Het uitstellen van opruimen

Door Buitengewoon gepubliceerd op Friday 28 September 12:14

Ja, iedereen kent het. Je een weg moeten banen door de vieze sokken op de grond. Je knie stoten tegen je bedrand omdat je anders niet naar je kledingkast toe kan. En als je 's ochtends wakker wordt niet uit je bed willen omdat er te veel troep op de grond ligt.

Tegenstribbeling

Ik houd mijn pas even in als ik voor de deur van mijn kamer sta. Ik weet wat me te wachten staat, maar alles houdt me tegen om de deur open te doen. In mijn achterhoofd herhalen mijn moeders woorden van vanochtend zich: "Je ruimt je kamer nú op, of je vader komt langs met een vuilniszak!" Nu zal ik toch echt moeten beginnen aan hetgene wat ik al maanden uitstel. ik leg mijn hand voorzichtig op de deurklink en duw hem naar beneden. Vanochtend voordat ik naar school vertrok heb ik de deur nog zo zorgvuldig mogelijk dichtgedaan en gezorgd dat er geen sokken, broeken of touwjes onder de deur uit kwamen. Toch zie ik bij mijn rechtervoet een heel klein stukje van mijn Duitse werkboek uit mijn kamer puilen. Dat was nou net niet de bedoeling. Mijn gedachten worden abrupt verstoord als je voordeur opengaat. Ik draai mijn hoofd om, met nog steeds mijn hand op de deurklink, en zie daar mijn moeder staan. Aan die blik in haar ogen weet ik wat ze gaat zeggen. Automatisch doe ik mijn ogen dicht en duw ik tegen de deur aan. Hij werkt jammer genoeg niet mee. Waardoor ik de priemende ogen van mijn moeder in mijn rug voel branden. Met moeite kan ik het nog net voor elkaar krijgen om een smalle opening te maken en er doorheen te glippen. Mijn ogen zijn nog gesloten, wetend wat er zich achter de dichte oogleden verschuilt. Een zucht ontsnapt uit mijn keel als ik eindelijk alle moed bij elkaar heb geraapt ze weer te openen. Ik zie gelijk dat ik eigenlijk geen kant op kan. Alles ligt helemaal vol. Voor me liggen een paar boeken die dienen als pad. Het had me al veel moeite gekost om ze op de grond te leggen - omdat ik erg van lezen hou - en daarom kan ik er niet weer op gaan staan. Ik heb een plan nodig. "Maaaaaam, hoe moet dit?!?" roep ik naar de deur. Ik hoor een diepe zucht terwijl ze haar tas neerzet op de grond. "Zorg dat je de vloer kan zien, dat lijkt me een mooi begin."

De knop omzetten

De vloer... oke, dan ga ik alles van de vloer af halen. In een rap tempo leg ik alles wat ik tegenkom op mijn tweepersoonsbed in het midden van de kamer. Binnen een half uur kan ik weer bij de radio om een muziekje aan te zetten. De radio was eigenlijk mijn hoofddoel geweest, maar nu ik die bereikt heb zal ik een nieuwe voor mezelf moeten opzetten. Zo kam ik langzaam mijn kamer uit, en word ik langzaamerhand steeds trotser op mezelf. Als het dan eindelijk tijd is om te gaan slapen, heb ik in die paar uur tijd (met etenspauze ertussen door) al mijn spullen gerangschikt op catogorie op mijn bed. Maar nu ben ik er helemaal klaar mee. Ik trek mijn kussen en dekens onder de stapel spullen vandaan en vertrek naar de logeerkamer. Dat doe ik wel een andere keer.


 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Leuk artikel! En ook heel herkenbaar!
Duim en fan :)
Welkom bij de club.
Ja als er meer kamers zijn kin je nog een poosje verder.
Pork geeft de DUIM.
FAN is hij al.
Kom eens bij hem kijken.

DRIMPELS zijn als dromen in het water.