Opgepast: Hondsdolheid ligt op de loer

Door Spijkerschrift gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Gefrustreerd gooi ik de hondenriem in de hoek van de keuken. Het ligt niet zo zeer aan het beestje. Dat is van een ras waarbij ze de oren hebben vergeten. Het wordt hem vergeven. Nee, wat mij frustreert zijn mijn medeweggebruikers. Vooral zekere automobilisten. De hond uitlaten is soms een zaak van leven of dood. Ik vrees vaak voor het leven van mijn hond en mij.

Ik laat de hond het liefst uit op de fiets. Er zit iets van een terriër in en die wil graag rennen. Zijn tempo valt lopend niet bij te benen. In het buitengebied geniet hij van zijn vrijheid. Dan kan hij lekker zijn gang gaan, terwijl ik op hem let.

Stofwolken verschijnen aan de horizon. Zwaar gebrom vult de lucht. Een auto op topsnelheid komt zienderogen dichterbij. Angst grijpt me naar de keel. Met zijn snelheid bezit hij het gehele wegdek. Zal ik het ook deze keer weer redden om de hond op tijd bij mij te krijgen? Ik roep, schreeuw zijn naam. Natuurlijk geen reactie.

Met het naderende gevaar voor ogen ontwaakt het beest in mij. Ik maak me klaar voor de strijd om mijn maatje te beschermen. De hond is ondertussen onschuldig aan het rondsnuffelen. Zich van geen roepen en kwaad bewust. De auto nadert. Druk gebarend met handen en voeten wijs ik de bestuurder op de hond. Mijn fiets slingert over de weg. De spanning stijgt ten top. Heeft de bestuurder door dat ik dit doe om het leven van mijn maatje te sparen?

Nee dus. De automobilist toetert heftig en gebaart nadrukkelijk dat mij het een en ander mankeert. Die conclusie trek ik na het zien van een razendsnelle handbeweging richting zijn voorhoofd. Schuimbekkend, staar ik hem na. Mijn boodschap is klaarblijkelijk niet overgekomen. Mijn buddy rent ongedeerd nietsvermoedend verder. Ik neem besluit tot hardere maatregelen. De volgende keer blijf ik midden op de weg fietsen. Ik zal niet wijken totdat de bestuurder zijn snelheid tot een redelijk niveau heeft teruggebracht. De weg is ook van mij en mijn viervoeter.

Dus bij deze een waarschuwing voor automobilisten van auto’s en busjes in het Vechtdal rijdend in het buitengebied: Zie je een woest vrouwmens fietsen, samen met haar hond, midden op de weg? Pas je snelheid aan, houd afstand en haal haar heel voorzichtig in. Ze is besmet met hondsdolheid.

 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Het betreft een 60 km-weg in het buitengebied. In de bebouwde kom mag je een hond niet loslaten, en toch heeft zo'n beestje behoefte aan een stukje vrijheid. Maar rekening houden met weggebruikers is een ander verhaal. Ik fiets en doe aan hardlopen, ook zonder hond, en dan wordt ik ook vaak zonder pardon van de weg gedrukt. Ik denk dat dat mensen zijn die alles met hun vierwieler doen.
Je laat hem toch niet loslopen naast zo'n weg? Of heb ik dat verkeerd begrepen? Ik laat mijn hond ook altijd met de fiets uit. En automobilisten geven me ook niet altijd even veel ruimte. Doen ze ook niet als ik alleen fiets, maar dat is een ander verhaal. Leuk geschreven.
een gewaarschuwd mens telt voor twee.
duim erbij