Ik heb ze eindelijk, Lentekriebels

Door Alexander_Nevermind gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Vanmorgen vroeg reed ik op de fiets naar mijn werk toe, en plotseling had ik ze.De lentekriebels!

Gegroet, beste lezers,

Op het gemakje reed ik zo tegen half acht naar mijn werk en ondanks het feit dat het vanmorgen een uiterst naargeestig gekleurde en vochtige ochtend was had ik er eigenlijk wel schik in.
Ik had goed geslapen, en daarna lekker ontbeten met een krantje en een vers kopje koffie, en nu was ik als loonslaaf weer op weg naar de werkplek.
Ik had mijn jas een stukje open gehouden, want van fietsen op het tempo wat ik doorgaans voer krijg je het vanzelf warm. Het stukje punk metal van de ‘Murderdolls’ dat ik op mijn Senheiser koptelefoon aan had staan gaf mij ook geen onaardig gevoel, kortom, het was best een goed begin van de dag.
Plotseling viel het mij op dat er in het grasveld naast het fietspad iets bewoog, dus werd mijn blik daar naar toe getrokken.

De ontdekking



In het hoge ongemaaide gras zag ik twee haasjes rond elkaar dartelen alsof er niemand in de wereld was die ze kon storen of deren. Als twee jonge pony’s in de wei sprongen ze op en neer, schoppend met hun achterpoten, elkaar uitdagend en ontwijkend. Ik kon er mijn ogen niet vanaf houden, dus besloot ik even een korte stop te houden, daar het nog minstens twintig minuten duurde voordat mijn werkdag begon, en ik al bijna op de plaats van bestemming aan was gekomen.
Ik stopte met fietsen, om even langs het fietspad in de berm te gaan staan, een sigaret te roken en in alle stilte van dit schouwspel te gaan staan genieten.
De vrolijke ochtendserenade die uit het getjilp van vogels bestond voegde dusdanig veel sfeer aan het schouwspel toe dat ik me ervan bewust werd dat ik stond te grijnzen.
Je kent dat wel, dat je ineens je van je eigen mimiek bewust wordt. Aan de ene kant is dat een rare gewaarwording, maar in dit geval was het iets wat de situatie alleen maar plezieriger maakte, hoe vaak ben je er immers van bewust dat je staat te stralen?

De storing



Het fijne lente gebeuren werd bruut verstoord door een scooter die snerpend langs de andere kant van het weilandje voorbij scheurde, waardoor de twee haasjes in een oogwenk de bosjes in schoten, mij alleen achter latend in een oase van rust en vogelzang.
Ik vervloekte de opgeschoten tiener met zijn scheurijzer voor het verstoren van een dergelijk mooi stukje natuur aan de rand van de stad, maakte mijn sigaret uit en vervolgde de reis naar mijn werk weer.
Voordat ik er erg in had was het moment weer voorbij, maar de gevolgen van dat moment ervaar ik nu al de hele dag.

Ik heb de lentekriebels, en het werd tijd ook!

 

© 2012 A_N

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
mooi artikel .duim en fan erbij
Weer een duim erbij amigo....
Geniet ervan :)
wel dat doet me plezier.