5 gedichten: hellestraf/ op de begrafenis/ wanneer zij langsliep/ de wereldtuin/ schizofreen

Door Utopia gepubliceerd op Friday 28 September 12:14

Dit zijn gedichten met een sterk verrassingseffect. Onverwacht krijgen ze een draai. Zo overdonder ik jou, mijn lezer, en hoop dat die kleine prikkeltjes achter in je nek omhoog kruipen.

Hellestraf

 

zoals elke buiten Galactische smurf met zijn dom gejodel de passie doorbreekt,
zoals elke ondergrondse Aardgnork met zijn moeder geniet van een kopje knollenthee,
zoals Alexander de Grote hard zijn best deed een wild paard te mennen,
zo loopt men tegen zichzelf te ouwehoeren om zijn geest niet in gejaagdheid af te remmen..

– Dus kom, en daal met me mee de verziekte wereld in!-

zie de Gnarven in de hel, ze houden een staking tegen overmatige hitte
ze kunnen met die zweetnaad moeilijk op het krukje blijven zitten
de Reuvussen met lange oren, maken daar de maaltijd klaar
ze stoppen mensenbollen in een hete ovenschacht
terwijl de Knoetten de nagels aan Satans bokkenpoten vijlen
worden de Aardse sletten keer op keer verkracht en
lopen de Pieterplompen ijverig die natte zooi te dweilen

 

het geschreeuw hier wordt gedempt met haar tussen de spouwen
de mensen lopen kaal in 't rond, zakken kolen te versjouwen
de grond is gemaakt uit bottengruis en kraakbeenlijmen
wat een prachtig effect geeft wanneer de vlammen erop schijnen!

 

dan zie je de schaduwen van zweepslagen, en dwergen voor de karren
hoor je het gepiep van stroeve wieltjes over ijzerroestig baan
maar het mooiste van alles is, en hangen overal microfoons
om het leed van elke uithoek met precisie te verstaan!

 

-Die tapes heb ik in mijn bezit, het zijn de stemmen in mijn hoofd-

 

*  *  *  *  *  *  *  *  *

Op de begrafenis


nu laten we hier met ons allen
dit stuk tuig de grond in vallen
al wat hij deed toen hij nog leefde
was niets dan rottigheid en sfeer vergallen

kijk, zelfs de vogels kunnen weer fluiten
alles is het leed te buiten
de grootste rotzak is gegaan
geen traan over een wang gegaan

toch heb jij niet zelf gekozen, misschien
de mensen die hun rotzooi lozen
en jij gebukt ging onder hun terreur
was niemand echter aan te zien

daar ga je in de naam van kwaad
de blaam gedragen van hoogverraad
jongen, heb je vrede, het ga je goed
in mijn hart krijg je een plaatsje

 

*  *  *  *  *  *  *  *  *  *

Wanneer zij langsliep

 

was zogenaamd wat aan het staren
als zij daar liep, met opgestoken haren
dan leek het alsof we steeds weer
voor elkaar, een nieuwe indruk waren

nu veel later, de stilte die ‘t graf omringt
ingebed in een zee van rozen
denk ik weer aan die plek, al klinkt het gek,
kijk door de ramen, je staart me aan, we blozen

was jij ooit tot mij gekomen, dan voelde je
die intrinsieke hartstocht ook.
schat jij bent het mooist fictief, een meid als
jij heb ik te lief, droom je tot ik opga in de rook

*  *  *  *  *  *  *

De wereldtuin

lamlendigheid bloeide even op
zag de waarheid
en met dezelfde snelheid
trok ze weg en rotte verder

vloekend onder de grond
al stinkend
nieuwe plannen voorbereidend
aandachtig luisterend naar het juiste moment

er zitten altijd giftige bloemetjes
tussen de weelderige pracht
ze lijken mooi, maar pluk ze niet
ze verslappen direct en gaan stinken

de grond verzuurt, de mooie soorten sterven uit
ze trekken het niet meer
het voedsel uit de grond
alles wordt verdrongen door eenzijdigheid

ergens is er een tuin, waar echtheid groeit
kom, laat je zaden de wind oproepen
vlieg waarheid, vlieg rede
en vertel dat er ginds nog meer groeit

en mocht ook mijn tuintje verzuren
mochten die soorten verloren gaan
laat dan mijn as de grond verrijken

 

*  *  *

 

Schizofreen

 

ver weg, achter de moerassen, bij dat oude kasteel
waar de torens hoog boven alles uitsteken
met lange stenen trappen, kaarslicht, en bliksemschicht
spookachtig en grimmig, als een zwart juweel

daar in die hoge toren, daar zit ik verborgen
daar voel ik me thuis
nooit komt er iemand in de buurt
niemand die naar binnen gluurt
ja, dat is mijn huis

heel soms zie je in de verte, dat er een postkoets rijdt
‘s nachts gaan de vleermuizen uit vliegen
dan wacht ik tot ze terug komen
altijd, stipt op tijd!

steeds weer die tijd die zo voorbij sluipt
de lucht is nooit hetzelfde.....
's avonds vormen zich donkere wolken
vaak probeer ik er figuren in te zien, als de maan ze beschijnt
verzin dat er een heks vliegt op een bezem
of een gemeen monster door de lucht kruipt!

of ik wel eens aan een ander leven denk?
nee joh....
ik heb ook een muis
soms komt hij uit dat hoekje, klein en wit is hij
geef hem dan wat stukjes brood
we kunnen het best met elkaar vinden
we praten over alles, en dat ie altijd bij me blijft

kijk!
zie je die wolken?
het begint weer!

 

 

........

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.