Tsjoepsel, een kat om "u" tegen te zeggen

Door Xeladnil gepubliceerd op Friday 28 September 12:08

Tsjoepsel, onze poes, wat een lief ding. De geschiedenis van een straatkat...

Kort na het overlijden van mijn echtgenoot liep steeds dezelfde poes in onze tuin. Een lapjeskat, schuchter maar hongerig, zachtjes naderend.

Het prille begin

De poes zag er zo mager uit, zo uitgemergeld. Ik kon dat beestje toch niet laten zitten. Dus gauw een kommetje met melk en een beetje vlees buiten gezet. Op haar sokken kwam de poes naderbij. En ze begon te eten. Wat had ze een honger! En wat was ik blij dat ik het diertje kon helpen.
De volgende dag was er hetzelfde scenario. Ondertussen had ik wel al wat kattenvoeding gekocht. En de poes kwam eten, en je zag dat het haar smaakte.

Na een week

Ongeveer na een week kon ik haar al aaien, haar kopje, haar oortjes, haar rug. Ik zag dat het een kattin was. Wat ik toen nog niet wist was dat lapjeskatten meestal kattinnen zijn. We moesten haar een naam geven. Samen met de kinderen groot overleg: welke naam zouden we aan de kat geven? Vele namen gingen door ons hoofd, maar ze waren allemaal zo gewoon. Toen kwam één van mijn dochters met een briljante naam: TSJOEPSEL. Dit is een dialectwoord voor een flessenstop. De poes was gedoopt, van nu af aan heette ze Tsjoepsel.

Aanvoelen

Tsjoepsel is een echt gezelllig beestje. Ze zit nooit op het schootje, maar komt wel veel flodderen rond de benen, en nieuwsgierig komen kijken wat er op de tuintafel staat.
Omdat ze zo kort na het overlijden van mijn echtgenoot bij ons was gekomen had ik altijd in mijn achterhoofd geopperd dat Alex wel eens gereïncarneerd zou kunnen zijn. Dit lijkt misschien een stom idee, maar eigenlijk is het nog altijd mijn idee.
Op een dag was ik heel verdrietig. Ik zat buiten in de zon op de pad tegen de muur in kleermakerszit. En ja, ik zat te huilen. Voelde me eenzaam, een of ander apparaat zal stuk geweest zijn en niet alles liep van een leien dakje. Of soms zat ik gewoon te huilen door het grote gemis van Alex. Ineens stond Tsjoepsel voor mij. Zachtjes kroop ze op mijn schoot. Daarna met haar voorpootjes tegen mijn borstbeen en ze likte mijn traantjes af.
Toen was ik er heel zeker van dat Alex gereïncarneerd was.

Haar karakter

Tsjoepsel heeft eigenlijk hetzelfde karakter als Alex: er altijd bij willen horen, maar van op een afstand. Dus als er bezoekers zijn, of buren, is Tsjoepsel altijd in de buurt maar nooit heel dichtbij.
Ze is en blijft natuurlijk een kat met een jagersinstinct. Soms vind ik pluimen en skeletten van duiven in de tuin. De buren klagen soms dat ze een ruwe kat is die bijt, maar voor mij is ze superlief. Ik heb nog nooit een beet of een klauw gekregen, nog nooit!
En ze doet mij soms na. Enkele jaren geleden lag ik op mijn buik in het gras, mijn voorhoofd op mijn armen gesteund, te mijmeren, na te denken. Ineens hoor ik geritsel naast mij. Ik kijk op en wat zie ik: Tsjoepsel ligt in exact dezelfde houding als ik. Zoiets kun je je eigenlijk toch niet voorstellen? Maar het is wel echt gebeurd!
Het kerkhof is in mijn straat. Soms, als ik eventjes tijd over heb, ga ik even naar het graf van mijn papa. En het gebeurt dat Tsjoepsel mee gaat, gewoon naast mij, alsof ze een hond is. Dit is toch ongelooflijk! Een superkat!

Altijd buiten

Aangezien we nooit poezen in huis gehad hebben, is Tsjoepsel altijd een "buitenkat" geweest;, zomer en winter. Ze kreeg altijd eten en drinken, maar mocht nooit binnen om zich te warmen of om te slapen.
Vorige winter was het de eerste winter dat ze binnen mocht. Mijn vriend kon het niet aanzien dat Tsjoepsel zo in de kou zat en hij kon mij overhalen om haar binnen te halen. Maar dan kwam de volgende vraag bij mij op: hoe moet ik haar nu zindelijk krijgen? Dus een kattenbak gekocht. Elke keer als ik eventjes tijd had pakte ik haar op en zette haar in de kattenbak, waarna ze er direct weer uitsprong en verdween. Ik begon mij al zorgen te maken. Op een bepaald moment zit ik aan mijn bureau en ze komt bij mij. "Miauw, miauw, miauw"!!! Ik dacht: wat nu weer. Dus ging ik mee met haar, ze ging me voor. En ze ging recht op de kattenbak af om me te tonen wat erin lag! Zo trots was ze! Dit is toch super! En dat voor een buitenkat.

Zomer

Nu het zomer is wil ze niet meer binnen, ze is weer buitenkat. Maar van zodra het weer gaat vriezen zal ze weer binnen mogen. En hopelijk weet ze haar kattenbak dan nog staan.

Hopelijk blijft ze nog lang

Hoe oud Tsjoepsel is weten we niet. Ik veronderstel negen jaar. Dus ze zal nog maar enkele jaartjes bij ons kunnen vertoeven, als ze al niet overreden wordt door een auto.
Ik hoop dat ze nog heel lang bij ons kan blijven. Zo'n superkat vinden we nooit meer!
En ik denk niet dat Alex nog eens zal reïncarneren....

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ontroerend verhaal
mooi beestje!
Wat een mooie, lieve lapjes kat. Misschien is Tjoepsel wel gestuurd door je man, wie zal het zeggen. Als jij voelt en denkt dat het zo is dan is het gewoon zo ;-)
Het is een mooie kat, maar geen reincarnatie van je man. Het is de mens beschikt eenmaal te sterven en daarna het oordeel, leert de Bijbel ons. Jouw man is dus of in de hemel of in de hel, maar niet teruggekomen in de vorm van een kat. Geef je leven aan Jezus.Hij wil je helpen en bemoedigen.
mooi beestje, mooi verhaal
Katten gaan hun eigen weg...ik heb een aanloop poes ik die nooit mag strelen...ik spreek met haar...advies van de Katten fluisteraar...maar ze blijft me verwaarlozen...zelfs heerlijke hapjes verleiden haar niet. Duim Taco
wat een super mooie en leuke kat !
vaak kiezen katten zelf hun eigenaar en dat heeft zij heel duidelijk gedaan bij jullie :-)