Het schrijven van een verhaal

Door Toonroumen gepubliceerd op Friday 28 September 12:14

Een verhaal dat mijn stijl goed kenmerkt. Klaar voor de start .... Af!

1

Dit is al de vijfde keer dat ik een nieuwe beginzin op papier zet. En ik heb het nu helemaal gehad, dat mag je best weten. Als deze eerste zin niet lukt, als hij ook weer niet staat als een huis, stop ik ermee en hang in mijn schrijversbestaan nu al in de wilgen. Desnoods neem ik genoegen met iets minder.
Bij mijn eerste poging zette ik nog een zin op papier met diepgang, de eerste zin luidde:
Ik ben, in tegenstelling tot ongeveer de rest van literatuur-kennend Nederland, een groot voorstander van de Tachtigers.
Na deze zin twee keer gelezen te hebben besloot ik dat deze zin als een tang op een varken sloeg aangezien waarschijnlijk meer dan 75% van jullie niet weten wie De Tachtigers waren. Dus dankzij jullie gebrekkige kennis moet ik weer een nieuwe openingszin bedenken.
Bedankt(!)

De tweede zin was al minder filosofisch (voor zover je de eerste dat wel kunt noemen), die ging als volgt:
Later word ik groot, groter dan Mulisch, groter dan Reve, groter dan wie dan ook. De GGD verwacht namelijk dat ik de twee meter ga overstijgen.
Deze zin is het niet geworden omdat het twee zinnen zijn, en je moet de lezer bij de allereerste zin bij de keel grijpen. Alleen de eerste zin van deze tweede poging is niet goed genoeg, hij straalt veel te veel narcisme uit. Niet dat dat niet goed is, ik ben een narcist eerste klas, maar dat hoeft niet iedereen te weten. Daarom is het best dom te noemen dat ik dat feit de vorige zin heb benoemd, aangezien ik zeker weet dat dit verhaal in minstens door drie miljoen mensen gelezen gaat worden. Want wie wil zo’n knap verhaal van zo’n knappe schrijver nu niet lezen?
Dus….

Dan nu de derde zin (waarom doe ik dit?). Die was weer wat minder goed gelukt:
Alaaf!
Aangezien ik (ondanks mijn Limburgse accent – en uiterlijk) een bloedhekel aan dat gecarnaval heb, vond ik dit een hele slechte zin. Ik heb het geloof ik zelfs ooit een kutzin genoemd. Misschien is hij voor jullie wel leuk, ik vind er niks aan. Dus hij wordt het niet. Begrepen?!
Bah.

Nummer vier dan. Ook geen zin om trots op te zijn:
Weet iemand waarom ik ooit heb besloten schrijver te willen worden?
Zoals je misschien op is gevallen was de moed me bij deze vierde poging al flink in de schoenen  gezakt. Ik schreef deze zin (nu ongeveer een half uur geleden) toen ik me al niet zo lekker meer voelde. Wat voor schrijver ben je als je na vier keer nog niet eens een goede beginzin op kunt schrijven?
Precies om die reden begon ik aan mijn vijfde beginzin, die alsnog wél lukte, en die alsnog wél langer dan een halfuur staat zonder dat er ook maar één backspace aan te pas kwam. Wat ben ik toch een heerlijke, goede, grote, mooie, fantastische schrijver. Toch?

2

Ik wil schrijver worden. Nee, ik wil geen schrijver worden, ik moet schrijver worden. Ik denk dat God mij gemaakt heeft om schrijver te worden (en dan te bedenken dat ik een GG heb, oftewel een Goddeloos Geloof). Ik moet schrijven, en aangezien al mijn andere dagelijkse bezigheden daaronder lijden zit er voor mij maar één ding op: schrijver worden en de hele dag op knopjes drukken waardoor ze in dezelfde vorm op het scherm voor mij verschijnen. Ik onderga mijn lot gelaten. Verzetten heeft geen zin, verzetten tegen de drang om te schrijven is net zo zinloos als je verzetten tegen wat dan ook. Mensen, begrijp, mensen, zie in dat je verzetten geen zin heeft. Je kunt de wereld niet veranderen. Je moet de wereld niet willen veranderen. Het gaat zoals het gaat, en dat gaat al miljarden jaren goed. Dus laat het.
En ja, ook jij verzet je op een bepaalde manier. Iedereen verzet zich, vaak zonder het zich te realiseren. Bedenk eens goed waartegen jij je verzet en hou ermee op!
De eerste boodschap van dit verhaal is in de pocket. Mocht er een sterveling rondlopen die zo mal is een recensie over dit “verhaal” te maken, kun je nu bij de idee opschrijven: 
Roumen wil dat mensen zich niet meer verzetten. Verzetten, in de breedste zin van het woord. Want, zegt hij, iedereen verzet zich, en vaak hebben mensen het niet eens door. Dat vind hij jammer (en omdat het zo’n goed boek is en hij een grote overtuigingskracht heeft vind ik dat nu natuurlijk ook), want het zou de wereld beter maken.
Verbeteren is iets anders dan veranderen!
Genoeg?

Ik ga nog even door. Ik heb iets met vegetariërs. Vegetarisme is ook een vorm van verzet. Ik vind vegetariërs interessant. Ik wil weten waarom vegetariërs vegetariërs zijn. Waarom ze weigeren vlees te eten. Want, beste vleesweigeraars, de mens heeft altijd vlees gegeten. Toen de mens nog een aap was, of in elk geval iets wat daar op leek, at men ook vlees. Men slachtte toen ook onschuldige dieren. Zonder aan de belangen van het beestje te denken. Was dat zielig?
(…)
Ik geef zelf wel antwoord. NEE, dat was niet zielig omdat wij dat nodig hebben om te overleven.
En dan nog iets, vinden jullie ook dat een leeuw schuldig is als hij een lekkere verse, malse zebra oppeuzelt?
(…)
Potverdorie, ik moet ook alles zelf voorkauwen (dat is een woordgrap. Lachen alsjeblieft).
NEE, ook dat is niet zielig. Die leeuw heeft het vlees van de zebra nu eenmaal nodig om te overleven.
Waar gaat het heen met deze wereld?
En nog belangrijker: waar gaat het heen met dit boek? Als je deze tekst voorleest en je gaat op een podium staan met een paar honderd man voor je heb je succesvolste stand-up comedy show in eeuwen. Goed idee trouwens, daar valt vast een slaatje uit te slaan. Ik ga er eens over nadenken.

Waar waren we? Natuurlijk, bij verzet. Bij vee-ee-er-zet-ee-tee. Daar waren we, maar daar zijn we nu niet meer. We gaan nu door met een volgend onderwerp, namelijk ….. het altijd leuke …. en spannende …. onvergetelijke ….  literatuur!
Ik hou ontzettend veel van literatuur, en literatuur vind ik nog véél belangrijker dan verzet. Dan geen verzet, bedoel ik. Als je veel van literatuur houdt, moet je ook veel lezen. Dat doe ik dan ook, ik lees graag boeken van schrijvers zoals bijvoorbeeld:

Ronald Giphart, Arnon Grunberg, Kluun, Joost Zwagerman, Remco Campert, Mensje van Keulen, Charles den Tex, Karel Glastra van Loon, J. Bernlef, Herman Brusselmans, Tim Krabbé, Saskia Noort, Kader Abdollah, Jan Wolkers, Leon de Winter, Nick Hornby, René Appel, Rogi Wieg, Tommy Wieringa, Toon Hermans, Nicci French, Adriaan van Dis, Connie Palmen, Anna Enquist, Geert Mak, Vonne van der Meer, Renate Dorrestein, Esther Verhoef, Nilgrün Yerli, Youp van ’t Hek, Maarten ’t Hart, Arthur Japin, Willem Frederik Hermans, Harry Mulisch, Salman Rushdie, Thomas Rosenboom, Tomas Ross, P.F. Thomése, Herman Koch, Simon Vestdijk, Pierre Szalowski, Yvonne Keuls, Mike Boddé, Louis Couperus, John Steinbeck, Bertus Aafjes, Margriet de Moor, Stephen King, Felix Thijssen, Jean-Paul Sartre, Richard Matheson, J.M.A Biesheuvel, Tom Lanoye, A.F.Th van der Heijden, Robert Vuijsje, Tessa de Loo, Aaf Brand Cortius, Niels Carrels, Abdelkader Benali, Charlotte Mutsaers, Edward van de Vendel, Erwin Mortier en niet te vergeten Ramsey Nasr.

Eerst wilde ik de schrijvers onder elkaar zetten, of in een schema, maar dan neemt het teveel plaats in. Nu ik ze achter elkaar zet neemt het weer te weinig plaats in, want het zijn veel meer schrijvers dan het lijkt. Ik ga ze niet tellen.

Informatie tussendoor: Ik denk dat ik eindelijk een manier heb gevonden waarop ik een fatsoenlijk, leuk verhaal kan schrijven! En het leuke is: het is helemaal niet moeilijk! Het is gewoon een kwestie van al mijn gedachten op papier zetten en proberen de literatuur te beïnvloeden, te verbeteren. Niet veranderen, want dat kan niet, zoals nu vast wel duidelijk is. Ik denk wel dat het moeilijk wordt om na dit stuk tekst nog meer van dit soort te schrijven, want aangezien het tempo ben ik snel door mijn onderwerpen heen. Deert niet, ik heb fantasie genoeg. Maak je maar niet druk, het komt goed.
Okee?
(…)
Heeeeeeeeeee, kom op, niet huilen nu, heeeeeeeeee, ik zorg ervoor dat alles goedkomt, ja?
(...)
Vertrouw je me?
(…)
Okee. Dan ga ik nu door okee? Ik heb nog een hele lijst van onderwerpen af te werken.

Soms praat ik in mezelf. Schijnt normaal te zijn bij schrijvers. Ik heb al meer dan genoeg boeken gelezen waarin schrijvers toegeven dat ze in zich zelf praten (“toegeven” kun je in deze zin het beste vervangen door “beweren”). Eigenlijk praat ik niet soms in mezelf, maar heel erg vaak, maar dan ook heel heel heel erg vaak. En ik geef nog antwoord ook. Ideaal. Ik heb dan ook nooit ruzie met mezelf. Heel soms maar, maar als het dan zover is praat ik het altijd netjes uit.
En ik ook.
Ik praat echter nooit tegen mezelf als er andere mensen bij zijn, nee zeg, zie jij het al voor je? Dat zou toch wel gek zijn. Dat doe ik “de ander” niet aan.
In mijn schrijven praat ik ook vaak tegen mezelf. Mensen die meer van me gelezen hebben (mocht jij daar niet toe behoren verzoek ik je vriendelijk om dat nu als de sodemieter te gaan doen, google maar iets) weten dat ik vaak gebruik maak van vijf leestekens achter elkaar, het befaamde (…) teken. De tekentjes wekken de schijn dat ik tegen de lezer, tegen jou spreek, maar eigenlijk spreek ik tegen mezelf. Jullie weten nu één van mijn grootste geheimen, ga er alsjeblieft goed mee om en vertel het aan niemand.
Misschien moeten jullie het ook eens proberen. Tegen jezelf praten, bedoel ik. Of misschien doe je het al. Als je het al regelmatig doet moet je de eerste zin van deze alinea lezen als: Ga vooral door met lekker veel en vaak in jezelf praten!
Jullie moeten ook wel denken. Wat een gek is die Toon Roumen zeg.
Dat klopt.
Ik ben een gek. Helemaal gestoord. Ik geef het toe (weer een geheim minder). Kijk naar me mensen, ik ben gek! Kijk naar mijn dwaze letters op mijn dwaze papier! Kijk hoe dom! Ik heb zelf niet eens de inhoud om een boek met inhoud te schrijven, ik ken niet ontzettend veel moeilijke woorden (nog niet), en ja, ik moet zelfs opzoeken hoe je quotiënt schrijft.
Voordat we verder gaan wil ik jullie nog even vertellen dat ik tijdens het opzoeken van quotiënt een ander ontzettend lachwekkend woord tegenkwam. Slingerschijt staat gewoon in het woordenboek (Kramers, eenentwintigste druk, juli 1996, voor als het iemand interesseert).
Er staat bij:
‘slin-ger-schijt (de (m) & het), slin-ger-schij-te’rij (de (v)) gemeenz buikloop
Nou ….. dat vind ik dan leuk!
Maar goed, ik ben dus gek. En het maakt me niet uit. Alle schrijvers zijn gek, anders kun je niet genieten van lettertjes. Van lettertjes in een mooie volgorde (denk aan slingerschijt).
Arnon Grunberg is ook gek. En daarom schrijft hij zo’n geweldige boeken, hij wel met inhoud. Ik heb zijn complete oeuvre versleten, met erg veel plezier. Heerlijke gekke schrijver, heerlijke gekke boeken. Heerlijke gekke lezers.
God ja, Arnon Grunberg. Ik heb ooit eens vernomen dat deze malle man een aantal keer in de week van New York overvliegt naar Amsterdam om hier zijn zieke moeder te verzorgen. Wat een schat van een man!
Ik vraag me alleen af, waarom kom je dan niet gewoon in Amsterdam wonen?  Als je een aantal keer in de week overvliegt, ben je dus de hele week óf in het vliegtuig (naar Amsterdam of terug naar New York) óf in Amsterdam. Is hij net een halve dag terug in een van de primate cities van Amerika, kan ‘ie alweer terug naar Nederland. Kun je net zo goed hier blijven, dunkt me.
Ik heb ooit een heel inspirerend gesprek met Arnon (ik mag de grootste schrijver van de 21e eeuw Arnon noemen) gehad. Ik stuurde hem een bericht (of hij op een sociaal netwerk mijn vriendschapsverzoek wilde accepteren), veel te formeel:
Hallo meneer Grunberg,

Ik ben een ontzettend groot bewonderaar van u en uw werk, en ik wil niets liever dan later in uw voetsporen treden! Ik hoop dat u mijn vriendschapsverzoek accepteert 

Groetjes, Toon
Ik kreeg een ontzettend inspirerend bericht terug, waar ik ondanks alles ontzettend fier op ben. Ik heb het ongeveer 25 keer herlezen:

Beste Toon, Ik heb al zoveel vrienden (op facebook) en ik mag er niet meer dan 5000 hebben (op facebook). Vr gr Arnon Grunberg

Eigenlijk snap ik zijn bericht niet. Gekke man.
Arnon heeft me met deze actie ontzettend veel pijn gedaan. Ik schiet er nog elke keer van vol als ik het lees.
Snel door met een volgend onderwerp. Beter gezegd: snel door met een vorig onderwerp. Sorry, maar ik kan het woordje slingerschijt niet loslaten. Het grijpt me bij mijn keel en zegt dat ik over hem (of haar) moet schrijven. Dat gaat moeilijk, er is al over gezegd wat erover gezegd moet worden, maar wat ik wel voor mijn kleine slingerschijt-vriend kan doen is een aantal van zijn vriendjes uit het woordenboek behandelen. Een aantal woorden van hetzelfde kaliber als hijzelf.
Geef me even de tijd hoor, wacht even. Even opzoeken.
10 minuten later

Ik heb weer een leuke hoor! Hij (nee, dit is écht overduidelijk een zij) overtreft slingerschijt niet, maar komt wel in de buurt:
Tante-Betjestijl
Je mag zelf opzoeken wat het betekent.
Hier komen nog een aantal leuke woorden die ik even zo uit de bron van alle woorden heb getrokken (en ik kijk voor deze keer alleen bij de letter K, om te laten zien hoe ongelofelijk veel mooie en leuke woorden er in het woordenboek staan):
- Kinderaftrek
- Kop-aan-kont-liggen
- Kouwe-aardappelenbuurt
- Kutzwager
- Klapscheet
- Kokelokonoot

Het is overigens aan te raden deze woorden een keer of tien zo snel mogelijk achter elkaar uit te spreken, lachstuip gegarandeerd!
Zinnen.
Zinnen die mensen in het voorbijgaan uitspreken, inspireren me altijd enorm. Ik ben altijd oprecht geïnteresseerd in “het verhaal achter de mensen”.
Als ik rustig op een lauw-warme zaterdagmiddag op een terrasje zit, er er komt een niet nader te benoemen persoon langs die een zin uitkraamt als bijvoorbeeld:
‘Ja, dan had je het moeten laten, ik heb het je nog zó gezegd!’ vraag ik me echt af wát de tweede persoon had moeten laten, en wát de niet nader te noemen persoon nog ‘zó had gezegd.
Op zulke momenten doet mijn schrijversfantasie de intrede en begin ik te fantaseren.
(…)
Ik zal het jullie besparen.

Goed, dames en heren. Deze vijf A4’tjes waren voor mij weer een mooie stijloefening, en ja, ik denk dat ik er wéér een betere schrijver door ben geworden.
Geen ellenlange afsluiting dit keer, ik heb een rotbui.

      Toon

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Welkom ik ben door je verhaal fan. Maar je nemt het wel heel serieus met al die schrijvers. Vergelijk je met niemand maar wees jezelf!
Duim taco
Pork zegt deze is al beter, dan zijn eerste epistel, geef hem maar een DUIM.

DRIMPELS.
Inderdaad. Origineel van Erasmus, maar goed onder handen genomen door Grunberg! :)
Grunberg is echt geweldig, vooral Lof der zotheid! Duim.