Koude waas bevroren lucht

Door Schaapje86 gepubliceerd op Friday 28 September 12:14

Type een korte omschrijving over uw artikel

De koude was snijdend, als een flinke keelontsteking. Haar voetstappen klonken hol in het fietstunneltje en boven haar denderde de laatste nachttrein op weg naar haar eindbestemming. Waar was zij eigenlijk naar op weg? Om haar heen allemaal schimmen, het voelde alsof ze niet alleen was. Haar adem vormde wolkjes in de koude vriesnacht. Haar hoofd, ze wreef even over haar voorhoofd... het bonkte enorm! Waar was alle ellende ook al weer begonnen? Ze probeerde het zich te herrinneren maar de drank en de vermoeidheid hadden haar denken compleet lamgeslagen. De adrealine joeg door haar lijf gelijk het verkeer van de ring van Hamburg. Hamburg.... misschien als ze naar Hamburg zou vluchten, dan zouden ze haar niet vinden. Hoewel... het weer wist zich toch ook altijd de weg te vinden? Hoe mooi de plek op aarde ook was, de regen zou er vallen... nu of later, soms of vaak...

Ze schrok op, ze hoorde voetstappen... was hij het? Hoe kom hij haar hier vinden? Ze rende verder, haar voeten leken in trance, stap stap stap, steeds sneller. Het was koud, ijzigkoud. Ze keek schigtig om zich heen. Iets verderop stond een politiewagen met ronkende motor. Ze vroeg zich af wat deze daar deed. Ze aarzelde... zou de de politie vertrouwen??? In haar hoofd hamerden de woorden Robby, niemand vertrouwen, zelf de Flikken niet. Ze aarzelde, keek vluchtig over haar schouder. Hoe kon ze de politie vertrouwen als ze heel haar leven al niemand kon vertrouwen? 

Ze schrok, haar mond werd ruw gesnoerd en ze rook een walm van drank en shag, De greep was nog kouder dan de heersende vrieskou. Ze wilde gillen maar hij ontnam haar alle kans hiertoe... ze nam aan dat het een hij was. Hij stonk en iets was er dat haar aan iemand deed denken. Haar brein draaide, voor zover mogelijk, op volle toeren. Iets scherps prinkte in haar rug. De politieauto reed weg en ze vloekte in stilte. Aan die Flikken had ze dus ook niets. Hij duwde haar richting een oude Opel Kadet. Ze had geen keuze. Had ze nu maar geluisterd naar het advies van den Bompa. Hij was wel geen opa, in tegendeel, hij was een man in de bloei van zijn leven... zoals de Libelle en de Magriet dat altijd suikerzoet noemden. Hij had haar nog zo gezegd wijs en slim te zijn... zoals dat hoorde als je een vrouw van begin 30 was. Eigenlijk was hij niet veel ouder dan zij, maar ja Bompa was bezet, getrouwd en gelukkig. Eigenlijk meer het Zafiratype... vrouwtje, kindertjes, Opeltje voor de deur en een konijnenkot in de tuin waar de kinders dan weer ruzie over maakten wie deze zou schoonmaken. Stiekem was ze jaloers op deze burgerlijkheid... vooral op dit moment. Ze was immers altijd een vrijgevochten type geweest. Geen mannen in haar kot, telkens een wisselende job en zo ongeveer de slechtste huisvrouw van de eeuw. 

Ze droeg geen korte rokjes omdat ze geen uithangbord wilde zijn voor de behoeftes van bronstige mannen. Ze reed rond met een bakfiets en permiteerde het zich om ook in de winter de BBQ aan te steken. Ze woonde ergens achteraf boven een wasserette waar ze af en toe in het zwart bijverdiende door even op de zaak te passen wanneer de eigenaresse met een minaar ging lunchen... met één van haar minaars want haar eigen vent was altijd op zakenreis met louche types en goedkope secretaresses. Haar huisje rook dan altijd naar wasmiddel en niet zelden kon ze het gekakel van de madammen horen die in de wasserette de laatste roddels uitwisselden. 

Ze schrok van zijn stem. Hij was rauw. Niet lief en zacht zoals die van grandpa. Zo een type, hij kon haar ogen lezen zoals niemand dat kon. Hoewel hij slecht een jaar of 5,6 ouder was dan zij, keek hij haar altijd vaderlijk aan. Legde een hand op haar schouder en sprak zijn zorgen uit. Hij zag de ware achter de losbol die ze altijd uithing. Ze gromde even, hij duwde hardhandig de Kadet in. Ze spartelde even tegen tot hij hij haar een ruwe stomp tegen haar ribben gaf. Hij had zijn gezicht verborgen achter een zakdoek, tot zijn ogen maar die herkende ze... alleen waarvan? Verdomme die stomme alcohol. Hoe kwam ze tot ook op het idee om zo een hoeveelheid Vieux naar binnen te kappen? O ja... er was voetbal op tv en in de kroeg waren ze snel over gegaan tot een paar puberale drankspelletjes. De match was zo slaapverwekkend geweest dat zelfs de goudvissen in slaap waren gevallen. 

Hij plakte haar ducktape over haar mond. Ze herkende de geur van de lijm. Ze was een rare... in geurtjes herkennen was ze heer en meester. Ze had er nu alleen bar weinig aan. Hij starte de wagen en gaf gas. Hij reed als een gek en ze had geen idee waar naar toe. Ze voelde iets trillen in haar broekzak en wist dat dit haar gsm was. Ze hoopte maar dat hij het niet gehoord had. 

Wordt vervolgd......

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ja een vervolg hoort er wel bij,maar maak het wat sinister door er wat foto,s tussen te plakken.
Kijk eens bij Pork hij geeft de DUIM.
FAN is hij al.

DRIMPELS zijn als dromen in het water.