Lovestory tussen een jong bokje en een konijn

Door Liazichovec gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Lees het verhaal van onze laatste aanwinst , een schattig klein bokje die bevriend is geraakt met ons konijn...

Elke keer zwicht ik weer...

Ik weet het al bij voorbaat als ik op Zondagmorgen naar de dieren en planten markt ga hier in Tsjechië. De ene keer is het een konijntje in een klein kistje, de andere keer een paar duifjes of eenden  die met tientallen te gelijk in een kist of kartonnen doos zitten, ik neem  altijd wel iets mee, ik kom steeds wéér met wat zielige diertjes thuis. Maar het is een heerlijk gevoel dat ik dit kan doen en zielige dieren zijn bij mij van harte welkom.

 Ik kan ze niet allemaal redden maar een paar wel.

Tegenwoordig neem ik altijd een kleine  bench mee , je weet het maar nooit waar het goed voor is, ik kan er gewoon niet goed tegen hoe ze daar met dieren omgaan. Ik ga er dus liever niet te vaak naar toe om mezelf te behoeden straks een hele tuin vol zielige beestjes te hebben. Maar een of twee keer per jaar wil ik er heen voor plantjes en dan ga ik meestal om ..

Zo ook vorige week Zondag. Ik had mensen in mijn appartement en ze wilde het wel eens zien hoe het daar toeging op die markt. Het kwam mij mooi uit want ik wilde graag wat groente plantjes kopen en heel stiekem wilde ik voor nog een konijn kijken omdat Irene, het zwarte konijn thuis een vriendinnetje moet hebben. Irene zat ook op de markt, een jaar terug. Ik kreeg hem van een vriendin,hij was ook zielig en zat in een kistje die net zo groot was als hijzelf, hij kon zich niet bewegen. Ik denk dat, wanneer wij hem niet hadden meegenomen,hij de zelfde avond in de pan had gelegen..Nu hobbelt hij heerlijk door de tuin en s,avonds of wanneer het slecht weer is zit hij lekker in de stal, hij heeft een prima leventje maar miste een kameraadje. Irene heet naar de vrouw waar ik hem van heb gekregen, een meisjes naam voor een jongens konijn, ach ja,wat maakt het uit! Ik doe dat met al mijn beestjes, ook met katten die ik ziek of uitgehongerd ergens vind..Als er kinderen bij zijn, of mensen brengen ze vraag ik hun naam en zo noem ik ze dan..

 

 Ik had de mensen dus al gewaarschuwd dat het wel eens zielig kon zijn allemaal  op de markt omdat  ze hier op het platteland in het zuiden van Tsjechië héél anders met dieren omgaan dan  wij in Nederland doen. Nou ja, ik denk dat er op het platteland van Nederland  ook anders omgegaan word met dieren dan in de stad, wat minder heftig misschien maar toch...

Alleen een zielig,klein bokje zat in een veel te klein kooitje in de grote hal..

We waren al een beetje laat, tegen negen uur s,morgens. De markt begint al heel vroeg en is ook  altijd weer vroeg afgelopen. Voor twintig eurocent per persoon mochten we naar binnen.  Met z,n achten liepen we vrijwel direct naar de hal waar de beestjes altijd zitten. Kippen, duiven,konijnen en eenden, je kunt ze er allemaal kopen. De  hal was echter al leeg omdat we zo laat waren..Nou ja, het was niet helemaal leeg , er zat een klein bokje in een piepklein kooitje, het zelfde ras als de twee dames thuis. Het arme dier zat op zijn knieën en kon niet eens opstaan, zo laag was het kooitje De tranen stonden in mijn ogen...en niet alleen bij mij maar ook de twee dames die bij mij waren en hun kinderen zag ik bedrukt kijken en ik zag dat ook bij hun tranen in hun ogen stonden. 

Ik sprak de eigenaar aan en ik moest hem gewoon even zeggen hoe ik er over dacht.In mijn allerbeste Tsjechisch vertelde ik hem dat ik het zielig vond en dat dit niet normaal was, zo ging je niet met dieren om. De man gaf weinig reactie terug alsof hij mij niet begreep.Vervolgens vroegen de twee kinderen of ze hem alsjeblieft voor mij mochten kopen, en natuurlijk heb ik 'ja' gezegd! Anders had ik hem zelf gekocht al wist ik dat bokjes gaan stinken en  ook zat het in mijn hoofd dat ik twee geiten thuis heb en ik daar geen jongen van wil hebben.Maar zo weglopen kon gewoon niet! Castreren kan ook, ik ben al naar de dierenarts geweest.  Ik heb nog heel snel wat plantjes uitgezocht en toen zijn we weer naar Zichovec gereden. Het bokje zat stil en bang in een hoekje in de auto. Eenmaal thuis moest het even wennen, vreemd genoeg niet zo heel lang. Een paar uur later liep het al door de tuin te dartelen 

en liep hij achter mij aan alsof hij al die tijd al bij ons was..Zodra ik het hek weer uit liep blèrde hij heel de boel bij elkaar, net een baby. Als ik hem optil dan legt hij zijn kopje op mijn schouder en als ik ga zitten kruipt hij op mijn schoot met zijn kopje in mijn nek, zo lief!

Irene heeft zijn vriendje..

Ola en sabien ,

de twee grote geiten moeten tot vandaag nog steeds niets van hem hebben, ze vinden het niks dat kleine ding maar dat went wel hij is er net een week.  Maar Irene, het konijn loopt de hele dag achter het bokje aan en is ineens een stuk vrolijker dan voorheen. Hij zit niet meer zoveel achter in het land en deze week lagen ze onder de waterton zij aan zij in het zonnetje te genieten van elkaars aanwezigheid. Ze snuffelen en geven elkaar een soort van kopjes, en s,avonds in de stal als het bedtijd is slapen ze samen in het hooi,zij aan zij,echte liefde is het... het is zo ontroerend en zo lief om te zien! het gaat allemaal wel goed komen met het bokje. O ja, zijn naam is Rudiën, naar één van de kinderen waar ik hem van kreeg..Ik vind Rudiën een beetje te sjiek voor een bokje maar we korten het wel af naar Ruudje...

 

 

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik smelt helemaal, alleen al door die foto's, leuk geschreven , ben zelf een ontzettende dierenfreak en geniet van dit soort kleine wonderen in de dierenwereld. Dank voor het delen, groet van leny
aaah wat lief, en mooi geschreven. Ik zelf heb ook een zwak voor arme diertjes die ik "moet" redden. Zo hebben wij een eend gered die nu bij ons in de tuin veilig kan wonen. erg mooi verhaal DUIM!
Wat leuk, zo'n spontane sympathie voor elkaar, vertederend! Duim!
Heel mooi geschreven, duim en fan.d