Angstaanjagend en geestig, mijn kat verwaarloost mij affectief en Jonathan Seagull valt ons aan. De film 'the Birds' revisited!

Door Taco-Veldstra gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Hilarisch en angstaanjagend. Ik word affectief verwaarloost door mijn kat en aangevallen door Jonathan een zeemeeuw!

HILARISCH AUTHENTIEK: AFFECTIEF VERWAARLOOST DOOR MIJN KAT EN JONATHAN SEAGUL VALT ONS AAN. FILM ‘THE BIRDS’ REVISITED!

THE BIRDS

THE BIRDS!

Met mijn videorecorder had ik de film ‘The Birds’ van Hitchcock opgenomen, om hem aan mijn zoon te laten zien. In mijn jeugd had de film, enorme indruk op me gemaakt.

PLOT THE BIRDS IN HET KORT:
Een vrouw krijgt als cadeau van een man die ze niet, kent twee kleine lovebirds. Ze is daar niet van gediend en in haar cabriolet rijdt ze naar het eiland waar de man woont om ze terug te geven. Als ze uitstapt wordt ze aangevallen door een meeuw en ze heeft een gapende wond in haar hoofd.  Ook de eilandbewoners worden aangevallen. Bekijk de film uit 1963 naar een boek van Daphne de Maurier met de gelijknamige titel uit 1952. Natuurlijk is het een suspense film, een verzonnen verhaal. Maar ik dacht dat het best eens waar kon zijn.

MIJN TUIN

Mijn zoon, dochter en ik wonen in de duinen van Katwijk. Ik bezit een zogenaamd ‘nonchalant chique’ tuin [Lewin]. Doe alles om de vogels en de dieren het naar hun zin te maken. Ik snoei zo min mogelijk, haal geen zogenaamd onkruid weg en laat het mos groeien waar stenen liggen. Mijn tuin moet zo groen mogelijk zijn met veel bloemen om de bijen te lokken. Op mijn veranda zie ik langzaam de flora groeien. En als de bloemen uitkomen, lavendel, rozen, orchideeën, maar ook boterbloemen, bebloemde brandnetels en klaprozen etc. In de zomer zoemen de bijen om me heen samen met de vlinders en libelles. De bijen duiken in de bloemen en vinden hun nectar. Ik kan er uren naar kijken. Het is een diervriendelijke tuin waar veel vogels op afkomen. Vooral eksters, merels, duiven en roodborstjes etc. Mussen zie je niet veel meer. Ik vraag me af waarom?

MIJN POES VERWAARLOOST MIJ AFFECTIEF!

Misschien is het de kat die ze angst aanjaagt. Ik heb een aangelopen zwerfkat geadopteerd. ‘Ze is affectief verwaarloosd in haar jeugd’, volgens mijn psychiater, die meer in zijn mars heeft dan Prozac of tranquillizers op een recept te zetten. Hij beweert heel stellig dat ze haar angsten uit haar jeugd op mij projecteert. En inderdaad ook mij verwaarloost ze affectief, ondanks dat ik haar de lekkerste hapjes geef, begint ze te blazen en met haar poot met scherpe klauwen naar me uit te halen, als ik te dicht bij kom. Ik wil haar aaien, maar me niet verder opdringen, het is tenslotte een vrouwtje. Eigenlijk weet ik dat niet zeker want zo intiem is onze relatie nou ook weer niet, dat ze een gender onderzoek toestaat. Ze is roodharig en klein van stuk, dus ik denk toch dat ze feminien is. Ik heb door de jaren heen heel wat ervaring met vrouwtjes en weet tot hoe ver ik kan gaan.

Soms zie ik heel vroeg, kleine reeën en vossen in de winter op zoek naar voedsel. Daar is ze heel bang voor, zo bang als vrouwen voor muizen en spinnen samen.

KATWIJK 2009

Het is half maart en ik zie Jonathan Livingstone Seagull met zijn getrouwen over ons huis zeilen. Het is een prachtig gezicht en ze eten de restanten die de kat laat liggen, schielijk op. Als ik buiten kom vliegen ze weg. Nee ik hoef toch niet bang te zijn voor een replay in het echt van ‘The Birds’.

S’NACHTS

Ik kan de hele nacht niet slapen, het is een waanzinnig makend gekwetter, op mijn dak. Ik vertel het mijn shrink en hij zegt: ‘je hebt last van ornithologische angsten’. Daarom slaap je niet , ik geef je wel een receptje voor slaappillen. Dat zegt hij niet zo maar, maar na een grondig op Freud geschoeid onderzoek. Ik schijn dat te hebben opgelopen, bij het zien van de film: ‘The Birds’. Hij raadt mij aan om de film nog eens te gaan zien. Om het psychische genezingsproces te activeren moet ik mijn angsten herbeleven. Het is een echte Freudiaan. Samen met mijn zoon, alleen durf ik het niet aan Samen kijken we nog eens naar The Birds. Mij bekruipt de angst. Mijn zoon, ziet het aan mijn gezicht en zegt:’ Pa het is een verzonnen verhaal hoor’. Helemaal gerust ben ik niet. Midden in de nacht, het is drie uur word ik weer wakker door gekrijs. Ik loop de woonkamer binnen en ik hoor snerpend, gekwetter. Het is als of ik de Avifauna binnenloop. De geluiden komen vooral uit de open haard. Mijn zoon is ook wakker en zegt: ‘Pa ga nou maar slapen, ik zeg: ‘slapen, weet je dan niet dat ik aan ornithologische insomnia lijd’. ‘Waaa’ zegt mijn zoon, hij is mijn zoon, dus afschuwelijk intelligent. Maar dit begrijpt zelfs hij niet. ‘Die diagnose verzin ik niet, maar mijn psychiater’. Als ik naar bed ga, stop ik plakken klei van de Ethos in mijn oren, dat lijkt me beter dan een psychisch, verantwoorde slaappil.

VVD PLAN:
De volgende dag lees ik in de krant dat de VVD het mes zet in de ‘subsidieslurpende ornithologie’. In plaats van meer soorten te beschermen, beweerd Rene de Leegte, [namen zeggen veel, maar  Shakespeare zei: ‘what’s in a name] dat de classificatie van 10.000 soorten vogels de subsidiepot leeg rooft. Ik zie eksters voor me wegvliegen met glanzende munten in hun bek. Ik denk een paar meeuwen met een buks neerhalen zal de soort geen kwaad doen. Maar ik ben lid van de dierenpartij en besef, dat ik dat mevrouw Thiemen niet kan aandoen.

ZATERDAGOCHTEND:

Ik vraag mijn zoon de ladder te pakken en samen klimmen we op het dak. Boven ons cirkelt Jonathan en zijn gevolg.  We zien dat ze bij de warme schoorsteen, ideale plek om te broeden, een rudiment van een nest hebben aangebracht. Ik zeg tegen mijn zoon: ‘haal dat nest weg’. Maar hij zegt ‘doe dat zelf pa’. Ik zeg ‘dat mag vast niet van mijn psychiater’. Extra zakgeld Tijmen als je het doet. Als leraar was ik een groot pedagoog en heb daar nu baat bij. Een niet te grote worst voorhouden, werkt altijd. ‘Ok 5 euro’. Hij rent op de schoorsteen af, mikt snel alles in een vuilniszak en wil naar beneden klauteren. Maar Jonathan duikt krijsend op hem af en met zijn scherpe snavel bijt hij in zijn schouder. Gelukkig draagt hij een stevige jas, die de beet opvangt. Snel gaan we naar beneden. De meeuwen blijven klagend boven ons huis cirkelen en willen wraak, zo voelt dat als ornithologisch patiënt.

DE AANVAL!

Als we boodschappen gaan doen en naar buiten komen zie ik ‘The Birds’ op ons afduiken en ik roep:’SNEL OP JE BUIK MET JE GEZICHT OP DE GROND’. Ze scheren over ons heen. Als we terugkomen, zijn ze niet verdwenen maar ze vliegen met takken heen en weer naar de schoorsteen van de overbuurman. Een week later begint hij te klagen over de meeuwen. Ik zeg: ‘weet je wat heel belangrijk is in het leven’. Hij haalt zijn schouders op en kijkt me vragend aan.’Een goede psychiater! Hij zegt: ‘ik ben toch niet gek’. Ik zeg ‘nu nog niet, maar wacht maar af’.

EEN JAAR LATER!

Een jaar later lopen mijn zoon en ik over straat en Tijmen roept: ‘Duiken pa’. We liggen op de grond met onze handen op ons hoofd. Jonathan heeft ons herkend en als een kamikaze piloot duikt hij op ons af en scheert over ons heen! Snel lopen we naar huis. Wij weten ‘The Birds’ bestaan echt!

Reacties (29) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
hoi taco,

ik heb het boek van jonathan,livingston seagull,
en ik zie soms bomen vol met die zgn:""birds""
het boek is vriendelijker dan de vogels zijn.!
duim.!
Heel mooi verhaal, ik heb er van genoten! Welverdiende duim!
Heel leuk geschreven Taco. Ik heb hier ook veel van die beesten zwermen, in het weekend krijsen ze de hele boel bij elkaar zodat iedereen weer lekker vroeg wakker is. Brutale beesten zijn het maar wel leuk om te zien.
een prachtige film goed en orgineel beschreven
Mooi geschreven Taco!
Een prachtig relaas over een fantastische film. Ook ik heb hier heel veel last van meeuwen.Ze poepen mijn auto onder de shit, gadver....
Mooi verhaal!