hij wat ie in zijn zenuwen dacht, hoe zijn lichaam in die twee moeizame uren reageerde, maar als ik vraag hoe zijn ouders keken, schrikt hij verstoord op en strooit ijskoude blikken over de salontafel.

“Ja hoor eens, als ik daar óók nog op had moeten letten.”

“Goh, je had het er dus moeilijk mee. Moet een zeer ingewikkelde bekentenis zijn geweest.” Hij knikt, nipt het laatste restje thee en neemt een handvol koekjes uit de trommel.
“Ja, want ik wist natuurlijk wel dat ze het er niet mee eens zouden zijn.” Met de moed der wanhoop knaag ik kruimels van mijn speculaasje. Wat zou ik hem graag aansporen eindelijk op de proppen te komen met het grote geheim, de misdaad die hij heeft begaan.
“Toen ik het eindelijk opbiechtte, nou ja zeg...” De verontwaardiging druipt langs zijn lippen die hij meteen volpropt met een hele speculaas. Zo snoer je jezelf zeker altijd de mond, denk ik. Nu weet ik waardoor vraatziekte ontstaat, overweeg ik en voel me een ongevoelige draak.
De man tegenover mij is ruim in de veertig, ik een jonge blom van net dertig. Ik vraag me af of hij zal ontploffen als hij weet wat ik echt allemaal denk.
“Wat heb je dan misdaan?”vraag ik toch voorzichtig terwijl hij krakend de koek vermaalt.
“Ja hoor eens, wat doet DAT er nou toe? Ik wil maar zeggen, het zat me zó hoog dat ik het al die jaren voor me uit heb lopen duwen en nou LACHTEN ze.”Mijn wenkbrauwen schieten bijna spontaan in de knoop en in mijn buik beginnen duveltjes een kriebeldansje op te voeren. Het zou te potsierlijk zijn als ik nu in de lach schiet. Ik neem het van hier af aan toch maar over, uit angst dat ik me toch niet goed kan houden.
“Jan, lachten ze je uit of lachten ze je bemoedigend toe?”
“Nou ja, hoe moet ik dat weten? Ik ben natUUrlijk, UIteraard, dat snap je wel, opgestapt.”
“Opgestapt? Zonder te vragen wat er aan te lachen was?”
”Ja natuurlijk. Ik ben het goed zat nooit serieus te worden genomen. Wat denken ze wel?”
Zijn boosheid en miskende gevoelsleven hangt in bibberende flarden aan mijn schilderijen die hij net zo min heeft gezien als zijn ouders, laat staan dat hij ooit mijn lichaamstaal zal ‘lezen’.
“Jan, hoe oud ben jij?”

Hij kijkt of mijn haar in de fik staat en waar komt die stomme vraag vandaan?

“Was het echt de moeite waard om iets zolang als een molensteen om je nek mee te zeulen?”
Sprakeloos is hij, neemt van de zenuwen nog een hand koekjes uit de doos alsof ik van vorstelijk inkomen leef. Hij kijkt verwijtend, maar dat zal me een worst wezen.
“Is het lekker om lang met zenuwen rond te lopen? Acht jaar zei je? Zo kom je toch nooit los van je afhankelijkheden?” Ineens, in een reflex, klap ik de deksel op de speculaasjestrommel, ben tenslotte geen Sinterklaas. Hij hijgt, zwijgt sprakeloos, volkomen ontredderd.
“Beste Jan, omdat jij je op je veertigste gedraagt als een tiener die bang is voor zijn ouders, betekent dat niet dat je mijn koektrommel er de schuld van mag geven dat je lijdt aan een spontaan ontstane nieuwe manie.” Ik schenk hem thee bij, zodat hij de koek weg kan spoelen.
“Jij weet niet waarover je praat.” zegt hij uiteindelijk pissig en ik kijk zwijgend naar buiten.
“Inderdaad Jan, op mijn veertiende was ik ook wel eens bang om tegen mijn ouders in te gaan, maar als iemand dat op zijn veertigste nog leren moet vrees ik dat ik je niet helpen kan.  Het hout waaruit ik ben gesneden is iets te taai voor zo’n gevoelig mens als jij.”
Hij kijkt zowaar tevreden, is het volkomen met me eens. Gelukkig maar…
Ik heb hem gevoelig genoemd…


Ineens denk ik aan die heel oude reclame van dat meisje voor de balie bij Mac Donalds.


“Zeg het eens mevrouwtje. Wat mag het wezen?” Ze vergat bijna te bestellen, groeide zowat uit haar kniekousjes en rende trots als een pauwtje naar mama’s tafel.
“Mama, mama, ze zei mevrouw tegen mij.”

Jan? Ik hoop voor hem dat hij die baan krijgt bij de koekfabriek. Daar doe je wat de baas zegt, mag je telekns meetellen en niemand kent je geheim.

Deel twee staat ook on line....

Reacties (14) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi geschreven. Je beschrijft het zo levendig dat ik die man al die koekjes op zie vreten.
Een artikel dat werkte op mijn lachspieren.
duim!
Mama, mama, ze zei mevrouw tegen mij! Ik ken hem nog, zooo schattig.. maar ja dat was slechts het voorlopige einde, ik ga snel naar deel 2:)
Nieuwsgierig tot de laatste letter. En daarna. Duim.
Dank jullie wel. Het tweede deel komt zo...
haha, heerlijk verhaal, wat een dropl*l
Weer prachtig geschreven! Toppie.
Duim van mij.
Geweldig , heb een mooi einde gemaakt!