Het verlies van een huisdier..

Door Bella3605 gepubliceerd op Friday 28 September 12:08

Hoe om te gaan met het verlies van een huisdier???

Het verlies van een huisdier

Net 3 jaar geleden ben ik mijn geliefde Tijgertje verloren. Ze was 13,5 jaar en zo mooie lieve poes.

We kregen haar toen ze 6weken oud was.

Nooit problemen mee gehad en altijd een schatje.

Tot .... aug 2000

Ze ging sinds een tijdje naar buiten, wat is er leuker dan een kat vrolijk buiten zien springen. Achter vlinders aan, vogels pakken vond ik minder maar helaas dat kon je niet tegenhouden. Zelfs niet met 2 belletjes om haar nekje.

Toen begon het:

Ze ging zoals gewoonlijk naar buiten maar kwam niet naar binnen. Ah moet kunnen zei mijn nichtje doet ze toch wel vaker, Morgen staat ze weer voor de deur te miauwen.

Het zat me niet lekker maar dacht, ah zo zal het wel zijn. Ze heeft het naar haar zin buiten dus laat ze maar.

Ik ben gaan slapen en smorgens ging al vroeg de telefoon. Ik dacht dat is mijn man die belt dat alles goed gaat, want hij was voor een weekendje naar Belgie de Formule 1 gaan kijken.

Het was de dierenambulance. Wij hebben uw kat gevonden. Mijn hart stond stil en durfde niks te vragen, ik hoopte dat hij verder zou praten maar hij zei ook niet veel.

Toen ik wilde vragen hoe het was, wat er mee was of wat ook zei hij, We gaan haar haar de dierenarts brengen. Ik vroeg of ze haar ook thuis konden brengen dat ik er zelf mee naar de dierenarts zou gaan. Ik wilde erbij zijn, en niet door vreemde naar de dierenarts brengen.

Dat was goed, ze kwamen haar brengen, paar minuten later waren ze er.

Ik had intussen een vriendin gebeld of ze mee wilde rijden naar de dierenarts. Zij was er meteen.

We gingen naar de dierenarts waar ze onderzocht zou worden. Ik ging vol spanning naar huis want ik kon daar niet blijven. Maar de dierenarts zou me op de hoogte houden. Ze belde smiddags voor een update.

Haar pootje achterpootje is verbrijzeld, dat was de grootste zorg eigenlijk.

Gaan we haar pootje amputeren of een operatie en proberen of we het kunnen redden, kans was klein dat het zou lukken en het zou zwaar voor haar worden. Mocht de operatie niet lukken dan zou alsnog een amputatie nodig zijn.

Bij de dierenarts

Ik vroeg de dierenarts, wat zou u doen met uw huisdier. Ik wil het beste voor haar, niet voor mijn portemonee.

Zij gaf mij het antwoord, omdat de operatie zo weinig kans van slagen heeft zou ik het pootje meteen amputeren.

Ik mijn man bellen, overleggen. Waardeloos om dat via de telefoon moeten vertellen maar niks zeggen is helemaal niks. Dan komt hij niksvermoedend thuis en ziet hij zijn geliefde katje met 3 pootjes aanstrompelen. Nee dat is voor mij geen optie!!

Dus even later, na wat denken en huilen, belde ik de dierenarts. Wanneer kan ze geopereerd worden???

Vanavond nog antwoorde ze. Ik gaf mijn goedkeuring en smeekte goed voor haar te zorgen.

Die avond ben ik bij mijn zus en zwager blijven slapen want ik kon echt niet alleen zijn. Wat voelde ik me beroerd.

Ahh arme schat helemaal alleen daar. Een verschrikkelijke operatie te gaan en ik was er niet.

Paar uur later belde de dierenarts: De operatie is net voorbij, het is goed gegaan en met Tijgertje gaat het naar omstandigheden goed. Je kunt haar morgenvroeg ophalen.

Zo gezegt zo gedaan.

Mijn zus ging mee, toen we daar aankwamen zei een assistente, probeer niet te huilen als je haar ziet. JA hallo dan ken je mij nog niet dacht ik, ik huil nog wel bij de Smurfen!!!

Ik probeerde rustig te blijven, maar toen ik haar daar zag liggen in een bakje in een kooi toen kwamen de tranen zo hard over mn wangen rollen, zelfs mijn zus draaide weg.

Het was zo zielig, ze wilde opstaan maar lukte niet dus ik haalde ze eruit en legde ze tegen me aan. Ze knorde zachtjes. We kregen een advies om haar op een rustige plaats te laten herstellen. Aangezien ik nog 3 andere katjes had. Die ze niet echt helemaal accepteerde.

Dus ik nam ze mee naar de slaapkamer, daar was ze altijd al graag dus dacht dit is waar ze moet blijven.

Ik had daar een plaatsje gemaakt voor haar. Ze kreeg paar keer per dag morfinespuitjes. Die mocht ik zelf zetten maar dat kon ik niet.

Gelukkig kwam ik erachter dat de persoon haar had gevonden zelf dierenarts in opleiding was. Dus toen ik haar ging bedanken dat ze de dierenarts gebeld had toen vroeg ik of ze mij wilde helpen met die spuiten en lief genoeg deed ze dat. Ze woonde 2 straten of wat bij mij vandaan dus dat was gelukkig geen probleem.

oefening baart kunst.

Ook had ik het advies gekregen om wat met haar te gaan oefenen met lopen want dat moest ze natuurlijk opnieuw leren. Een pootje missen valt niet mee.

Elke dag braaf ging ik oefenen met haar. Zat ik op de grond en probeerde haar te lokken met iets lekkers. Dat lukte na een paar keer best goed. Steeds beter eigenlijk.

Maar ik wilde haar nog wel boven laten, was beter dacht ik. Laat haar maar ff.

3 dagen later kwam mijn man thuis. Ik had hem wat op voorbereid maar alles viel weg toen hij haar zag.

Hij en zn broer kregen het zo moeilijk, ja ik kon dat snappen als geen ander. Ik had haar al 3 dagen meegemaakt zo maar hij nog niet.

Na wat dagen met haar te oefenen moest ze toch eens naar beneden. Helaas viel ze van de trap, ze had op eigen kracht besloten dat het tijd werdt voordat ik haar kon gaan halen. Maar ze had niks opgelopen GELUKKIG!!!

Na een tijdje, toen ze aan haar 3pootjes gewend was, rende ze net zo hard als de andere 3 poezen. Alleen met het lopen zakte ze door haar achterpootje heen. Dat vond ik altijd zo naar om te zien.

Bijna als de oude tijgertje

Ik keek mijn ogen uit hoe zij jaar in jaar uit met alles omging. Springen kon ze niet meer zoals voorheen. Traplopen niet, buitenspelen niet. Alles was veranderd ... Maar!!! Ze kon wel springen, niet meer over de tuinmuur zoals eerst maar wel op de tafel aanrecht enzo. Traplopen niet??? Pff echt wel, ze rende nog harder als mij alleen buitenspelen mocht ze niet meer. Maar lekker in de tuin als wij er waren, ja hoor vond ze heerlijk.

Ik hield denk ik toen nog meer van haar, ik was zo enorm trots op haar.

2006: Tijgertje werdt ziek, we snapte er niks van. We gingen keer op keer naar de dierenarts om er maar achter te komen wat het kon zijn. Wij zeiden elke keer, er is iets met haar neusje. Sja ze luisterde niet. Zo een tijdje doorsukkelen en keer op keer met andere antibiotica naar huis gaan en dan maar weer proberen.

Toen kregen we een andere dierenarts zij zou je blijvende arts worden. Dat vonden wij ook fijner en voor Tijgertje was het heel prettig want ze zat heel graag bij die arts. Het klikte!!!

We hebben bijna 1,5jaar lang gezegt onderzoek haar neus eens, en ja hoor na zoveel antibiotica kuurtjes werdt er eindelijk een "hapje" uit haar neusje gehaald en opgestuurd. Nou nu zal het toch wel goedkomen dachten we. Toen we de uitslag kregen al helemaal. Ze had een zeldzame infectie (die ze blijkbaar 6jaar geleden had opgelopen bij de amputatie van haar pootje bij een andere arts) De dierenarts zei, Er zijn 2 soorten antibiotica kuren voor. Ik helemaal blij en zei, YES eindelijk nu komt het goed. We gingen naar de arts toe en kregen een antibioticaspuit, die zou een week moeten werken. Vrijdags kreeg ze die spuit, ze was er erg suf door maar dat geeft niet. In het weekend zagen we geen verbetering. Jeetje wat nu, Nou ik bel de arts wel even en overleg met haar. Ik zou zowiezo op maandag bellen hoe het gegaan was.

Zo gezegt zo gedaan. Hoe is het met mijn favoriete patientje. Nou we merken geen verschil met vrijdag, het gaat niet goed. De vrolijkheid in de stem van de arts sloeg om. De gevreesde woorden kregen we te horen. We kunnen niks meer voor haar doen, ze heeft al zoveel antibiotica gehad ze is er immuum voor geworden. De 2 soorten hadden moeten helpen en dat was niet het geval .... Ik dacht dat ik gek werdt, neee niet mijn lieve schatje, niet mijn meisje. Een paar dagen daarvoor zei de arts nog, we gaan die infectie aanpakken, komt goed.

Ik weet dat de dierenarts er alles aan had gedaan om Tijgertje beter te krijgen maar toch begreep ik het niet. Ze zei me, bij mensen kan het ook voorkomen en jullie hebben nu eenmaal dikke vette pech grof gezegt. Sja zie je daar maar eens in te vinden, accepteer dat maar eens!!! Nou mooi niet, maar we hadden geen keus. Ik vertelde mijn man wat voor keus we hadden. Doorgaan met antibiotica of afscheid nemen. In beide gevallen zou de uitkomst hetzelfde zijn, alleen zou zij pijn krijgen en dat weigerde ik, als ik het haar kan besparen heel graag want je bent geen dierenvriend als je je dieren pijn ziet lijden en er niks aan doet.

Mijn man liet de beslissing aan mij over, hij kon het niet. Ik ook niet maar ik heb altijd geschreeuwd: Je bent pas een echte dierenvriend als je er op tijd afscheid van kunt nemen. Dus ik had de zware beslissing te maken. Later die middag maakte ik een afspraak. De behandelende arts van haar kon en mocht tijdelijk geen werk doen alleen maar aanwezig zijn dus een andere arts moest het doen. Iets wat ik heel rot vond want wij hadden zoveel met elkaar meegemaakt. Ik vroeg of ze er wel bij wilde zijn. Dat wilde ze graag, en ik wilde het thuis laten doen, in Tijgertje haar eigen omgeving. Geregeld, woensdagmiddag komen ze. Wij hebben die 2 dagen nog eens 157 foto's van Tijgertje gemaakt. En zoveel met haar geknuffeld dat ze er bijna gek van werdt. We hebben op onze manier afscheid genomen. En daar kwamen de dierenartsen..... Wat een rotmoment. Al vrij snel kreeg ze haar eerste spuitje. Mijn schoonmoeder en dierenartsen gingen naar de tuin en lieten ons samen met Tijgertje. Ik heb haar alles nog vertelt wat ik kwijt wilde aan haar. Ik hield haar in mijn armen. (die gevoelens komen allemaal weer terug met het typen) Ze bleef bij me liggen, de dierenarts kwam vragen of ze verder mochten gaan. Mag ik nog 5minuutjes met haar zijn smeekte ik. Dat was geen probleem. Even later kwamen ze terug en moesten ze verder gaan. Ohh ik huilde het uit, Ik dacht asjeblieft doe me dit niet aan ik wil haar niet kwijt. Maar toch het kon niet anders meer. De dierenarts zei me wel. Yvette als wij er niet voor 200% achterstaan dan doen we het niet. Je doet het beste wat je kunt doen. Lief om te horen maar zoiets troost je totaal niet. Het 2e spuitje kreeg ze, ze lag nog in mijn armen en ik zou ze ook echt niet loslaten. Ze was heel rustig, de dierenartsen gingen weer naar de tuin en hoorde ons huilen. Ze kwamen af en toe kijken of haar hartje gestopt was. Maar nee hoor het klopte nog. Wel steeds zwakker maar het was er nog. Ik bleef haar kusjes op haar koppie geven en zeggen hoeveel ik van haar hield. Ik kon het niet geloven allemaal. Maar het was toch echt waar.

Het afscheid heel dichtbij!

40min na de laatste spuitje kwam de dierenarts voor de zoveelste keer luisteren, hij knikte naar mijn man en zei, ze is weg. Mijn hart werdt echt uit mn lichaam getrokken op dat moment. ... Mijn lieve Tijgertje is er niet meer. De dierenartsen gingen weg en daar zaten we.. Verlaten!!! We hebben de andere katjes erbij gelaten toen ze uiteindelijk in de schoendoos gelegd werdt. Ik heb haar nog een tijdje vastgehouden tot ze koud werdt. 1 katje bleef bij Tijger in de buurt. De andere 2 keken wel een keer maar ah die gingen gewoon verder. We hebben haar savonds in de tuin begraven. Op de plek waar ze altijd vaak lag. Die nacht was het zo stil, normaal lag ze altijd bij me op de slaapkamer op een dekentje. En nu niet. Er was niemand .... De andere 3 katjes deden dat nooit, heb het geprobeerd maar die rende de hele kamer over en gingen spelen en over me heenrennen. S'morgens stond ik op, en er hing echt een dood gevoel in huis. De katjes waren anders, het voelde gewoon helemaal vreemd allemaal. Misschien ook omdat Tijgertje altijd overal bij was. Als ik boven was, was zij er ook. Als ik in de keuken bezig was, dan lag ze bij me in de buurt. Als ik op de bank zat dan lag ze heel vaak bij me. En nu was ik voortaan alleen. Mijn beste vriendinnetje die ik zoveel geheimen had verteld ... Hoe moest ik nu zonder haar!!! Een heel naar idee was dat, ik was er nog helemaal niet aantoe om haar af te geven. Ze was in feite nog zo gezond. Ze had hartruis, longemfyseem, een scheur in haar oor, een afgebroken tand en 3 pootjes maar ze was de stoerste kat die ik ooit gezien had, hoe kon het toch dat die infectie haar er onderdoor bracht!!!

Het echte afscheid ???

Vanaf de eerste dag hadden verse bloemetjes staan en er brande altijd een kaarsje. Je doet gekke dingen als je verdriet hebt. Maar ik vond het wel een fijn idee. Ik dacht eerst altijd, een huisdier verliezen zal zwaar zijn. Maar dit .... Ik weet soms met mezelf geen raad en smeek ik dat ze terug komt. Er is veel gebeurd in de laatste 3jaar. Ben verhuisd en gescheiden. Maar Tijgertje is met mijn ex man meeverhuisd, hij kon haar niet achter laten. Paar weken geleden ben ik naar hem geweest, en heb een plantje bij haar grafje gezet.

zo het nu is!!

3 jaar later: Je gaat er zo goed en kwaad mee om als het gaat. Er zijn dagen bij dat ik het niet uithou en dan gil ik alles bij elkaar. Maar ik weet dat ze niet meer terug komt. 1 ding troost me wel en dat is dat ik altijd van haar genoten heb en haar met liefde heb grootgebracht. Met alle liefde die ik had. Ik heb haar pijn kunnen besparen en dat maakt het dan weer dragelijker. Maar soms ben ik gewoon boos dat de dierenarts niet eerder handelde. Niet eerder naar ons luisterde. Misschien had ze dan eerder de antibiotica gehad en was ze er nu nog. Misschien mocht het zo allemaal niet meer zijn. Daar zullen we nooit achterkomen.

Lieve Tijgertje, voor altijd in mijn hartje!!!

Ben trots dat ik jou baasje mocht zijn
 

Reacties (22) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
wow wat heftig maar wel heel mooi geschreven
@Plakbandhouder ....
Nee Tijgertje was een poesje, en die scheur in haar oortje had ze gekregen toen ze aangereden was.
@ABelle
Het is zeker altijd pijnlijk, je hecht je aan je huisdieren. Daarom is het ook super om ze te hebben. Alleen het afgeven .... hartverscheurend!
@MM Dank je wel, ik heb het uit mijn hartje geschreven. Mijn gevoel en mijn belefenis.
altijd pijnlijk, veel sterkte ermee
@Stabo
Dank je wel voor je reaktie ...
zo herkenbaar dit verhaal mooi geschreven