Waarom een hond slaan?

Door Diane gepubliceerd op Friday 28 September 12:08

Waarom een hond slaan, in dit artikel wil ik laten zien dat met wat geduld, kijken en begrijpen heel veel bereikt kan worden, ook met een moeilijke hond.

Een kleine inleiding.

Dit is een waargebeurd verhaal over een kleine zwarte bastaard, die we in een asiel vonden na een lange zoektocht. Wij hadden twee hondjes, één moesten wij laten inslapen vanwege kanker, de ander bleek daarna eenzaam. Die lag op de bank, en daar was geen enthousiasme meer in te krijgen. Na dit een paar dagen aan gekeken te hebben, besloot ik dat er een levendige dondersteen bij moest komen. En dan wel uit het asiel, ik wilde graag een eenzame ziel weer een leuk thuis bezorgen.

De zoek tocht.

Na weken lang de asielen afgelopen te hebben, en heel wat honden bekeken en beoordeeld. Er waren drie eisen voor de nieuwe hond, hij moest met kinderen en een andere hond samen kunnen, en niet groter zijn dan ons honden luik. Veel bellen met de asielen, kijken en beslissen. Eerlijk gezegd waren er velen hondjes die ik graag mee wilde nemen, maar de drie eisen dwars boomden dit vaak, vooral de kinder eis.

Uiteindelijk na weer de nodige telefoontjes, was er nog steeds één hond die ik niet gezien had, maar wel wist dat hij opgevangen was in de dieren kliniek. Alleen waren de verzorgers niet echt enthousiast, waarom wist ik op dat moment nog niet. Mijn gevoel vertelde me dat ik die hond wilde zien, dus mijn man zijn kop gek gezeurd, die dus uiteindelijk dan maar daar heen reed. We kwamen binnen en werden vriendelijk ontvangen, wij hadden inmiddels ons eigen systeem.

De kleine zwarte bastaard.

Ieder liep langs een rij hokken, en daarna vertelden we elkaar welke hond ons aantrok. In mijn rij zat die kleine zwarte bastaard. Nu ja, zitten!!! Het was een soort zwarte stuiterbal, die heel enthousiast voor de tralies stond te springen, tot boven mijn hoofd, "neem mij", "neem mij" leek hij te schreeuwen naar me. Dus ik roep mijn man, en zeg deze wordt het. Mijn man keek een tijdje naar die springende stuiterbal en zij, "hij is wel heel enthousiast", en daarna zich naar de verzorger draaiende, "mag hij de kooi even uit?"

De kooi ging open, en de stuiterbal stond in geen tijd, in zijn nek. Helemaal enthousiast en blij, wij moesten lachen en zagen het wel zitten. Maar volgens de verzorger was deze hond niet te plaatsen, drie adressen had hij al gehad, en iedere keer kwam hij terug, niet te handhaven. Dan krijgt hij bij ons zijn laatste kans, was onze reactie. We hebben een stukje met hem gewandeld, het er samen nog eens over gehad, en we hebben hem mee genomen.

In de auto, moest ik hem in de houdgreep nemen, want hij stuiterde van achterbank naar stoelleuning, een beetje gevaarlijk. Thuis hebben we hem los gelaten, hij heeft alles bekeken en besnuffeld en daarna is hij gaan rennen. Hij renden over de leuning van de bank, sprong bij onze eenzame hond op de zitting, om die in zijn staart te happen, vloog via de bank door de vensterbank. Op de vloer, door het honden luik, een rondje tuin en weer naar binnen, om het te herhalen. En dit hield niet op, dagen lang, hield hij dit vol.

Al snel bleek dat als ik de bezem pakte, of de stofzuiger, hij volkomen in elkaar dook. Tijdens de eerste wandeling, wilde ik een stok gooien voor hem, maar hij kroop op zijn buik onder de struiken. Voor mij was het niet zo moeilijk, deze hond had iets mee gemaakt wat beslist niet leuk is geweest, en dus waarschijnlijk geslagen met iets. Dat gaf een ander probleem en daar wil het nu over hebben.

Opvoeding.

Hij was gek op de schoenen van mijn man, en kauwde er de zolen uit, dan wordt het al snel minder leuk zo een hond. Maar slaan dat was dus uitgesloten, omdat ik er van overtuigd was dat dit averechts zou werken. Dat rondrennen van hem, werd met de dag minder erg, als wij het maar negeerden, dat werkte veel beter dan er aandacht aan te besteden. De schoenen dat was het volgende probleem, aller eerst goed opletten dat de schoenen buiten hond bereik waren, maar in een gewoon huishouden met een stel kinderen, werkt dat niet altijd. Dus regelmatig stonden zijn schoenen toch op de trap of bij de deur, vergaten we het, en de volgende morgen vonden we het uitgekauwde resultaat.

Tot op een morgen voor mij de maat vol was, ik vond weer een paar uitgekauwde schoenen, en ik was best wel boos. Ik wilde niet slaan, en er kwam een spontane reactie bij me op. Ik zei tegen de hond, "ok, jij bent gek op schoenmaat 42, dan krijg je die van mij". En ik heb de schoenen om zijn nek gebonden, wat was hij zielig. Hij kon niet rennen met die schoenen om zijn nek, het honden luik werd ook een lastig obstakel met een paar van die dingen om je nek. De waterbak, iedere keer als hij probeerde wat water te drinken, stonden die schoenen er in, vreselijk vond hij het.

Ik heb hem een aantal uren laten worstelen met maat 42 om zijn nek, en ze daarna er weer afgehaald, en weet je, nooit meer één schoen kapot gekauwd. Zo ook planten in plantenbakken, om de haverklap lagen alle planten en de grond op de stoep. Maar het nooit doen als ik hem in de gaten hield, de kleine slimmerik. Vervolgens achter mijn computer, voor het achterraam, zodat hij dacht dat ik bezig was. En ja hoor, even later stond hij op zijn kop in de plantenbak enthousiast de boel er uit te scheppen, de riem had ik al klaar liggen, en snel naar buiten de hond aan de riem geklipt, de tuinbank naast de bak getrokken, en hem vast gebonden in de bak aan de bank. Misschien een half uurtje, hij heeft nooit meer één plant ergens uit gegraven.

Uit eindelijk is dit een geweldige hond geworden, hij kreeg zijn rust, hij luisterde en hield zich aan de regels die wij opstelden. Hij leerde snel op deze manier en heeft nooit één klap van ons nodig gehad. Wat ik hier mee wil vertellen, dat het soms wel eens goed is, om je boosheid onder controle te houden. En door observeren, rustig je plan trekken en het op een andere manier aan te pakken, je ook heel veel en misschien wel veel meer kan bereiken.

Deze hond was niet te plaatsen om de bovenstaande redenen, maar met wat geduld een geweldige hond geworden die geen injectie heeft gekregen om dat hij zogenaamd niet te plaatsen was.

Diane.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wel 100 duimen zou ik je willen geven voor het leven dat je deze hond gegeven hebt, geweldig!
Leuk artikel