x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Mijn levensverhaal tot nu toe

Door Sstephanie89 gepubliceerd op Friday 28 September 12:14

Ik ga hierbij mezelf voorstellen, en mijn levensverhaal vertellen tot en met vandaag.

Hallo beste lezer,

Zoals jullie wel uit mijn profielnaam kunnen halen is mijn naam dus: Stephanie.
Ik ben geboren op 11 maart 1989 en ben dus 23 jaar.
Al mijn hele leven woon ik in het rustige dorpje Ulft in de provincie Gelderland.
Dit dorpje heeft een groot voordeel en dat is namelijk: als er erge regen of onweer word voorspeld dan waait het er hier altijd mooi over of het valt allemaal reuze mee met wat ze voorspelden.
En als we dan 4 km verder bekijken, dan staan de straten blank van de regen.

Toch zeg ik in dit artikel niet zoveel nieuwe dingen, omdat mijn artikelen over mijn interesses en gevoel gaan. En als je de artikelen gelezen hebt, dan komt het allemaal ook bekend voor wat ik hier neer zet,

Het gezin
Ik woon thuis met mijn vader, moeder en een paar huisdieren. een golden retriever, een malteser en een konijn, maar ik heb ook nog één broer die het huis gelukkig uit is sinds een maandje.
We hebben veel ups en downs, en ook is de spanning onderling erg hoog.

Me ouders waren altijd gelukkig samen, en kregen een zoon(mijn broer).
Ze waren wel heel laat, en dat kunnen wij heel erg goed merken als je gaat vergelijken met andere mensen van jou leeftijd.
Voorbeeld: Ik heb een achternichtje van 16 maar ook een nicht van 52.
Ook met de avondvierdaagse hier is dat altijd heel grappig.
Wij zitten standaard bij mijn tante, en wat mijn tante is noemen mijn nicht en achternichtje moeder en oma.
Haha ja ik weet het, het is allemaal heel verwarrend.

Verhaal verder
Een jaar later heeft mijn moeder een miskraam gekregen, en totaal 3 jaar na mijn broer ben ik geboren.
Mijn broer mocht me toen al niet, omdat mijn moeder iedere keer naar het ziekenhuis moest.
Ik groeide blijkbaar niet goed en ook ging haar gezondheid wat achteruit.
Later toen ze uitgeteld zal zijn was ik er nog niet klaar voor, dat heeft een week lang geduurd voordat pas de weeën begonnen en ik op de wereld werd gebracht.
Ook daarna moesten wij tweeën in het ziekenhuis blijven, ik was een primatuur baby en moest dus in de confeuse blijven, mijn moeder mocht wel wat eerder naar huis dan ik.

Versneld
Al die jaren bleef mijn broer mij maar pesten en wist het altijd weer te brengen dat ik de schuld kreeg van alles.
Ik heb vroeger ook veel geduimd en had dus hazentanden, dit deed me altijd erg veel verdriet omdat ik er heel veel gepest mee werd.
Op school had ik ook nooit echt vriendinnen, want ik was een heel erg verlegen meisje die niet veel durfde te zeggen.

Pesten
Het pesten bleef doorgaan, op vakantie heeft mijn broer het al voor elkaar gekregen dat ik viel op de rand van het zwembad en dus een groot litteken op mijn been heb.
Ook heeft hij mij 2x getekkeld, met het resultaat dat er stukjes van mijn voortanden af was gebroken. Gelukkig was ik zo slim het op te pakken zodat de tandarts het er weer aan kon plakken.
Toch als ik soms in de spiegel kijk zie je de randjes nog precies waar ze eraan zijn geplakt.
Sterker
Door de jaren heen ben ik wel sterker geworden en werd ik steeds mondiger, en natuurlijk op het voortgezet onderwijs leer je ook echt voor jezelf op te komen omdat je wel moet.
Toch heb ik er nooit echt bijgehoord, en ook op het mbo ging dat hetzelfde.
In de klas kon ik goed met iedereen, maar in de pauzes was het altijd weer anderen achterna lopen om maar niet alleen te zijn.

Toen ik de keus had, heb ik ook gekozen voor een BBL- opleiding. dan kon ik tenminste werken en hoefde ik niet naar school.
Daarna ging het ook beter, en vooral met het laatste school jaar vond ik de pauzes niet eens zo erg meer.

Shokking (niet lezen als je gevoelig bent)
Op werk ging het goed en met de cijfers ook,  maar het liefste had ik het thuis beter gehad.
Elke dag was er wel ruzie en alleen maar geschreeuw.
Op een gegeven moment dan hou je dat gewoon niet meer vol en ga je maar van alles verzinnen om maar niet thuis te zijn.
Helaas is mijn vader net zoals mijn broer, ze praten niet en kroppen alle emoties op.
Bij mijn vader is al paar keer de bom gebarsten en dat hij met alcohol op in de auto wou stappen en slaat van zich af om zijn zin maar te krijgen.
Het scheeld dat ik nog wel veel kracht kan hebben als het moet, dus ik kon hem tegen houden maar wel met behulp van de buurman.
En moet je na gaan, dit was 8 uur voor dat ik een leuk dagje slagharen zal hebben met vrienden en familie.
Mijn ouders houden niet van pretparken dus ik was blij dat ik met hen mee mocht.
Toch had ik niet zo'n geweldige dag, omdat ik bang was dat er wat zal gebeuren thuis aangezien mijn moeder hem niet aan kan en ik er dus niet ben..

Mijn broer is ook net zo alleen hij kan al flippen zonder alcohol op, en aangezien hij elke dag zo wat naar de sportschool gaat voelt die zich echt als de baas in huis.
Iedereen moet het wel gelden, en vooral ik heb al een keer een vliegende mes en vork tegen me aan gehad met resultaat. buik kapot en gat in me hoofd.

Nee we zijn geen perfecte familie en buitenstaanders vinden mijn broer allemaal zo'n lieverd. Nou niks is wat het lijkt.

Mededeling
Wat ik graag aan mensen wil overbrengen. Als je niet houd van praten over je gevoelens doe het dan toch. Als je alles gaat opkroppen komt het er een keer uit, en dan weet je niet hoe je zelf ben. de één barst in huilen uit of de ander krijgt het gedrag zoals mijn vader en broer en word gewelddadig.
Hoe moeilijk het ook is. Praat alsjeblieft, want het lucht op en het kan de situaties verbeteren.

Nu
Het gaat nu heel goed, helaas wel werkloos maar daardoor heb ik besloten me om te gaan school van werk in de Detailhandel naar Financieel administratie medewerker.
ik heb nooit echt geweten wat ik wou worden, en op het voortgezet onderwijs moest je toen kiezen voor afdeling handel en verkoop, horeca of techniek.
Koken en techniek ligt mij niet, dus was de keus wel makkelijk en dit ging me ook gemakkelijk af.
Maar toch is dit niet wat ik me hele leven zie doen, en door het uwv heb ik met een scholingsadviseur gepraat en kwam door mijn competenties dit beroep uit.

Dus wie weet of dit is wat ik wil en het bij mij past.
Tot nu toe spreekt het me heel erg aan en ben ik ook naar open dagen geweest, en heb ik opdrachten bekeken.
Doordat ik een niveau 3 diploma heb is er voor mij de mogelijkheid om financieel administratief medewerker het eerste jaar te doen en kan ik zo beslissen of ik gelijk door wil naar niveau 4 of dat ik nog het laatste jaartje niveau 3 afmaak en dan door ga naar niveau 4 Bedrijfsadministrateur.

Toch heb ik wel een kleine vrees, omdat ik de oudste zal zijn van de klas dat ik misschien alleen zit in de pauze.
Maar eigenlijk moet ik het op me af laten komen, en open staan voor iedereen.

Met mijn sport Volleybal komt het ook wel weer goed, na veel tegenslagen begin ik met een schone lijn.
Vanaf Augustus/September begint het nieuwe volleybalseizoen en start ik bij een nieuwe vereniging en een nieuw team. (zie artikel voor mijn verhaal: http://www.xead.nl/mijn-sport-volleybal)

Nu ik op het moment al een week in drukverband zit door operatie aan mijn voet, ben al goed op weg met kaartjes maken die ik wil gaan verkopen.
Dit ga ik toch wel blijven doen, want ik heb er zoveel plezier in en mijn fantasie neemt de vrije loop als ik de mooie plaatjes zie.

Nu mijn broer uit huis is, begint de spanning wel iets te zakken onderling maar het gaat nog wel heel lang duren voordat iedereen weer wat ontspannender is.
Want elke avond komt hij nog gewoon hier eten en begint het gezeur vaak al gelijk dat het eten niet lekker is. En als je dan reageert van dan kook je thuis zelf maar, dan kraam je volgens hem onzin uit.

Al met al, hoop ik dat het vanaf Augustus alles anders en beter gaat lopen na 23 jaar veel stress en spanningen. En als het even niet gaat ram ik wel even mijn spanningen eruit bij Volleybal ;)

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Eerlijke en openhartig geschreven. Ik werd er inderdaad wat verdrietig van. Het is niet niks. Maar elke dag is er een en je kunt zelf werken aan je toekomst elke dag weer.
Heel veel sterkte en ik ga meer van je lezen.
Dankjewel ja als je jezelf wilt voorstellen moet je eerlijk zijn, en inderdaad ik heb mijn toekomst in eigen handen en het zal uiteindelijk vast wel goed komen allemaal.
Doe je eigen ding en blijf in jezelf geloven.
Blijf op xead en schrijf je verhalen dat gaat je goed af.

Pork geeft de DUIM.
FAN is hij al.

DRIMPELS zijn als dromen in het water.
Goed dat je het van je afschrijft, ben ik ook vandaag mee begonnen. Mijn "eerste brief aan mijn moeder"
Dikke duim en fan erbij
goed dat je zo goed je eigen weg zoek.
duim dik verdiend voor je mooi geschreven verhaal.