Pizza couriers, gevaarlijk?

Door Nathalie1992 gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Iedereen kent het wel, je bent op weg naar huis, op de fiets of met de auto, en dan rijd er opeens een pizzacourier door rood zodat jij hard op je remmen moet. Dit is een verhaal wat mijn leven heeft veranderd.

Een aantal jaar geleden had ik zelf nog geen scooter, en ging ik nog overal heen op de fiets. Naar school, werk en het winkelcentrum. Vroeger zei ik altijd: 'mam, als ik zestien ben wil ik een scooter! Dan hoef ik nooit meer te fietsen!' Want ja, wie heeft er nou geen hekel aan om bezweet in de zomer ergens aan te komen, of in de kou met wanten en een muts op moet fietsen?

Op een dag had ik afgesproken met een vriendin om gezellig iets te eten op het winkelcentrum bij ons in de buurt. Ik was veel te laat weggegaan dus ik had haast om op tijd te komen, het had net geregend en ik had mijn oortjes van mijn mp3 in met kei harde muziek om harder teĀ kunnen fietsen. Ik reed langs mijn oude basisschool over een heel smal fietspad (waar geen scooters mogen rijden) en daar lag nog een grote plas water, waar ik natuurlijk om heen reed.

Ik werd opeens wakker en vroeg me af waar ik was. Ik kon me niet bewegen en keek om me heen en alles was wit. Was het een droom? Of juist een nachtmerrie? Ik hoorde bijna niks, alleen van heel ver weg mijn moeders stem. 'Meisje! Ben je daar? Hallo..??' Het geluid klonk heel vaag maar ik kon de stem van mijn moeder wel herkennen dus ik keek naast me en daar stonden mijn ouders, broertje en een vrouw in dokters kleding. 'Wat is er gebeurt, waar ben ik? Ik hoor bijna niks!' Ik hoorde zelfs mijn eigen stem amper. Mijn ouders kwamen dichterbij en zeiden dat ik aangereden was door een pizza courier. Ik kon het niet geloven, ik wist niks meer! Alles was zo vaag, ik zag alleen nog de plas op het fietspad en hoorde mijn muziek in me oren. Volgens mijn oudersĀ  was ik aangereden toen ik om de plas heen reed, de pizza courier toeterde wel, maar zonder af te remmen. En ik hoorde de toeter niet door mijn harde muziek! Ik was over mijn fiets heen gevlogen en kwam een aantal meters verder kei hard op de grond neer, een aantal voorbij rijdende auto's waren gestopt omdat ik midden op de weg was beland en zij hadden de ambulance gebeld, en in mijn mobieltje gekeken of ik er nummers van mijn ouders in had staan.

'We dachten dat je nooit meer wakker werd!' Zei mijn vader. M'n broertje gaf me heel zachtjes een knuffel om mij geen pijn te doen.

De volgende dag werd ik opnieuw wakker, maar nu lag ik op een eigen kamer, overal stonden bloemen, kaarten en mijn ouders, broertje en nog een aantal vrienden stonden naast mijn bed. Ik had geen energie om te praten maar het deed me goed om alle liefde om mij heen te zien. Alles deed pijn, vooral toen ik probeerde te gaan zitten. Ik kon niks, en overal zag ik draadjes. In mijn pols om bloed toe te dienen en in mijn neus. De dokter kwam binnen en vertelde waarom ik bijna niks kon horen en niet kon bewegen. Ik was zo hard gevallen dat ik twee schedelbreuken had, een doof oor en een zware hersenschudding. Ook had ik een aantal kneuzingen.

De dokter zei dat ik engeltjes op mijn schouder had, omdat niemand anders dit ooit overleefd heeft.

Ik was geschokt en wist niet wat mij overkwam. Het enige wat ik dacht was: 'jeetje, was ik nou maar door die plas heen gereden, of had ik nou maar geen muziek in mijn oren gehad'..
Ik moest nog een week in het ziekenhuis liggen, na twee dagen kon ik met hulp douchen en naar de wc, daarvoor kon ik nog niet eens lopen. Overal had ik schrammen en ik was nog steeds doof aan 1 oor. Ook probeerde ik wat normaals te eten omdat ik wilde aansterken. Ik wilde weer feesten! Het was net zomervakantie geworden en iedereen lag lekker te zonnen in het zonnetje, en ik lag in een saaie witte kamer en zelfs tv kijken was nog teveel voor mijn hoofd. Telkens als er niemand in de buurt was probeerde ik op te staan, te lopen, ik wilde weer dingen ondernemen! En ik wilde vooral naar huis. Lekker in mijn eigen bedje in mijn vertrouwde omgeving. Dus ik zorgde wel dat ik er eerder weg kwam! Ik moest en zou naar huis gaan! Ik kon steeds een beetje beter lopen en ik kon nu thee drinken. Eten kon ik nog niet, want dat kotste ik allemaal weer uit.

Toen ik naar huis mocht was ik de koning te rijk. Ik had me nog nooit meer opgelucht gevoeld. Wat een lekker gevoel. Helaas kon ik nog steeds weinig. Ik leefde op pap, kale beschuitjes en thee. Ik lag de hele dag op bed, en aangezien mijn ouders gewoon naar hun werk moesten verveelde ik me dood. Ik ging stiekem buiten zitten, stukjes lopen en langzaam maar zeker werd ik weer beter. Na een maand was ik zelfs niet meer doof! Alles wat ik opgelopen had was over. Ik had nergens meer last van, alleen een trauma.

Nu ben ik een paar jaar verder, heb ik toch mijn scooter, maar in het verkeer wordt ik nooit meer de oude. Ik zorg dat ik altijd mijn muziek zo heb staan dat ik alles nog kan horen, voordat ik langs plassen rijdt kijk ik om of er niets aan komt, en ik rijd ook zeker niet door rood. Maar wat het ergste is, ik ben bang geworden voor pizza couriers. Als ik aan het lopen of rijden ben en er komt een pizza courier ga ik ver aan de kant omdat ze zo asiociaal rijden..

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.