Verslag over Wouter Deprez

Door Nas gepubliceerd op Friday 28 September 12:10

Kort verslag over de laatste voorstelling van Wouter Deprez.

Het doel van Wouter Deprez is om iedereen aan te sporen om zijn of haar ego eens goed te durven bekijken. Hij heeft hier alvast geen problemen mee en geeft zijn ijdelheid en zelfoverschatting meteen mee met het publiek.
Wouter Deprez startte zijn show met het uitbeelden van een hectisch moment in zijn gedachten. Hij liep heel zenuwachtig rond en hij was echt aan het ratelen. Hij deed alsof hij in de auto zat en aan allerlei dingen tegelijk moest denken.
Doordat hij heel het podium gebruikte kwam het chaotische effect nog meer naar voren. Zijn show is eigenlijk een presentatie van zijn eerste boek: “Waarom je moeder en ik bijna altijd een kamerjas dragen” met ondertitel: “Brieven aan mijn zoon.” In dit boek staan een heleboel brieven die hij heeft geschreven, gericht aan zijn zoon. Hij start telkens met het voorlezen van een brief. Tijdens het voorlezen van zijn brieven zat hij op een krukje met rond zich honderden exemplaren van zijn boek. Zo maakte hij reclame voor zijn boek en hij vermeldde ook dat iedereen de kans had om zijn boek te kopen na de voorstelling.
Na het lezen van een brief gaat hij hier verder op in en uit deze brieven vloeien dan grappen en anekdotes.
Hierna begint hij aan de volgende brief waarna weer een humoristisch moment volgt. Er is niet echt sprake van een spanningsboog, eerder een vast patroon dat werd gevolgd (brief-grap/anekdote-brief…). Af en toe betrok hij ook mensen uit het publiek. Ook de manier waarop hij dit deed gebeurde op een erg grappige en soms wel confronterende manier. Het podium was bijna volledig bedekt met knuffels. Deze knuffels zou hij hebben gekregen van het publiek na zijn vorige optreden, waarmee hij nu wou aantonen hoe goed hij was.

Soms gebruikte hij deze knuffels ook. Zo kwamen plots de lichten op een kleine witte aap te staan, terwijl een kinderstemmetje te horen was. Dit was wel grappig, maar langs de andere kant niet echt een meerwaarde aan het stuk.
Op het einde van de voorstelling kwam hij opeens meteen reusachtige knuffelbeer van achter de coulissen. Iedereen was een beetje verbaasd tot hij deze beer vastpakte en zei: “Papa mag ook wel eens een knuffel hebben.” Bij het voorlezen van zijn laatste brief legde hij de beer plat en ging er op zitten.

Ik vond het een heel goede voorstelling. Ik heb enorm hard gelachen. De humor die Wouter op de tafel brengt vind ik fantastisch en ik zal in de toekomst zeker en vast nog voorstellingen van hem gaan bijwonen. Ook de brieven vond ik mooi geschreven. De boodschap was duidelijk. Hij wou aantonen hoe mooi het vaderschap is en dat is hem zeker gelukt.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.