Een leven in de spotlights(2); de dag van de premiere

Door Char188 gepubliceerd op Friday 28 September 12:08

Vandaag is de Grote Dag. Onze nieuwe voorstelling gaat in première. Stress, ruzie, gescheurde kostuums, recensies, rode loper en hoge hakken. Is mijn rug hersteld, kan ik de première dansen?

De Grote Dag

Zoals te lezen was in mijn artikel ' http://www.xead.nl/een-leven-in-de-spotlights-hoe-voelt-dat ' kamp ik met een zware rugblessure, Twee dagen voor de première van onze nieuwste voorstelling wordt het sein 'veilig' gegeven. Vandaag is het dan zover: De première. Ik twijfel over mijn rug. Toch heb ik alle voorzorgsmaatregelen genomen die mogelijk waren. Ik slaap al twee weken op de harde vloer naast mijn twee konijntjes, doe braaf een heel arsenaal aan oefeningen en sta vijf keer per dag onder een warme douche. Nooit had ik verwacht dat ik nog voluit zou kunnen dansen, maar wonder boven wonder heb ik gisteren de laatste repetitie voluit kunnen dansen. Met mijn tanden op elkaar, want ó wat was ik bang dat het verkeerd zou gaan. Vandaag is een nieuwe dag, met nieuwe kansen. Zal alles goed gaan?

 

Vandaag is een 'feestelijke' dag

 

Premières zijn feestelijk. Voor de gasten dan. Choreograaf, assistent, dansers, technici en alle andere crewleden zitten tot over hun oren in de stress. Met schrale poepertjes van de vele toiletbezoeken in de uren voor de show concluderen wij dat dit een allesbehalve feestelijke dag is.
De generale repetitie begint. Dit is de laatste check, waarin licht, geluid, decor en dans samenkomen, voordat de echte premiere begint. Ongeveer alles wat mis kan gaan, gaat ook mis. De stalen plaat die als decor in de lucht hoor te zweven, komt - als een bezorger van de guillotinedood - zoevend naar beneden zetten. Touwtjes niet goed vastgemaakt. Van je collega's moet je het hebben. Iedereen is uit de concentratie. Springen op tel 4? Ik ben allang blij als ik heelhuids het einde van de show haal!
De director zwaait druk met zijn armen in de lucht. Nee! Nee! Onder de gasten is de crème de la crème van de dans in Israël, dus de stress om een goede indruk te maken zit er bij hem goed in. Om nog maar te zwijgen van de recensies van de journalisten. Één slechte ertussen en daar gaat al het harde werk. Vanavond is het erop of eronder. 


In de kleedkamer is het stil. De kostuumvrouw naait de laatste scheurtjes van de kostuums dicht. Dansers plakken Leukoplast op schaafplekken, die inmidels open wonden zijn geworden. Ja, zo'n choreografie in het zand geeft een mooi effect, maar het scrubt je huid net zo goed als het zout uit de Dode Zee dat doet en na 35 repetities hangen de vellen eraan. Van de zenuwen zegt niemand een woord.

Behalve Yuval, die een 'opera touch' geeft aan het recente repertoire van Beyonce, terwijl hij ondertussen pirouette na pirouette draait, voordat zijn lichaam zich kan ontspannen voor de show. Ik krijg smsjes van vrienden en bekenden. Toi toi! Veel plezier! Geniet van je première, wat een feest! Plezier? Genieten? Ik kan niet wachten tot dit 'feest' voorbij is! En doe niet zo hysterisch, het is toch gewoon een voorstelling?

Een goed begin is het halve werk


Het publiek is binnen. Het zaallicht gaat uit. De show begint. Terwijl ik mijn kostuum aantrek en nog snel even wat rugoefeningen doe, kijk ik stiekem vanuit de coulissen naar wat er zich op het toneel afspeelt. Het eerste gedeelte gaat gesmeerd. Dan is het aan ons meiden om de avond met een knaller af te sluiten. Daar gaan we dan. Backstage schreeuwen de technici zo hard door hun hoofdtelefoon, dat ik angstvallig probeer de muziek mee te blijven tellen. Ik probeer mijn zenuwen los te laten. Laatst kreeg ik de tip om de muziek mee te neuriën. Dat zou ontspannend werken. Maar neem van mij aan, met geschreeuw op de achtergrond de zesde symfonie van Shostakovish meeneuriën is een uitdaging. Ik begin over de noten na te denken en ben spontaan vergeten met de hoeveelste maat in de muziek we ook alweer bezig zijn.

Het is tijd voor mijn solo. Een goed begin is het halve werk. De technici doen er drie keer zo lang over om het decor van het podium te halen en versperren mijn weg zodat ik het podium niet op kan lopen. Improviseren dan maar, en vanuit de voorste hoek van het toneel, in plaats van de achterste, kom ik tevoorschijn. Beetje uit de concentratie, maar dat zou de pret niet mogen drukken. Mijn solo gaat goed. Dan staat de hele groep stil. Wat een mooi verstild moment zou moeten zijn, wordt bruut verstoord door een technicus, die middenin het licht op komt lopen met zijn boormachine in zijn hand. Hij had niet meegekregen dat het bij het losboren van het decorstuk ook van belang was om de bijbehorende schroeven mee te nemen. Die willen wij namelijk liever niet in onze voetzolen krijgen. ,, Nou, weer terug het podium op dan maar, '' moet de technicus gedacht hebben en dus kwam hij met zijn boormachine nog in zijn hand het toneel weer op klossen. Daar zat hij dan in het felle licht door het zand te graaien op zoek naar verdwaalde schroeven. Wat een eeuwigheid later leek, werden we dan eindelijk alleen gelaten om te doen waarvoor we zo lang hadden gerepeteerd. Om het even gelaten of het door de technicus kwam of door de spanningen van de première, iedereen voelde de muziek ineens anders en samen hadden we de grootste moeite om niet in elkaars weg te lopen of om allemaal op het zelfde moment om te draaien.
Van schaamte wil ik mezelf liever het podium afslepen, in de hoop dat de journalisten mijn naam wellicht vergeten te noemen in hun recensie. Maar nee hoor. Onze voorstelling is pas na een uur en een kwartier afgelopen en vóór het zingen mogen we niet de kerk uit.


Dit is leuk


Maakt niet uit, blijven lachen, vandaag is immers onze feestelijke dag dus hoe dan ook: Dit is leuk.
Wanneer we onze laatste passen zetten, terwijl de muziek langzaam wegebt, schuift het voordoek dicht. Een daverend applaus klinkt. We zijn klaar! We hebben het gehaald! Ook maar net, want dankzij het opstuivende zand hebben we moeite met ademhalen. Uitgeput, met een arm al uit het kostuum, laat ik me op mijn rug op het podium vallen. Er schiet me iets te binnen; door de adrenaline heb ik er tijdens de voorstelling niet meer aan gedacht, maar mijn rug voelt goed. Wat een opluchting!
Dan schuift het doek weer open.
Oeps, we moeten nog buigen!
Snel schiet ik mijn arm weer door het bijbehorende gat, zet mijn pokerface op en loop netjes in de rij met de andere dansers mee naar voren. We buigen een paar keer, krijgen bloemen en dan is het moment daar dat we onszelf weer kunnen zijn. De grote tutu gaat meteen uit, weg met die bloedrode lippenstift en eindelijk de strakke elastieken uit mijn haar. De wc's en douches zitten binnen de kortste keren op slot en overal liggen hoopjes zand, die uit onderbroeken en andere delen van kostuums tevoorschijn komen. Drie minuten later staat de choreograaf al in de kleedkamer. Hij bedankt ons voor de voorstelling en heeft meteen per persoon een lijstje met correcties. Terwijl ik eigenlijk heel graag mijn rug uit wil strekken, probeer ik geduldig naar hem te luisteren. 

Hoge hakken, echte liefde

Na zijn speech haast ik me naar de douche. Helaas, na dertien dansers die allemaal hun haar wilden wassen 'ik ga de foyer níet in met zo'n zandhoofd', is het warme water helaas allang vergeven. Rillend loop ik terug naar mijn kleedkamer. Moe en uitgeteld zie ik op tegen de drie uur durende busreis terug naar de kibbutz. Het liefst zou ik meteen mijn pyama aantrekken, maar nee, vandaag is het feest, vandaag is de première, dus moeten de hakken en de strakke jurk aan en de glimlach op.

Eenmaal in de foyer aangekomen hoor ik gasten kirren, joelen en 'beaaaaauuuuutiful' scannen. Met glimlach nummer drie op het gezicht (speciaal voor 'feestelijkheden') ga ik ergens tussenstaan en wacht ik totdat we met de bus kunnen vertrekken. Wanneer de deuren van de bus een uur later eindelijk dichtgaan, ben ik al bijna vertrokken richting dromenland. Met kousenvoeten hoog opgetrokken in de stoel en mijn capuchon tot over mijn ogen, hoor ik nog net een meisje roepen; ,, Wauw, wat hebben dansers toch een glamoreus bestaan! '' Even schud ik mijn hoofd, maar dan vertrek ik al snel naar dromenland.


,, Doe niet zo hysterisch! ''


Het is de 'Morning After'. Vandaag staan we weer in Tel Aviv. Nog moe van de vorige dag komt iedereen aanslenteren richting de artiestenfoyer. Ik heb er zin in, de druk is van de ketel, als al het decor deze keer blijft hangen en het toneel schroevenvrij blijft, gaat het helemaal goedkomen vandaag. Die avond dans ik zonder stress en vrees en geniet ik met volle teugen. 


Na de voorstelling ren ik enthousiast in mijn mooiste jurk naar de foyer om te zien of er mensen zijn die ik ken. Mijn enthousiaste gilletjes vallen meteen op tussen het geroezemoes en mijn vrienden willen weten of het niet wat rustiger kan. ,, Het was een feest, ik heb zo genoten!'' roep ik uit. ,, Mens doe niet zo hysterisch, het was toch gewoon een voorstelling? '' Even kijk ik mijn vriendin niet-begrijpend aan. Dan tikt de ober me aan en duwt me een glas champagne en een veelbelovend petit-fourtje in mijn hand. Een warm gevoel gaat door me heen. Soepel draai ik een pirouetteje, terwijl mijn jurk opwaait en even ben ik alle nare herinneringen van de afgelopen dagen vergeten. ,, Wauw, wat hebben dansers toch een glamoreus bestaan! ''

Reacties (16) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik ben helemaal weg van de prachtige foto's... goed verhaal
Hoe enorm herkenbaar.
Ik kom zelf ook uit het balletvak,resp.klassiek ballet en naderhand Internationaal folkloristische dans.
Ik kreeg 3 jaar geleden dit akkefietje terwijl ik net
midden in een voorstelling zat.
Ik weet niet meer hoe ik eruit ben gekropen , maar wel dat er 2 recensenten waren die in de gaten hadden dat er toch iets niet helemaal lekker liep.
Gelukkig toch goede recencies gehad , maar ik was nog meer in mijn nopjes dat ik de voorstelling heb uit kunnen dansen.
(Ik noem het rustig hobbelen.)
Hoe ik er na afloop aan toe was, wil ik even niet meer weten.
Ik weet wel dat het mij enige tijd gekost heeft voordat het probleem verholpen was.
Beep, volgens mij heeft het te maken met de gordijnen en aanverwant ophanggerei, hetgeen laatst in volle vaart naar beneden is gekomen, nadat een van de twee er met vol gewicht in ging hangen. Vanaf dat moment is het om 04:45 uur licht in de kamer, zien ze me liggen (Baasje = Lekker Spelen) en kunnen zich nog net 15 minuten bedwingen voordat het gebrek aan aandacht toch echt letterlijk en figuurlijk begint te knagen.
Ah ja, maar gelukkig dan geen luierwisselingen en bortvoedingen om de 3 uur..en later geen confronterend puber-perikelen..

hoe komen die diertjes aan een bio-klok die op 5 uur is ingesteld? kan daar niet wat mee gesjoemeld worden, net als bij vogels?
Volgens mij is de beste oplossing er een die je ook toepast bij een huilende baby. Even liefkozen, heen en weer schommelen en weer terug in bed leggen. Alleen groeien baby's op en blijven ik mijn konijnen waarschijnlijk tot in lengte van dagen elke ochtend heen en weer schommelen ;-)
sja, het blijven mannetjes he?
mm, misschien heeft de dierenarts daar nog een leuke 'cosmetische/ oplossing voor? ;-
of helpt het om daar voorzichtig mee te dreigen..
Nou en of! Elke ochtend om 05:00 uur willen ze al met me spelen. Lief en schattig zijn ze tot en met, maar rekening houden met een ander ho maar....