Gered kauwtje in huis

Door Panja gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Jong aangevallen kauwtje gered en in huis genomen.

Op een mooie lente ochtend zat ik achter de pc mijn drama’s te kijken wanneer de voorbel opeens gaat. Ik maak de deur open, en met komt de vriend van me zusje me voorbij gevlogen met iets zwart in z’n handen. Ik kijk verbaasd om en zag hem druk om zich heen kijken zoekend naar iets of iemand. Eenmaal de deur gesloten loop ik rustig naar hem toe en vraag waar hij zo nodig naar op zoek is. Nieuwsgierig kijk ik naar wat hij in zijn handen verborgen hield totdat hij ze opende en me het zwarte bolletje met veren liet zien. Het was een jong kauwtje van maar net een paar weken oud.

Aangevallen op het plein

Het beestje kon waarschijnlijk niet meer vliegen vertelde hij. Ik vroeg hem waar hij hem vandaan had, waarop hij antwoordde dat het  werd aangevallen op een pleintje door 3 grotere eksters. Ze hadden zwaar op hem liggen pikken, wat aan z’n nek en ruggetje te zien was, die lag open en een beetje bloed was zichtbaar op sommige plekjes. Zielig voor het arme stakkertje, hij moest echt verzorgd worden.

Snel keken we voor een doos met wat kranten waar het kauwtje zich in terug zou kunnen trekken. Hij zou wel bang zijn met al die grote mensen om zich heen. Het enigste wat we konden vinden was een opvouwbare kunststoffen doos. Hier hebben we wat kranten in gelegd, een bakje met water en wat kanarie/puttervoer van de buren. De hele dag hebben we hem in de gaten gehouden maar het at en bewoog amper. Hij was zich in de hoek gekropen en bleef daar stilletjes zitten.


Hij raakt gewend

Tegen de avond aan maakte we ons zorgen dat het zou afzwakken als het geen eten binnenkreeg. Dus probeerde we het te voeren met een voedingsspuitje. Het at tenslotte niks uit zichzelf.

Gelukkig wende hij een beetje aan z’n nieuwe omgeving en langzaam hoorde je het bewegen in de doos. De doos was gedeeltelijk bedekt met een handdoek. We maakte ons geen zorgen dat het zou wegvliegen, het was tenslotte gewond. Na een week was het volledig aan ons gewend, we voerde hem dagelijks voeding en water met een voedingsspuitje. In die week wisten we ondertussen wel wat het luste (krachtvoer gemengd met een beetje water en meelwormpjes erdoor heen). (foto: vaders voert hem met het spuitje )

Ook z’n wondjes begonnen langzaam te genezen en eind de tweede week kroop het al zonder angst op onze arm en schouder. Het kon dan wel nog niet vliegen, maar springen kon het zeker. Het was dan ook totaal niet meer bang en viel rustig op je schouder in slaap. Hij raakte snel aan je gehecht en elk deel van de dag wilde het wel op je schouder gewoon lekker naast je zitten, soms met z’n oogjes gesloten.

Een nieuw verblijf

Na een tijdje hebben we maar een kooi voor hem gekocht, een papegaaienkooi die we gratis hadden overgenomen van een kennis. Hier vond hij het fijn en leerde er ook binnen de kortste tijd in vliegen, kleine stukjes van stok naar stok. Toch was dit niet genoeg, nog steeds vroeg het elk moment van de dag onze aandacht. We waren blij dat het al kleine stukjes kon vliegen, en op een gegeven moment, toen het weer op me schouder zat vloog hij plotseling ervanaf en probeerde met alle macht naar mijn vaders arm toe te vliegen.

Dit lukte hem helaas nog niet helemaal. Het was nog niet gewend aan die afstand en viel halverwege omlaag op de bank. Zo ging dat een paar keer tot dat het hem eindelijk lukte.

Toen was het feest. Elke ochtend, middag en avond had het een uurtje waar het uit de kooi mocht en vloog het van de een naar de ander z’n arm, of verbleef het gewoon een uurtje op je schouder, soms de neiging naar blinkende, los zittende dingetjes te pikken. Daar had hij ook een handje van. Blinkende en losse friemeltjes daar was hij helemaal dol op. Je moest dan ook goed uitkijken met je oorbellen. Die wilde die graag hebben en bewaren in z'n kooitje.

Ook had het nog wel eens de neiging op je hoofd te gaan landen en daar lekker op te blijven liggen. Je moest wel uitkijken dan, want meestal poepen ze veel, dus vaak werd hij snel weer weggehaald. We droegen dan ook altijd een doek om onze schouders om dat te voorkomen.

Weer een vrije vogel

Na ongeveer een jaar bij ons te hebben verbleven, wilde me vader wel eens weten of het misschien wel niet de vrijheid in de natuur miste. Dus op een gegeven moment hebben we het mee naar buiten genomen op de schouder, nieuwsgierig of het weg zou vliegen. Maar het kwam niet in hem op weg van ons te gaan. Je kon dan ook rustig buiten voor het huis op een bankje gaan zitten, hij bleef gewoon de hele middag op je schouder zitten.

Nadat we hem een paar keer mee naar buiten hadden genomen vloog het dan weg, maar kwam het tot onze verbazing na een rondje om het huis weer lekker terug op je arm gevlogen.

Helaas duurde dit maar 3 keer totdat hij niet meer terug kwam gevlogen. Het had z’n weg gevonden en vond het geweldig, vrij en gezond weer in de frisse lucht te vliegen. We hebben hem nog een paar keer gezien in een dichtbij zijnde boom, maar na verloop van tijd was ie niet meer te onderscheiden van andere kraaien, zo snel was hij opgegroeid.

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
een vogel in een kooi kent geen vrijheid ,ongachte de grootte van zijn kooi,dat hebben jullie goed gedaan
Waren er maar meer mensen die zoveel voor een dier doen.
Mijn complimenten het is niet makkelijk om een jonge wilde vogel groot tebrengen.
Duim en fan erbij
Nogmaals bedankt voor de reacties. En ben idd ook blij dat het nog een 2de kans heeft gekregen. Het had ook zó gewond kunnen raken dat het geen kracht meer had om te genezen. Het was ook maar een klein zwart bolletje toenertijd haha. Vind het echt een prachtig beestje.
Mooi zo'n tamme kauw. Suc6 op Xead.
Wat lief dat jullie dat beestje hebben verzorgd en dat hij het zo naar zijn zin had. En ach, zulke dieren horen nu eenmaal in de natuur, hij zal jullie wel dankbaar zijn geweest. Duim
Haha allemaal heel erg bedankt voor de reacties. Ben blij het opgevoed en verzorgd te mogen hebben. Het was een geweldige ervaring. Hoop dat ie nog lang om ons heen mag fladderen :)
Wat een leuk artikel. Geweldig dat het nu weer in de vrijheid rond mag vliegen. Misschien vliegt ze nog wel eens langs en zegt ze gedag.