The highway to hell

Door Nickelton gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Poeh, wat een grote stap is dat. Maar ik heb hem gemaakt en zonder noemenswaardige kleerscheuren...

Rijlessen

Mijn rijlessen waren altijd super leuk. Ik had een gezellige instructeur, lekker muziekje, ik mocht fouten maken, maar geen gevaarlijke situaties laten ontstaan. Hij greep niet snel in. Met vijfentwintig lessen mocht ik al afrijden, een klein beetje talent heb ik wel voor het rijden, al zeg ik het zelf. Eerste keer gezakt. Domme fout, terecht, maar ik gooi het wel op de zenuwen. Maar nu heb ik hem, dat fel begeerde roze kaartje: het rijbewijs.

Diesel

Ik heb gelest in een dieselauto. Een grote diesel. Heerlijk, ik zat niet te laag op de weg en als ik optrok deed ik dat beheerst. Ik kon niet anders, een diesel is nou eenmaal niet zo snel bij het optrekken. Ik hield van die auto. Hij was altijd heel lief voor mij. Hij sloeg zelden tot nooit af en ik kende hem na een paar 'vlieguren' al door en door. Ik was verliefd, maarjah.

één keer trek je de conclusie, vriendschap is een illusie, vriendschap is een droom, een pakketje schoot met een dun laagje chroom.

Ik wil mijn lesauto geen schoot noemen, maar ik kon natuurlijk nooit voor altijd bij deze rakker blijven. Eigenlijk heb ik hem in de steek gelaten, want ik ging vreemd met de auto's van mijn ouders...

Benzine

De auto's van mijn ouders zijn beide benzine auto's. En die trekken heel snel op. En als je dat niet gewend bent, dan is dat raar en een beetje eng. Mijn eerste ritjes voelden alsof ik op de highway to hell zat, maar achteraf viel het allemaal best mee. Ik begin al te wennen aan de krachten die vrijkomen tijdens de acceleratie, de manier waarop ik mijn koppeling op moet laten komen... Maar wat waren de eerste dagen verschrikkelijk moeilijk. Ook het tanken was een hele ervaring. Stom hea? Tanken een hele ervaring noemen...

Oeps, foutje!

Zoals ik al zei, grote kleerscheuren heb ik nog niet aan mijn autorijden overgehouden. Anderen ook niet. Ik heb nog geen hartverzakkingen veroorzaakt. Niemand heeft nog hoeven tuteren naar mij. Niet dat mij dat verstandig lijkt, met de boetes die daar voor gegeven kunnen worden, maar goed, dat is een ander verhaal.

Ik zat dus in de auto van mijn vader. Een Mazda 6 Sport Break. Redelijk grote auto. Ik moest fileparkeren. Na ruim een kwartier steken, prikken en draaien stond hij nog niet in dan verdomde parkeervak. Hoe langer het duurde, des te bozer ik werd. Op een gegeven moment had ik er zo de balen in, dat ik de auto op zijn handrem trok en mijn vader vroeg om wat extra hulp. Die gaf hij, zoals een goede vader dat zou doen. Ik stapte weer in de auto en probeerde het opnieuw. Dit keer kwam de auto niet eens van zijn plek af! Ik snapte er niets van... totdat mijn vader mijn deur open deed en zei:

Jongen, hij moet wel eerst van de handrem af. Oeps. Foutje.

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
hahaha...
een duim
Duim voor dit artikel, mijn jongste dochter heeft ook net haar rijbewijs en autootje en.....ook al eens de handrem vergeten, hahaha, zelfde soort verhaaltje dus, schitterend hoe je dit hebt neer gezet.
Gaaf artikel!