Over de Grens

Door Ilonka gepubliceerd op Friday 28 September 12:14

Sinds september ben ik bezig met een boek, ik weet nog niet precies welke draai ik eraan moet geven maar het heeft al een beetje vorm in mijn hoofd. Ik wil jullie mee laten genieten van de gevoelens die bij me loskomen. Eerst even licht aandoen, want in het donker typen is niet evident.

Over de Grens

Proloog

Ze zat met haar handen in  het haar. Wat had ze gedaan? Wat had ze zich in haar hoofd gehaald? Dacht ze wel eens na voor haar daden?
Nee, al maanden niet. Ze dacht niet na, dat kon ze niet meer. Zeker niet rationeel. Ze was niet meer van deze wereld. Ze leefde in een droomwereld. Een wereld van zweven buiten de realiteit.
En nu had ze een nachtmerrie en die bleek geen droom te zijn. Naast haar lag 'haar wereld' op de grond, in een plas bloed die steeds groter werd.
De man van haar leven. Dood, echt morsdood.

 

 

 

Hoofdstuk 1

September, een van de laatste warme zomerdagen. De dag begint goed. Leona zit in haar tuin. Ze geniet van haar kopje thee in de ochtendzon. De krant ligt voor haar op tafel. Weer een ongeluk gebeurd op de snelweg. Dezelfde weg die haar lief elke dag rijdt. Ze dagdroomt over hem. Stel dat hij het zou zijn? Wat zou ze moeten beginnen zonder hem? Ze leeft zich zo in dat een traan over haar wang loopt. In de warme ochtendzon.
“Gekkerd”, maant ze zichzelf hardop aan, “stop met dromen. Dit is niet gebeurd.” Ze bladert verder door de krant en drinkt van haar thee.

“Goedemorgen Leona.” Het is Carl, hij brengt de post.
“Dag Carl, alles goed? Lekker weertje hè?”
Leona veegt nog even over haar wang, de traan is al gedroogd door de zon.
“Ja, het weer blijft zo zeker nog tot maandag, dus we zullen nog een keer de BBQ aan kunnen steken.”
Leona knikt. Carl legt de post op tafel.
“Heb je tijd voor een bakje koffie?”, vraagt Leona.
Carl lacht: “Ja, heel veel tijd. Ik ben klaar voor vandaag. Jij bent mijn laatste adresje.”
Leona staat op en loopt naar de keuken. Carl kijkt haar na. Wat ziet ze er vandaag weer goed uit. Goed om als laatste adres te hebben, denkt hij. In de keuken schenkt Leona een kopje koffie in voor Carl, haar Carl. Ze kijkt door het raam. Daar ontmoet ze zijn blik. Ze bloost ervan. Tevens krijgt ze een steek in haar buik....een schuldgevoel bekruipt haar. Ze loopt naar het terras en zet de koffie voor Carl neer.
“Dank je”, zegt hij zacht.

Ze glimlacht. Samen drinken ze, hij koffie, zij thee.

Carl vertelt over zijn ronde. In de Kalkstraat zijn ze met renovaties bezig. Alle brievenbussen zijn onbereikbaar. De voordeuren van 8 huizen worden vervangen, dus ook de brievenbus. Hij was bijna gestruikeld over het werkmateriaal. Dat die gasten toch eens hun spullen aan de kant leggen. Geen Stijl. Carl moppert door. Over de zaagmachine midden op de stoep, planken, kozijnen. Zelfs hun werkbus staat half op de stoep geparkeerd. Waar moeten de 'normale' mensen nu lopen.....
Leona is met haar gedachten ook in de Kalkstraat. Ze kent de ronde van Carl uit haar hoofd. Elke dag zit hij deze verhalen te vertellen. Ze is ook al met hem op ronde geweest. Carl vertelde wie waar woonde en of ze jong of oud waren. Getrouwd of vrijgezel, kinderen of niet en van sommigen zelfs hun beroep.
Ze grapt wel eens of hij al weet wat ze verdienen, maar daar kan Carl niet mee lachen.
“Je denkt toch niet dat ik de post open maak?”, gromt hij dan.
Samen hebben ze veel gesprekken over de bewoners uit hun buurt. Leuke voorvallen, nieuwe hond op nummer 5 in de Vijverlaan. Soms droevig nieuws ook.

 

Leona 's gedachten gaan naar 30 augustus. Carl was niet lekker. Twee van zijn collega 's waren met vakantie, dus zij zou het rondje wel lopen. Voor je man doe je dat.

30 Augustus. Leona is een dag de postbode. Het valt haar op dat er veel mensen vragen naar Carl.
“Waar is hij?”
“ Komt hij toch wel terug?”
“Is het maar één dag?”
Het doet haar goed dat de mensen uit de buurt begaan zijn met hem.
Op het Pleintje spreekt een man haar aan. Ze is bijna bij de brievenbus van nummer 4.

“Geef het maar aan mij,” zegt de man. “Dan hoef ik binnen niet meteen te bukken.”
Leona kijkt hem aan, deze man kent ze niet. Ze houdt de brieven stevig vast. Ze leest even de naam, Mike Tomas, Pleintje 4, Oudam.
“Bent u...?”
“Mike Tomas,”zegt hij en steekt zijn hand uit om zich voor te stellen. “En jij bent mijn postbode?”
Leona schudt zijn hand en een beetje verward zegt ze: “Nee, Carl is ziek.”
“Wie is Carl?”
“Je postbode, alleen vandaag niet want hij is ziek.”
“Dat zei je al”, lacht Mike.
Leona wordt rood. Gauw geeft ze de post en draait ze zich om.
“Ik wil je niet wegjagen. Mag ik weten hoe je heet?” 
“Leona”, zegt ze terwijl ze terugdraait en haar hand uit steekt.
Mike schudt nogmaals haar hand. “Zie ik je nog een keer?”, vraagt hij erbij.
Ze kleurt weer en zegt: “Ja.”
Meteen denkt ze, shit, wat zeg ik nu?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dit is het begin. Nu vraag ik me af zijn jullie benieuwd naar meer? Het kan natuurlijk alle kanten op. Ik heb al veel meer hoofdstukken af, maar die zet ik er niet in één keer op. Het moet wel spannend blijven. Het begin ofwel het einde is nog redelijk open, jullie weten niet of zij hem of haar vermoord heeft of wat dan ook, maar ik weet het zelf ook nog niet... Tis wa hè....

Welke kant gaan we op? Ik ben al met pikante stukken bezig. Die mag ik hier niet gaan plaatsen, want dit moet ook leesbaar blijven voor mensen onder de 18 jaar.

Natuurlijk volgt er een hevige romance tussen die twee. Passioneel gestoei. Vanalles waar de meeste alleen maar over durven dromen.....

Ik verwoord ze van zacht naar hard. Ik durf verder te gaan dan de meeste onder ons. Ik heb deze avond gehoord dat het gewaagd is om erotische scenes te schrijven en dat dat ongeveer het moeilijkst is wat je kan beschrijven, maar volgens mij heb ik daar geen moeite mee.

Graag nodig ik jullie uit om mee een uitgeverij te zoeken die bereidt is om gewaagde boeken (lees boeken met de hoofdletter P) uit te geven. Ik heb links en rechts al een 

te horen gekregen. Maar er zijn zoveel uitgeverijen........... toch? Ik heb ook al Heleen van Royen en Marlies Dekkers een berichtje gestuurd, maar van die dames heb ik niks gehoord.

Leona wil nog zoveel doen voor de bloedplas tevoorschijn komt. En ik zou jullie daar graag deel van laten uitmaken. Mijn gevoelens spelen hierin ook een grote rol. Het boek is niet autobiografisch....alhoewel misschien een stukje wel! Wie zal het zeggen?

Nee die gaat daar echt niet over praten. Dat moet binnenskamers blijven. Maar ik kan je verklappen dat het lekker was. Als je ervan hoort wil je vast en zeker ook het een en ander uitproberen. En dan zeg ik gewoon: "Ga ervoor, neem je lief bij de hand en leid hem of haar naar het hoogtepunt van de dag."

 

Dit komt me bekend voor, maar dan op een blauwe achtergrond. Ik dacht dat ik de bank kapot zou trekken.

 

 

 

Heerlijke gevoelens heb ik doorstaan,. Het schrijven van een boek maakt dat ik mee wil leven met de personages. Ik sta er als het ware tussen of naast. Ik beleef wat zij beleven, voel wat zij voelen.

Hemels, vol passie. Samen kunnen en durven genieten. Je laten gaan bij de ander... heerlijk!

 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Verderop in het verhaal wordt er minder gebabbeld ;-)
Dank je voor je commentaar, het is steeds een uitdaging en leerweg.
Knap dat je bezig bent met een boek! Zet door hé! Afmaken die hap. Het leest in ieder geval wel lekker weg. Persoonlijk vind ik gedeeltes waar veel heen en weer wordt gepraat vaak lastig. Maar ik denk dat dit aan mij ligt!

Duim en fan erbij.
mooi artikel. heel knap dat je bezig bent aan je eigen boek.
ziet er goed uit.

duim verdiend en fan erbij