De hond die mij vond: een zwerver in Roemenië

Door Atalanta gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

In de periode dat ik in een klein dorpje in Transsylvanië werkte op een ruiterpension, vond ik daar mijn kleine reutje Ragyo. Maar ik ontmoette nog een bijzondere hond: Beer.

Op een avond moest ik plassen en ik had geen WC in mijn huis, dus ging ik naar buiten. In plaats van in het stinkend houten hok te gaan hurkte ik op het gras, het was toch donker. Ik hoorde ineens iets lopen vlak bij me en ik hoorde een soort snuffelen achter mijn blote billen. Ik sprong overeind met de gedachte van god het zal toch geen wild zwijn zijn?? Maar dat was het niet. Het was Beer.

Beer was een zwerfhond zoals er wel meer waren in het dorp. Maar Beer was net iets assertiever. Klein als hij was met zijn kromme poten kon hij niet zo makkelijk in de vuilnisbakken klimmen. Maar hij was sterk en dominant en hij had ontdekt dat mijn waakhond Ulli een groot watje was dat met één flinke grauw van haar voerbak verdreven kon worden.

Zo werd Beer dus mijn probleem. Want telkens als ik Ulli wilde voeren, had hij dat in de smiezen en wrong zich er snauwend tussen. Nu ben ik voor honden niet snel bang dus ik greep hem al snauwend in zijn nekvel en smeet hem de poort uit. Maar op zijn lage kromme poten wist hij zich door de afvoergoot te wurmen en zo bleef ik bezig.

Mijn volgende stap was de afvoergoot te blokkeren met een steen. Het heeft 1 dag geholpen. Toen had hij ontdekt dat hij via een omweg via de boomgaard weer de tuin in kon. Ik smeet hem buiten en 30 seconden later rende hij weer binnen. Beer was terug. En ik wilde hem weg hebben. Ik smeet hem buiten met 1 klein handje brokjes met de gedachte: dan heeft hij ook wat en is ie bezig tot Ulli klaar is. Maar hij at 12x zo snel als zij dus ook dat was geen gedoe.

Iedere dag was het een gevecht om te zorgen dat Ulli haar maaltijd binnen kreeg. Op een dag was ik Beer zo zat toen hij weer grauwend aan kwam stormen dat ik tegen hem schreeuwde en hem een enorme schop tegen zijn neus gaf.
Hij ging op zijn rug liggen, keek me op zijn  zei "piep".
Dat was zijn meest strategische zet ooit.
Mijn hart brak, ik voelde me schuldig over de enorme schop, ik aaide hem ondanks al zijn vlooien. Vertelde mijn baas dat het me niet lukte die vreemde hond weg te houden die Ulli's voer opat en dat ik hem zo zielig vond. Nou zei mijn baas, misschien moet je hem dan maar stiekem voeren. Goed zei ik, dan neem ik nu dus vooral géén twee voerbakken mee naar buiten he!Vanaf die dag kreeg Beer voer. Niet altijd, want er was niet altijd voer. En nooit zo veel als de anderen. Er was ten slotte niet genoeg. En hij kreeg zijn naam, want je kan een hond niet altijd lelijkerd blijven noemen.


Hij liep met me mee als ik naar de winkel ging. Bleef keurig buiten rondhangen, inspecteerde de rommel bij de containers, liep mee terug als ik naar huis ging. Hij liep mee als ik het bos en de weiden in ging, keurig achter me aan als een geschoolde huishond. Hij rende en speelde met zijn kromme poten, konijnen inhalen zat er niet in maar we hadden lol samen. Hij beschermde Ragyo en zijn moeder want hij was zo stoer, dat de herdershonden die de schaapskudden bewaakten niet dichterbij durfden te komen. Eén ijzige blik van Beer met zijn staart recht de lucht in was genoeg om ze op afstand te houden. In het donker was ik blij met hem, Ragyo was nog klein maar door Beer voelde ik me beschermd.
Hij heeft nooit aan de lijn gelopen. Hij heeft nooit zit of af geleerd en is nooit binnen in mijn huis geweest.


Uiteindelijk ging ik weg zonder in Nederland een huis of werk te hebben. Ragyo nam ik mee, Beer bleef. Ik had hem wel mee willen nemen maar dat was nooit goed gegaan, hij was een echte zwerver en ik zou logeren bij iemand die een hekel aan honden had, dus eentje mogen meenemen was al een gunst.
De zomer erna leefde hij nog, ik kreeg bericht dat hij onder de caravan of in de stal sliep en af en toe nog wel werd bijgevoerd.

Daarna weet ik het niet. De winters zijn lang en hard, en Roemeense straathonden worden niet zo oud meestal. Ragyo's moeder is verscheurd door de herdershonden, die in de winter geen eten krijgen en overleven op kleine hondjes. Ik hoop dat Beer het nog altijd uithoudt. Mijn Roemeense beschermengeltje. Soms mis ik hem nog steeds.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Moeilijke situatie anders als in Nederland. Die schop was begrijpelijk, maar toch niet goed en toen ging je schuldgevoel ook meespelen natuurlijk. Ik hoop dat hij het overleeft.
Duim
Tex
Wat triest! Zwerfdieren hebben het, zeker in arme landen, heel zwaar. Maar je kunt maar zoveel doen en dan is het op. Duim.