Wat doe ik hier eigenlijk! in Spanje.

Door Jade99 gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Voor de zon, voor de warmte, die de reuma wat meer dragelijker maken. Gelukkig ben ik, dat ik behoor tot diegene die de mogelijkheid om hier het grootste deel van het jaar te mogen vertoeven. Wat moeten andere mensen in het koude kikkerlandje die de zelfde aandoening hebben.

Wat zou ik kunnen aanraden aan deze mensen met reuma.
Je hebt lef en je koffers nodig, en ga naar een warm oord, want je kan dit doen, met behoud van een uitkering.Je moet het natuurlijk wel aanvragen bij de uitkerende instantie.
Spanje is een EU land, dat is het mooie ervan, omdat je kan wonen waar je wil in elk EU land.
In Spanje is een huis huren vrij goedkoop, goedkoper dan in Nederland.
De energie prijzen zijn laag, zeer laag in verhouding met Nederland, bovendien verbruik je hier heel veel minder energie.
De autobelasting is een schijntje, zelfs 1/10 van de belasting in Nederland.
Het enige wat je eerst moet doen in Spanje, is een belasting nummer (NIE nummer) aanvragen, anders kan je in Spanje, niet huren, geen Spaanse mobiele telefoon kopen, of jezelf een Spaanse auto aanschaffen..
Daarvoor heb je een NIE nummer nodig.
Je kan hier ook naar de dokter, je stuurt je rekeningen naar je zorgverzekering. Als je naar het ziekenhuis moet worden de rekeningen direct naar je zorgverzekering gestuurd, want iedereen heeft een Europees zorgverzekering pasje.

Er is alleen een grote maar.
De DIEREN. Spanjaarden denken dat de beestjes geen pijn kennen. De honden zijn gereedschap, waak-gereedschap, en niets meer. Honden mogen ook geen pootje binnen het huis zetten. Moeten altijd buiten blijven en het liefst hun hele leven lang aan de ketting.
Nu is er wel een verschil tussen de stadsmensen en dorpelingen. De mensen in de stad, houden veel meer van hun hond of poes dan de dorps mensen, oftewel, de campo.
Het verblijf voor ons in de campo, is af en toe verschrikkelijk. Wat je hier ziet,  daar "lusten de honden geen brood van".
Veel honden worden ook uit de auto gegooid in een campo, want ze worden toch wel door de buitenlanders opgevangen. Maar de hondjes zijn zo getraumatiseerd, dat ze zich niet meer zo maar laten vangen. Met de mens willen ze niets meer te maken hebben.

Er liep hier ook een hazewind hond rond, die we geleidelijk aan het vertrouwen in de mens, een beetje terug konden geven, en ze kwam iedere dag een klein beetje dichterbij.
We zetten eten en drinken voor haar neer, totdat ze niet meer wegging en bij ons bleef, maar wel buiten. We noemden haar Novita, wat betekend, verloofde of vriendinnetje. Ze ging veel om met een Spaanse Mastin, Matler was zijn naam, hij was gedoemd om zijn hele leven lang aan de ketting te hangen. Matler was heel veel alleen. In het weekend kwam zijn baas, en door de week moest hij op het weekendhuisje passen.  Ik heb wel eens gebeld naar de dierenbescherming, maar zij raadde mij aan Matler te laten, omdat er toch weer een andere hond wordt neergezet, als wij Matler zouden meenemen.

Na het boodschappen doen, en we uit de auto stapten, kon Novita met een enorme vaart op ons afkomen. Zo snel was ze. Je moest zelfs opzij springen wilde je niet een in volle vaart rennende 40 kilo op je af krijgen. Haar pootjes klonken als paarden hoefjes.
Ze was zo lief, maar ze bleef buiten, binnen het huis wilde ze absoluut niet. Teveel muren, te benauwd, wanneer je haar in huis zette, bleef ze op een plek staan en verroerde geen pootje of staartje.
Zodra er een deur openging vloog ze weer naar buiten.
Een groot honden hok hebben we toen buiten gezet, waar ze in sliep.
Maar ze moest wel gesteriliseerd worden, en dat was een crime, ze moest vier dagen binnen blijven, voor haar medicijnen en we moesten haar in de gaten houden, omdat ze niet aan de wond mocht komen.
Het was voor Novita 4 dagen van stress. Ze kon er niet tegen, opgesloten te zitten tussen vier muren. Alhoewel ze de tweede dag rustiger werd en ons meer vertrouwen schonk, en zelfs ergens ging liggen.

Mijn Maatje wandelt heel veel door de bergen, en op een van zijn wandelingen kwam hij een puppy tegen, helemaal alleen in de wildernis. Hartverscheurend. Hij heeft het beestje opgepakt en meegenomen naar huis. Het was ook een "zij".
Een hele tijd heeft ze in zijn armen gelegen, en wilde bij thuiskomst hem haast niet meer loslaten. Helemaal zwart en we hadden het vermoeden dat ze een labrador was.
Nu zijn hier veel Engelsen die zich bekommeren om dit soort gevallen, maar vol is vol, en ze konden geen puppy's meer plaatsen.Tooske, noemden we haar, op het internet gezet met foto en het verhaal van Tooske.
Na drie weken kregen we gelukkig een mail voor Tooske van een Engels echtpaar.  Ze woonden een uur rijden van hier. We hebben voorgesteld, dat ze eerst zouden komen kijken, en dan hun, en de onze natuurlijk,  beslissing konden nemen.
Ze hadden alleen een probleem. Eerst moesten ze nog voor een week naar Engeland, en in die tijd wilden wij nog wel graag voor Tooske zorgen.
Na die week brachten wij Tooske weg, alleen waren we al zo verschrikkelijk gehecht aan haar.
Dat was een moeilijke gang naar het lieve Engels echtpaar. Maar het moest toch, omdat we zelf al honden hadden, en ook bij ons geldt vol is vol. Het afscheid, was héél erg verdrietig.
Een week na het vertrek van Tooske, werd Novita ineens heel erg ziek, er zat bloed in haar bek en ze kromde haar rug alsof ze heel erge pijn in haar buik had.
Onmiddellijk naar de dierenarts. Ze had Leishmania, en was niet meer te helpen, alleen een lijdensweg kon ze tegemoet gaan. We hebben haar moeten laten inslapen. Weer die pijn, afscheid van een dierbaar hondje.
We hadden Tooske kunnen houden, maar het was al te laat. Niet dat we het Engels echtpaar onze Tooske gunden, maar toch!
Leishmania, is een veelvoorkomende tropische ziekte die veel bij zwerf honden voorkomt. Het schijnt een mug te zijn, die alleen de honden kunnen besmetten met deze dodelijke ziekte.
We hadden niets gemerkt aan Novita, we zagen het niet aankomen, ineens was het er. We wijten dat dan ook, de altijd maar buiten zijnde Novita.
We hebben haar vreselijk gemist en nu, terwijl ik dit opschrijf, springen de tranen weer in mijn ogen.
Novita is niet het eerste hondje met Leishmania, die we hebben moeten laten inslapen.

Guillermootje, was een kleine puppy, toen hij werd opgesloten alleen in een stalletje, niemand woonde bij het stalletje, hij was daar helemaal alleen af en toe kon hij ontglippen en stond hij bij ons voor het hekje. .Zijn baas, kon hem dan aan zijn poten omhoogtrekken en meesleuren naar zijn hokje. Afschuwelijk, om te zien! We riepen dan ook alles wat mooi en lelijk was, naar die man.
Op een dag besloten we om Guillermootje van die man af te nemen. We hebben hem binnen ons hekje gezet, en de man 20 euro gegeven, en gezegd, nu is hij voor ons.
Guillermootje is naar Nederland gegaan, naar mijn zus. Bij de dierenarts bleek ook op een dag, dat hij Leishmania had, maar ook, scheuren in zijn botjes van zijn pootjes. Dus die Spanjaard, had hem nog mishandeld ook.
Ook Guillermootje moest een spuitje hebben, want ook hij was veel te ziek.
Een drama voor mijn zus. Want hij was zo'n lief hondje, zo levenslustig, zo dankbaar en zo gehoorzaam. Ook niet voor niets natuurlijk, als je zo mishandeld bent geweest.
Mijn zus heeft hem twee jaar bij haar kunnen houden, met in het laatste half jaar veel leed, bij dierenartsen. Onderzoeken, en prikken en dan weer in een hokje moeten blijven bij de dierenarts. 
Dat, dus nooit meer.
Onze honden hebben altijd een band om die ze beschermen tegen Leishmania.
Pas dus op, wanneer je een zwerfhond uit Spanje adopteert. Laat hem altijd prikken op Leishmania, of andere tropische ziektes.

Twee jaar geleden, heeft mijn Maatje, ook al twee puppy's gevonden in de bergen, het waren Duitse Staanders. Prachtige hondjes. Voor ons werden ze Truus en Trudy.

Hoe kunnen mensen dat doen, wij snappen dit niet, en zullen dat ook nooit snappen, dat mensen hun dieren zo maar alleen in de bergen kunnen zetten, want helemaal puppy's zijn nog zo kwetsbaar.
Ook toen hebben we zo veel mogelijk Engelsen benaderd. Er is hier een Engelse kennel, die heeft ze van ons overgenomen, omdat zij een plaats wisten in Duitsland, bij de Duitse Staander club.
Maar voordat ze weggingen, zijn zij ook een paar weken bij ons geweest. Een van de puppy's werd ziek, Trudy kreeg een puppy  ziekte Parvo.
De dierenarts, had er eerst een hard hoofd in, ze heeft haar gehouden om haar in te enten, om te voorkomen dat het erger zou worden. Truus moest ook blijven bij de dierenarts. Ze werden in aparte hokjes gezet, en zagen er zo zielig uit. Het was dan ook afgrijselijk om ze achter te moeten laten.
Twee dagen later mochten we ze gelukkig weer ophalen.
Gelukkig heeft ze het overleefd, en konden ze allebei gezond en wel naar Duitsland.

Door al het dierenleed, hier in dit land, vraag ik me daarom ook vaak af. "Wat doe ik hier eigenlijk?".  Zoveel verdriet en tranen liggen hier al, in het keiharde Spanje.
Het is nog niet mogelijk deze mensen te veranderen. Wanneer je het uitlegt, dat ook dieren pijn en misère voelen, zitten ze je dom aan te kijken, en vragen ze zich af, "waar heeft die buitenlander het over?".

 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Je hebt volkomen gelijk, Ze dienen er hier wat aan te doen. Er zijn veel Engelsen, die vaak de zorg voor de honden op zich nemen, en zoeken hier in Spanje naar een goed tehuis. Maar het is water naar de zee dragen. Als ik het geld had, dan wist ik het hier wel, wat te doen. Dank voor je reactie Karazmin!
geen land voor mij, ik zal er niet tegen kunnen. Toch ben ik geen voorstander om die honden te redden door ze naar Nederland te halen. Dit jaar is voor het eerst in decennia een hondsdolle hond hier afgemaakt. Een hondje uit het middellandse zee gebied die wel een certificaat had.
Hulp moet daar geboden worden.
Het blijft tragisch