Losse stukjes poëzie

Door Utopia gepubliceerd op Friday 28 September 12:14

Omdat de collectie poëzie veel groter is dan columns, breek ik deze reserves aan. Het is een mix van dicht met daartussen losse stellingen. Om een draad erin te krijgen, is erg lastig. Toch wil ik dit in de toekomst realiseren. Voor nu, even slordig en snel zo gedaan...

Meer dan je lief is


Zij gaf mij ooit van zichzelf....
~nu heb ik haar in mij gevangen~

 

*************************************************

Soms loop ik uit de maat
en maak mijn eigen ritme
dat is zo slecht nog niet

****************************

Angst zelf doet niets, het is geen actie, dus belemmert het. Het vernauwt je bewustzijn. Het richt je focus, als bescherming op mogelijk gevaar. En als het dus als schild dient, dient het niets anders. Verdedigen, is geen actie maken. Maar het uitstellen of verlengen van het gevreesde...

..........................................

Onzeker


Ik wil niet zeker zijn, ik luister naar de wind
zij vertelt mij steeds opnieuw, hoe alle dingen komen en gaan

~ik wil niet zeker zijn, geen twijfel maar beslist onzeker~

 

........................................

 

denken, weten, doen, allemaal verschillende dimensies
wie ze verenigt is voorspelbaar
wie ze scheidt is mysterieus
wie ze door elkaar haalt, is een dwaas

 

 

>>>>>>>>>>>>>>>

Gewist


ik wis mijn portretten,
de toekomst is genadeloos melancholisch!
niemand zal terugkijken
en bedenken dat ook ik daar was
-want niemand kent me nu-


Ik gooi je weg


daar ga je
bezig en tevreden
onopgemerkt aan me voorbij


En wanneer ik toch naar je kijk,
even benieuwd of ik je herken
dan voel ik me gelukkig,
toch eventjes bezwaard
Want ik heb het recht niet,
om voor jou te kiezen
laat staan te zeggen,
dat ik dat ben....

~

******************************

"Zonder het innerlijk wild egoïstisch geboefte, is alles onschuldig spielerei"

**************************************************************************************

Liefdesverdriet


niets minder dan het gemis van de geliefde
bewijst het betraande oog van de gekwetste
de bekentenis van troon verlies
van het oh zo simpel verworvene

*****************************************************

 

"Laat me houden van de lucht"


zij is het vormloze onbezette
toch rijk gevulde leegte
waarin niets overbodig is
en niets tekort schiet

zij gunt je een blik
door glazen wand
duister afwerende
schoonheid

ook in de nacht
gehuld in overstelpende schaduw
kan zij fris zijn, klam en nat

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

Ik zeg; “nee!” tegen mijn slaven
Zij zijn de gewoonten en verwachtingen,
die me dagelijks omsluiten en verblinden

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

 

~Spontaan zijn is niet op elk gewenst of onvoorzien moment je toneeltstukje op kunnen voeren, maar een openheid van geest met de passende overgave~

#######################################################################

De spontaniteit

is spontaniteit het best?
nee, niet wanneer de geest door liefde is verpest
en het denken in eeuwige slaap
zodat het hele bewustzijn zich aan realiteit vergaapt

spontaan, mooi voor de bloemen
opdat zij openen als vanzelf
maar mensengeest, doorzichtig denken
losgerukt van wederhelft

spontaan, de vloek van verkeerd moment
zo jij mijn eigen ik niet kent
en geleid wordt door mijn onrust
ben ik het niet die jou straks kust…

 

VVVVVVVVVVVVVVVVVVVVVVVVVVVVVVVVv

~verslaving~

Nimmer zal de verleiding breken door wat aanstonds schittert.
Haar schijn is tijdelijk en neemt bezit.

VVVVVVVVVVVVVVVVVVVVVVVVVVVVVVVVV

~Liefde is een uitgekleed respect~

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

Echte liefde


ik was verliefd op liefde, en jij was haar marionet
deze vretende droom heeft mij, op het verkeerde been gezet
maar ondanks al haar streken, werd ik langzaam slimmer
daarom zeg ik “kruip in je rol, maar verneuk me nimmer!”

 

***********************************************************

"Statistische emotie"

 

ik ga gebukt onder de tragedie van liefde

je kunt erom lachen of huilen

mijn gezicht spreekt het gemiddelde

elke lach is een standaard afwijking...

 

************************************

Lekker naïef !

~Mijn naïviteit is het enige dat me weerhoudt
     de wereld te veroordelen om alle mankementen
           gevormd door egoïsme en corruptie~

 

........................................................

.....

ik zie in niets de meerwaarde
want niets is meer waar
dan de waardeloosheid in elk ding
niets is zo'n dooddoener
dan de dreiging van het al te veilige
het rusteloze van de rust
die alles overkomelijke rust

....

er is geen noodzaak voor plotseling lawaai
je moet gewoon mijn oor niet storen
mijn geest niet verassen, mijn blik niet ontzien
laat me je in stilte ontmoeten

................................................

vreemd begeerte


hoeveel blijft er over, van het langverwachte
wanneer je deze gevonden hebt?
hetgeen waarnaar wij zolang smachten
blijkt telkens in zichzelf besmet

echte schoonheid, laat haar onbereikbaar blijven
eeuwig de hunkering voorbij
wat niet van veraf ligt te wachten
bevindt zich tussen jou en mij

 

*********************

Je vrede, je vrijheid, en je kwetsbaarheid zijn een drie eenheid

***************************************************************************

Ik denk af en toe dat die zogenaamde gekken IN het gekkenhuis, zichzelf beschermen en dus afschermen van al die gekken daarbuiten ...

 

VVVVVVVVVVVVVVVvv

Minimaal

ik heb geen zin om veel te typen
want woorden zijn niet waardevast
niets van wat ik zeg is kostbaar
dan wat gespiegeld kenbaar wordt gemaakt

~


zorgeloos


geef me uit handen, laat me vrijer dan
alles wat je liefhebt en omarmt
geef me het gevoel van ruimte laten
dan laat ik je zien wat mijn hart verwarmt

~


schoonheid


tussen wat echt is en wat nep is
bestaat geen verschil
voor het kleine kind van binnen
die alles gedeslaat

~

 

****************************

Onverstaanbaar


daar staan we dan
terwijl we naar elkaar kijken
drijven we uiteen
je wilt roepen, je wilt schreeuwen
maar ik hoor je niet meer
je mooie gezicht wordt onherkenbaar
je bent te ver weg
en terwijl we langzaam voor elkaar vervreemden
sterft er iets in ons hart

machteloos...

alleen de vogels zingen hun lied steeds weer hetzelfde

Zonder weerklank

 

daar zakt mijn laatste pijler t' drijfzand in
het statief vanwaar ik hoog van torens blies
raakt nu de bodem van het meer dat wroeging heet
al wat ik gedaan heb en me speet
zal rusten op een roze kussen...


-het kwaad is vertroeteld-

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
een geweldig mooi gedicht !
Hey, ik dat ligt aan de site, maar de 2e keer doet ie het wel :)
Als het goed is, klopt hij nu ,gr
Rake stukjes poëzie. "Liefde is een uitgekleed respect" ga ik zeker onthouden.
Dat rare woord in de kop van je artikel, is dat Russisch voor poëzie ofzo?