Ik en mijn hond

Door DayeN gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

LICHTENVOORDE Terwijl ik dit schrijf wandelt onze hond, genaamd Morris, zo ongeveer over mijn toetsenbord. Ze ploft zich naast mij neer, legt haar hoofd op mijn arm zodat ik mijn 466 APM (aanslagen per minuut) maar met één hand moet zien te halen. Jammer dan.

Vanmiddag ging ik na lange tijd weer eens met onze kleine vriendin een eindje fietsen. Vind ze leuk, dacht ik. De tocht begon in de eerste 200meter met ongeveer 36keer stoppen voor een plas pauze. Het is eigenlijk een teefje dus ze zou met één flinke scheut een moeras moeten kunnen vullen. Maar het schijnt dat als een teefje van jongs af aan teveel met een reutje heeft gewandeld ze al deze vreemde fratsen overneemt.
Om mij heen zie ik een overvloed aan honden voorbij komen, sommigen ook aan de fiets, sommigen wandelend, eentje trok zelfs het baasje op skeelers vooruit (zo kan ik het ook). Ik had het al snel gezien, mijn hondje stond nog een behoorlijk lesje te wachten. Deze liep namelijk links, rechts, links, voor en achter mijn fiets. Gelukkig waren de straten breed genoeg, maar voor mijn eigen veiligheid kon ik die hond beter nog het een en ander bij spijkeren.
Volgens onze veelbelovende held: Cesar Millan de ‘Dog Whisperer’, zou je als je een hond wilt leren naast een fietser te lopen, eerst kleine rondjes moeten gaan fietsen in de richting die de hond loopt, zodat hij/zij weet hoe het voelt om bijna geplet te worden. Vervolgens moet de hond rustig in ‘draf’ naast de fiets meelopen. Het fietsen mag nooit ontaarden in een fikse race, even kijken hoe hard de hond kan. Levensgevaarlijk! Als de hond schrikt en onder je wiel komt heb je opeens twee honden, waar we nou ook niet echt op zitten te wachten. Het baasje maakt tevens nog een driedubbele salto waarmee hij in het ziekenhuis beland en van ze lang zal ze leven geen hond meer zal uitlaten. Dus laten we het vooral kalmpjes aanpakken en de weg rustig in een ‘drafje’ voortzetten.
Eenmaal thuis aangekomen was de hond weer helemaal in z’n sas. Ze wist dé lade meteen te vinden en stond met een uitgehongerde kop te wachten tot ik er een worstje uit zal halen. Het schijnt dat een hond een geheugen van zo’n tien seconden heeft. Ik geef de hond haar worst, ze waggelt met een kwispelende staart alsof ze de hoofdprijs heeft gewonnen naar een van haar vier manden en schranst die worst naar binnen. Als ik haar wil roepen voor een knuffel, kijkt ze me aan als of ik iets totaal belachelijks vraag.
Dat ik mij zojuist drie kwartier heb lopen/fietsen uitsloven voor dat beest is ze dus al helemaal vergeten en het is volkomen overbodig geweest. Ook heb ik niet echt het idee dat ze hier nou bepaald moe van is geworden.
Toch verbaas ik me dat die “snoeplade” haar dan weer wel altijd bij zal blijven. Vreemd.

Groetjes.

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
mooi artikel graag gelezen. dikke duim
Dankjewel Drimpels,

ik heb het meteen aangepast
Ach, dat racen gevaarlijk is valt wel mee hoor! Ik doe het dagelijks met mijn borderliner. Zolang je de hond aan een korte riem hebt, wat ook veel gemakkelijker is dan zo'n rolding die je niet eens fatsoenlijk vast kan houden op de fiets is er weinig aan de hand ;-)
Ze onthouden alleen dat wat ze willen onthouden, dat weet je tocht?
Ongelofelijk leuk verhaal.
Jammer waarom niet een paar FOTO,s van die honden er tussen geplakt dat breekt het verhaal een beetje.

Pork geeft de DUIM.
FAN wordt hij ook.

DRIMPELS.