Weg! Uit mijn zone!

Door Rose_love gepubliceerd op Friday 31 January 20:47

Weg! Uit mijn zone! En... een avontuur met broer Konijn.

 

Hmm, weekend weinig tijd gehad voor Xead en zoveel mooie artikelen gemist. Lees ik straks wel, it’s getting well. Even een kort verslag van wat me zaterdagavond weer overkomen is. Ja, overkomen is.

Sommige dingen gebeuren je gewoon…

Ik ging met vrienden naar een christelijke jongerenavond. Er kwam een spreker, enfin, de avond ziet er iets anders uit dan een gewone uitgaansavond zeg maar.

Ik werd danig geplaagd, de keer ervoor had ik een nogal angstaanjagende verovering gemaakt. Maar ik dwaal af. We stonden daar een beetje te keuvelen, toen er plotseling een paar bekenden van mij opdoken. Vage bekenden, maar wel erg gezellig natuurlijk.

Ik zei wat tegen mijn vriendin, maar plots hoorde ik een stem, eng dicht bij mijn oor.

“En, hoe gaat het met jou?”

 

 

 

 

 

Ik probeerde mijn schrikreactie te verbloemen, mijn ogen werden schoteltjes in de richting van mijn vriendin, die op haar beurt op haar lip beet.

 

Ik draaide me om, nou ja, omdraaien, wat is omdraaien als er iemand bijna op je lip staat, en ik antwoordde: “Prima, met jou?” Voorzichtig zette ik een stapje opzij. Hij begon een heel verhaal af te steken en de vriend die tegenover mij stond keek schijnheilig richting plafond.

Ik deed mijn best goed te luisteren, maar oh jee, ik verstond maar de helft!

“Of denk jij daar niet zo over?” vroeg hij. Hij deed nog een stapje dichterbij. Het zweet brak me uit. Waar had hij het in vredesnaam over??  Ik knikte maar een beetje ja en nee door elkaar en keek een beetje vaag. “Ja, dat kan natuurlijk.” zei hij. Ik dacht meteen; wat kan? Ik bedoel.. er kan zoveel. Maar vooruit, het was niet het moment om dat te vragen.

 

Toen stak hij zijn hand in zijn zak.

Op zich normaal natuurlijk. Maar de hand groef diep en lang. Uiteindelijk werd vanuit een verre hoek van zijn broekzak een verfomfaaid rolletje snoep opgediept. “Wil je er ook één?” was het gulle aanbod. Tot mijn afgrijzen merkte ik dat hij alweer een stap in mijn richting deed.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hoe was het mogelijk, hij stond al bijna bovenop me.

Voor ik had kunnen weigeren, hield hij al een kleverig snoepje voor mijn neus. Allerlei gedachtes vlogen door mijn hoofd, waar zou die snoeprol allemaal onder verstopt hebben gezeten? Ik wilde het niet weten. Ik kreeg het voor elkaar om zeer vriendelijk te weigeren, maar hij lachte het weg en zei dat ik niet bescheiden hoefde te zijn.

En ja, wat doe je dan?

 

Aannemen dan maar. In dit geval werkt het niet om, zoals je bij een kind kan doen, het snoepje keurig weg te werken, dus daar ging het voorverwarmde snoepje mijn mond in. Iek. Mijn vriendin kreeg dezelfde behandeling, maar gelukkig had ze een helder moment: “Kom, we gaan even naar het toilet.”

Het snoepje geloosd, na al die griezelmomenten kwamen we niet meer bij van het lachen.

Wat nog erger werd, toen we een persoon tegenkwamen met een opzienbarend uiterlijk. Ik mag hem niet zo noemen, maar voor het gemak doe ik het toch, gelijk wat duidelijker voor de beeldvorming: broer Konijn. Broer Konijn stond ons zeer gelukzalig aan te kijken en hoe dan je gezicht maar eens in de plooi. Kijk, een vriendelijk lachje is dan op zijn plaats, maar een enorme lachbui dus niet.


 

Okee, we wapenden ons. 

Keken elkaar vooral niet aan. Zijn blik brandde in mijn rug. (Ja, ik had het geluk met de rug naar hem toe te kunnen gaan staan, hoera!) Ik keek één keer en hij wees met zijn hand dat we wel voor mochten gaan. En dat.. dat was dan wel weer lief.

 

Reacties (23) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Rob, ik ben dus niet de enige die er last van heeft;) Bedankt voor je reactie!

Madje, thnxx! Haha, indd, soms zou ik dat graag zeggen;)

Haha, leuk gedaan weer... Ik griezel met je mee. En inderdaad; sommige mensen staan heel snel al veel te dichtbij. 'Ga uit mijn aura!' ;)Duim!
Space invaders noem ik het altijd, mensen die je niet voldoende ruimte geven..
Dankje, Moytie!
Haha, zeg dat wel, Trudy!
Leuk geschreven.
Iiiieeeekkkksssss