Paardrijden is leuk. Toch?

Door Hicarla gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Waarom zou je in hemelsnaam aan paardrijden beginnen als je vreselijk bang bent voor die grote viervoeters? Mijn verhaal van een soort van nachtmerrie naar een droom (in wording).

Zoonlief gaat op paardrijden

Nog net geen 8 en hij krijg z'n 1e les. Ouders worden geacht hun kinderen te helpen met zadelen, dus moeders is de pineut. Met de nodige aarzeling stapt ze de kleine stal in bij de pony. Zodra die z'n hoofd haar kant op draait (waarschijnlijk alleen om te kijken wie er gezellig bij 'm komt staan) stuift moeders de stal weer uit. Zoonlief wordt verder geholpen door één van de vele "Penny-meisjes" (die daar ongetwijfeld dagelijks rondbanjeren).

 

De aanhouder wint

De weken erna probeert moeders steeds een stukje verder te komen en moet daarbij haar potje met moed flink aanspreken. Maar de aanhouder wint, en zie daar, 't lukt haar zelfs om die "gevaarlijke" pony voor een meisje te zadelen wiens moeder zegt dat niet te doen omdat die pony haar gebeten heeft. Moeders voelt zich een "winner" ondanks de zenuwknoop in haar maag.

Ideetje?

Zoonlief doet 't lekker in de les, pony's en paarden worden minder eng, en daar ontspruit zich een ideetje. Zou 't niet helemaal leuk zijn als ik óók kon paardrijden, zodat zoonlief en moeders sámen konden rijden? In 't bos, langs 't strand? Ja, dat ziet moeders wel helemaal voor zich, en een afspraak voor een proefles bij diezelfde manege is algauw gemaakt.

Laat me eraf!!

Met de geleende cap stap ik op een prachtig wit paard. Zo, da's hoog. Stappen gaat prima, draven (of eigenlijk meer stuiteren) bevalt moeders minder goed. De koppijn kondigt zich aan en wordt met de minuut erger. Hoezo bang voor paarden, gewoon doordraven wordt er gezegd. Na zo'n 20 minuten is moeders er klaar mee, en weet niet hoe snel ze van 't paard af moet komen. Die droom is voorbij. Of niet?

 

Googlen naar "fearless"

Paardrijden zonder angst. Dat moet toch kunnen? Moeders zal toch niet de enige zijn die die grote viervoeters eng vindt, maar er desondanks tóch op wil zitten? Schijnt overigens wel iets typisch vrouwelijks te zijn, dat ze zo'n 600 kilo onder bedwang willen houden, maar dat even terzijde (ook omdat er tenslotte ook genoeg mannen/jongens zijn die diezelfde wens hebben).
Even googlen dus, en zie daar: er bestaat een workshop paardrijden zonder angst! Met gezwinde spoed schrijft moeders zich daarvoor in.

Niet zonder angst, maar toch...

De workshop geeft veel informatie over hoe paarden in elkaar steken, hoe ze reageren en hoe je 't beste met ze om kunt gaan. De manege waar deze workshop wordt gehouden is overigens totáál anders dan waar zoonlief rijdt: de mensen zijn aardig, de materialen zijn prima in orde, de paarden lopen lekker buiten bij elkaar, de lessen blijken niet het "treintje rijden" te zijn zoals moeders gewend is te zien, en o ja, je kan en mag best bang zijn voor paarden en er wordt dan ook rekening mee gehouden.

Moeders 1e les ... en de rest in een notedop

Van het Valdispert slikken op de lesdag (om toch énigszins relaxed te kunnen poetsen en zadelen), het zadel niet los durven laten, droge keel krijgen als er moet worden gegaloppeerd, tot het steeds beter de zweep durven gebruiken, springen, een weigerend paard duidelijk zeggen dat-ie toch écht naar rechts moet. Van dressuurles, buitenritten op enorme shires, naar evenementen waar paarden de hoofdrol spelen, en ook naar westernles. Paardrijden valt inmiddels wel onder de categorie leuk. 

Dressuur voor zoonlief, western voor moeders

Na een proefles op de manege waar moeders haar angst grotendeels overwon (kom je er ooit 100% vanaf?) rijdt zoonlief inmiddels met veel plezier op menig pony. Alle pony's zijn wel zijn favoriete pony, alleen soms de ene meer dan de ander. Moeders is daar inmiddels gestopt met lessen om praktische redenen, maar gaat nog graag mee om van de lessen van zoonlief te genieten. 
Moeders rijdt nog wekelijks western. Instructeur en paarden worden door moeders vertrouwd, dus heeft bij die stal ook aardig wat persoonlijke grenzen verlegd (al dan niet met wat eh... aanmoediging). Ja, paardrijden is leuk!

More is less?

Er valt nog veel te verbeteren aan het paardrijden. Met het vervallen van de dressuurles vervallen dus ook die broodnodige "vlieguren" die je dan moet maken. En dat is te merken, vindt moeders. Frustratie alom als er weer commentaar wordt gegeven over dezelfde minpunten. Moeders gaat eens buurten bij een andere westernstal voor extra lessen. Drie lessen zijn er nu achter de rug, waarvan er in twee het paard met moeders er vandoor gaat. Die laatste les heeft gezorgd voor een enórme zenuwknoop in de maag van moeders. Eentje die zelfs de volgende morgen nog niet naar andere oorden is vertrokken.
Twijfel, onzekerheid, frustratie, angst. Lijkt wel alsof moeders weer terug in de tijd is gevallen. Zal moeders eigenlijk óóit leren paardrijden? Is 't wel zinvol om door te gaan?

Op weg naar herstel

De les op de vertrouwde stal verloopt stressvol. De angst van de avond ervoor zit er nog in, en nu mag moeders op een paard rijden die ze ook niet goed kent. De aanwijzingen van de instructeur worden daardoor niet altijd opgevolgd, bang dat 't paard bijvoorbeeld nog harder zal gaan. Gelukkig hoort moeders ook dat het helemaal niet slecht gaat, maar dat ze wel moet luisteren. Dat gaat heus wel weer gebeuren, zodra moeders helemaal van de schrik bekomen is. Nee, die extra lessen elders zijn niet goed voor moeders gestel, dat moge duidelijk zijn. Moeders houdt 't bij de vertrouwde stal, met de vertrouwde paarden en de vertrouwde instructeur. Dan wordt paardrijden ongetwijfeld weer LEUK!

 

 

 

 

 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Deze sport is in ieder geval beter dan de hele dag voor de buis zitten.
Mooi verhaal.
Pork geeft de DUIM.
DRIMPELS.
Die eerste les klinkt behoorlijk fout. Hoezo doordraven als je het eng vindt? Dapper van je dat je doorgezet heb. Het is zo vreselijk leuk, als je op het goede paard zit en je een goede instructeur hebt.