Ritje op de motor

Door Gewoonieko gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Een ritje op de motor door het Groninger landschap. Ga je mee?

 

Het weer is beter dan voorspeld. De zon schijnt uitbundig en het is nagenoeg windstil. Zeldzaam, maar perfect weer. Als ik haar uit de schuur rol glimt het zwart en rood gevaarlijk. Ik draai de sleutel om en druk op de startknop waarna ze direct een brul laat horen. Ze trilt. Ik laat haar rustig warm lopen en zo, stationair draaiend, spint ze als een luie poes.

Rustig het erf af, de straat uit. Ik verplaatst m’n bovenlichaam van links naar rechts zodat ze met me mee slingert. Op deze manier zijn de banden sneller warm waardoor ik een betere wegligging heb. Rustig laat ik de motor op temperatuur komen, en rij met een kalm gangetje de stad uit. Wie zei dat motorrijders altijd woest rijden?
Een paar kilometer van huis weet ik een leuke route te liggen. De weg ligt daar hoger dan het kale landschap er omheen waardoor je lekker ver kunt kijken. Je rijdt er van bocht naar bocht over mooi strak asvalt. Deze weg is populair bij menig motorrijder maar op deze doordeweeksedag is het er rustig.
Even zet ik haar aan de kant en geniet van de zon en de omgeving. In de verte loeit een koe. En bij de ondergrondse gasopslag van de NAM zijn ze aan het af fakkelen hetgeen voor een enorm vuur zorgt.
Ik rits m’n leren jas dicht en klim weer op de mono seat. Andermaal start ik de motor.  Ik klik mijn vizier dicht, buig voorover en geef gas. Van een spinnende poes verandert ze nu in een woest grommende tijger. Als ik de koppeling los laat voel ik hoe het voorwiel omhoog wil. Ik hou haar in bedwang door voorover op de tank te leunen.
Ze klimt nu gillend in de ketting en ik duik weg, diep achter het schermpje, dieper nog om maar zo weinig mogelijk rijwind te vangen. Vlot vliegen we door de versnellingen. Als de naald van de toerenteller de twaalfduizend toeren aantikt schakel ik op naar de volgende. Een dikke vlieg spat uiteen op m'n ruitje en laat een gelige vlek achter. Met zo’n tweehonderd kilometer per uur nader ik de eerste bocht. Een scherpe links af. Ik rijd zoveel mogelijk rechts, tegen de berm aan. Even nog. De weg flits onder me door …. Ja, nu! Ik ga rechtop zitten en begin op datzelfde moment te remmen. Weinig druk op het achterwiel, maar des temeer remdruk op het voorwiel. Ik verplaats mijn gewicht naar de linkerzijde van de fiets en laat haar de bocht invallen. Helemaal naar links nu, hangend naast de fiets met m’n linkerknie aan het asvalt. Net na het snijpunt zet ik gedoseerd het gas er weer op en duik ik in de  kuip, mezelf zo klein maken als maar mogelijk is in een poging één te worden met de machine.

Vlot zitten we in de zesde versnelling en de toerenteller loopt door ….. negenduizend, tienduizend toeren. De klok wijst nu over de tweehonderdendertig kilometer per uur aan. Ik gil van plezier.

De snelste bocht van deze route doemt op: een flauwe, naar rechts draaiend knik waar -zo weet ik uit ervaring- je op hoge snelheid doorheen kunt. Ik positioneer me aan de linker kant van de weg en kom achter m’n scherm vandaan. Door mezelf weer groter te maken vang ik meer rijwind en verlies ik direct al wat snelheid. Een klein beetje bij remmen, terug naar de vijfde versnelling. Met m’n kont aan de rechterkant van de zit  laat ik haar de bocht in rollen. Doorkijken, kijken naar waar je heen wilt, gas er weer op, en in de zesde versnelling de bocht uit accelereren. Binnen tien minuten heb ik de route van ongeveer vijftien kilometer lengte afgelegd.  

Terwijl ik een kop koffie naar binnen slurk verheug ik me al op de reis naar huis.

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
: )
Ja, dat heb je wanneer je ergens een link plaatst hé.., dan wordt Nyn nieuwsgierig...
Hihi.
: )
Ja, dat heb je wanneer je ergens een link plaatst hé.., dan wordt Nyn nieuwsgierig...
Hihi.
Jij houdt de motor met 200 kilomter per uur in de bedwang. Ik hield een brommer met 70 kilomter per uur niet eens in bedwang met alle gevolgen van dien.
Verschil moet er wezen. Ik hoop niet dat je jezelf ooit doodrijdt.
duim,
Rachel
geweldig!
Heerlijk en herkenbaar.
Fantastisch geschreven zoals een echte motor liefhebber het kan schrijven. Ik heb mijn motorfiets ook alweer een tijdje van stal gehaald en ga binnenkort weer eens een ritje richting de Ardennen maken. Heerlijk toch dat gevoel van die pk's onder je die je moet beteugelen. Dikke duim van een collega motorrijder.
lijkt mij super !