Deel 2 van de gouden snottebel. Een schitterende performance.

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Als we aankomen in de geblutste taxi waarmee de groep meestal naar de locatie rijdt, hebben we kramp in de buik van het lachen.

Gelukkig sta ik later veilig buiten bereik van de oprukkende meute. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Of de jongelui zoveel schik hebben van de zenuwen is me niet geheel duidelijk, maar wat geeft het? 

 

In ieder geval is de stemming opperbest al past de pruik van geen kant.

 

Op zoveel aanloop heeft Mattie geloof ik niet gerekend. 

Bij de voorbereidingen gedraagt het publiek zich gedisciplineerd maar een half uur later, als bijna alles klaar staat is de hoeveelheid publiek wel vervijfvoudigd.

De geluidsboxen staan opgesteld, op hoge statieven vier lampen, die we nog niet nodig hebben en een wirwar van snoeren zwerft overal. Ik houd mijn hart vast, maar kennelijk weet men van wanten. Het geïmproviseerde podium is klaar en achter het gordijn schijnt iedereen zich inmiddels in de juiste kleding te hebben gehesen. Oranje stadsbussen toeteren ongeduldig want er is een te smal rijbaantje over op het grote kruispunt. Stapvoets schuiven ze voorbij. Minstens drie honderd man publiek klapt en joelt als het podium wordt gevuld met de muzikanten, allen in witte tuniek met broek.Drummer Elias telt af. De beide Krarspelers Erwan en Christof plus toetsenist Benjamin zetten perfect tegelijk in. Meteen opzwepend schalt de muziek over het plein. Het is instrumentaal maar de stemming zit er meteen goed in. De menigte deint ongeremd mee, maar zodra de ook in het wit geklede zanger Henrie met Estashia in haar beeldschone traditionele partydress achter het gordijn vandaan komen, joelt men alsof wereldsterren op het podium springen. Alles onder de oplettende ogen van Mattie die enkele roadies stuurt naar waar het publiek te dichtbij dreigt te komen.

Ik weet uiteraard niet waar het lied over gaat,

maar aan het publiek is te zien dat ze het allemaal kennen. Ontroert stil zijn ze tot aan het eind een klaterend applaus opklinkt. Meteen daarna springen vier danseressen en dansers achter het gordijn vandaan. De hagelwitte katoenen jurken op het asfalt voor het podium steken stralend af tegen de strak blauwe namiddagzon. De kleurig ingeweven details en veel kettingen zijn schitterend. Schouders, hoofden en borsten schokken ingenieus. Allemaal tegelijk en exact op de maat van de strak ritmische muziek. 

De jongens doen niet voor de meiden onder en glimmen in het satijn

met de hard groene tailleband. Het is te zien dat de dansers hiervan genieten. Ineens zijn ze speciaal, zoveel meer dan armoedzaaiers zonder werk of scholing. Daarna komen de vier jongens met herdersstaf en oranje gesteepte hessen op. Het publiek gaat uit hun dak. Telkens denk ik dat men nu niet meer enthousiaster kan reageren, maar dat is een vergissing. Men danst, moedigt aan, klapt en roept mee. Heel de menigte, al dan niet in lompen, vergeet een half uur lang dat honger bestaat, dat er geen werk is en de bedelaars genieten even onbezorgd. Ontroerd, met natte ogen ben ik trots op iedereen en als ze klaar zijn met hun dans, hijgend achter het gordijn kruipen, steek ik dat niet onder stoelen of banken. Warm en dankbaar ben ik. Wat een prachtige gebeurtenis die ik mee mag maken. Het is bijna eng. Hoe is het mogelijk dat ik van hen houd alsof ze familie zijn? Mattie ziet mijn ontroering, slaat af en toe apentrots zijn arm om me heen. In al mijn vezels voel ik het. Ik hoor niet in het platgeregelde en zuur uitgeprocedeerde rijke Nederland, waar niemand mij hebben wil, waar ik me nergens meer nuttig mee kan maken.

Dan is het pauze, maar geen mens loopt weg 

want Steffan en Silhonja, verkleed als echtpaar nemen met microfoons de plaats van de dansers in. Ineens is het publiek muisstil. Hoewel ik geen Armhaars versta weet ik dat het om een familieruzie gaat, als een zogenaamd zatte schoonvader ten tonele verschijnt die zijn schoonzoon op zijn falie geeft. Steffan blijkt echt een komisch natuurtalent, heeft de lach aan zijn kont hangen en het publiek leeft met hem mee alsof men zelf acteur is. Zonder enige moeite verleiden de jonge acteurs het publiek er toe over het toneelstuk in discussie te gaan en Mattie blijkt ook zonder moeite presentator en interviewer te zijn. Als de pauze voorbij is, kwart voor zes, en de laatste dansen voor het voetlicht moeten worden gebracht schemert het. De vier schijnwerpers gaan aan en twee stadsbussen staan stil opdat de passagiers mee kunnen genieten.
De koningspruiken komen op. De jongens in de blauwe vesten zijn kennelijk het toppunt. Ze oogsten al applaus nog voor ze met hun hoofd hebben geknikt of het magnifieke ritmische schokken met hun lijf is begonnen. De stemming onder de dansers is inmiddels tot een hoogtepunt geladen door het succes en achter het gordijn staan de acteurs nog na te genieten van het publiek dat zo makkelijk meedeed. Ik ben het met Mathias eens dat Steffan beslist moet proberen een carrière als stand-up comedian voor elkaar te krijgen.

Aan het eind van de voorstelling is het aardedonker 

Bij het armetierige licht van de straatlantaarn is al het materiaal, de kledingkist en de instrumenten binnen een half uur op- en ingeruimd en toeterend rijden de twee discussietai’s weg om bij het projectgebouw de hele voorraad onder leiding van Christof en Elias op te bergen. Mattie belt een privétaxi voor mij, ondanks mijn protest en hoe ik ook smeek om nog te mogen blijven, hij is vastberaden.
“Ik wil nog niet naar huis,”pruil ik Hij is echter vastbesloten want Anannia heeft ongenadig de les gelezen. Of hij niet goed bij zijn hoofd was om mij zomaar naar die gribus mee te nemen en ik mocht onder geen beding mee als zou blijken dat ik alleen in het donkere gevaarlijke Mercato in een taxibus zou zijn gestapt. Ja, en tegen de machtige Anannia kan uiteraard niemand op. Negen dansen heb ik gezien uit even zoveel regio van Ethiopië waarbij het bijbehorende kostuum is gedragen. In een roes val ik ineens doodvermoeid in de taxi, uitgezwaaid door het hele stel dat gaat eten bij een visrestaurant in de buurt. 

Thuis zet ik de foto’s op de laptop, nog vóór ik een uitsmijter heb gemaakt 

op twee witte broodjes.

 

Ps: dit is deel 2 van de dramadag... het eerste gaat over de ontroerende gouden snottebel

 

Reacties (11) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
je was erop je plek

Wat een leuk geschreven gebeurtenis. Je maakt van alles mee! Duim
Een mooi geschreven verhaal, Dora..
Bijzondere ervaring heb je daar van mee gebracht, heerlijk om mee te lezen.
Tip: zet bovenaan je artikel een link naar het vorige deel en onderaan later een link naar het vervolg, als dat online staat, dan kunnen je lezers gemakkelijk volgen, als ze pas later aansluiten.
Je neemt ons helemaal mee naar de gebeurtenis. Prachtig.
Duim.
Leuk, die vrolijke toestanden daar!
duim!
Blijft mooi om te volgen Dora ! D