Doebi (Ierse Wolfshond)

Door Aeyla gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Hoe deze hond op bijzondere wijze in mijn leven is gekomen.

Doebi  (Ierse wolfshond)
Ik wil graag vertellen, hoe Doebi in mijn leven is gekomen, en na jaren van geluk ook weer uit mijn leven is gegaan, maar niet uit mijn hart.
Het is vrijdagmiddag 15.00 uur,theetijd, ik schenk een kopje thee in en loop vanuit de keuken, de woonkamer in. Plots zak ik in elkaar met thee en al lig ik op de grond. Probeer op te staan, lukt niet, naar de telefoon gekropen en de huisarts gebeld, maar kon ook niet praten. De assistente legde de hoorn erop. Mijn man gebeld, nr. melder, die kwam meteen naar huis, door naar de huisarts die zei dat ik hyperventilatie had, medicijnen gehaald en na 1 pil zei ik tegen mijn man, ik heb dat niet, maar wat was het wel. Ik bleef steeds vallen. Zondag zat ik rustig op de bank, en zag een LICHT GROENE VLEK, LANGE GANG, LAATSTE DEUR LINKS  was een zwarte blz., zo vertaalde ik dat aan mijn man, die zei Oh je moet over twee weken geopereerd worden in het VU ziekenhuis in Amsterdam, misschien ben je gewoon angstig, dat je weer een BDE (bijna dood ervaring)krijgt.
Ik heb maandag de  betreffende arts gebeld om dit verhaal te vertellen, hij zei: kom donderdag maar dan ga ik je onder hypnose brengen en dan kijken we of die gang in het ziekenhuis is, zo ja dan gaat de operatie niet door.
Maar zover kwam het niet, dinsdag kwam er een huis aan huis  blad in de bus, ik sla het open en zie een foto van een hond in de krant, boven zijn foto stond met grote letters DOEBI, ik las het verhaal, en er gebeurde iets met mij wat ik niet kan uitleggen. Bij thuiskomst van mijn man heeft hij het desbetreffende asiel gebeld, er was niemand. De volgende ochtend heeft hij weer gebeld om een afspraak te maken voor half 5, maar zeiden ze het is een grote hond, weg is weg. Mijn man bleef praten en toen mochten we toch komen voor Doebi. In het kantoor vroeg de Mw. Van het asiel of we even meeliepen naar het hok, dat was goed. Bij het gebouw aangekomen moesten we door een LICHT GROENE DEUR,LANGE GANG, LAATSTE DEUR LINKS zat DOEBI. Ik had nog niets door, we hebben met de hond een uur gewandeld, dat ging goed. Bij terugkomst gingen we hem weer terug brengen naar zijn hok. Terwijl de Mw. Doebi in zijn hok deed, ben ik weer in elkaar gezakt in die lange gang, en kon geen stap meer lopen, ze hebben mij naar buiten moeten dragen. De Mw. Van het asiel vroeg aan mijn man of ik dat vaker had, maar hij zei maar niets. De volgende morgen bij het ontwaken zei ik tegen mijn man het is Doebi dat ik steeds in elkaar zak, als jij het goed vindt gaan we hem vandaag halen en blijft hij bij ons wonen. Doebi is bij ons over de drempel gekomen en ik ben nooit meer in elkaar gezakt. Bij navraag was Doebi de vorige vrijdagmiddag om 15.00 in het asiel gekomen, op het moment dat ik gevallen was met mijn thee.
De zwarte blz. .was dat Doebi van huis naar huis ging dan weer naar het asiel, gezworven,mishandeld en nog veel erger. Uit heel Europa heb ik brieven ontvangen, wat een ontzettend bijzondere hond Doebi was. Hij ging altijd mee op vakantie. Doebi heeft bij ons nog 9 gelukkige jaren geleefd, hij was een top hond,die niet 100 maar 200% luisterde, praten deden we met onze ogen. 

 Je vrouwtje

 

 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Leuk verhaal....duim!
Tip....probeer een mooi plaatje toe te voegen!
Dikke duim en goed verhaal over de wolf dus fan erbij.. groetjes ous.