Mijn liefde voor dieren

Door Sstephanie89 gepubliceerd op Friday 28 September 12:14

Dit verhaal gaat over mijn huisdieren, en de liefde voor hen.

Ik en mijn huisdieren leventje.

Vanaf mijn geboorte ben ik altijd al in contact met huisdieren.
We hadden een hele lieve King Charles Spaniel en hij heette Berrie.
Toen ik de leeftijd kreeg dat je dingen echt meemaakt en beseft wat er om je heen gebeurt, toen was hij al een oudje.
Helaas worden honden ook oud, en is hij op een leeftijd gekomen dat hij is overleden.

Dit is Berrie

We hebben allemaal natuurlijk heel veel verdriet gehad, maar toch misten we een rondlopende hond.
Het kwispelen als je thuis komt, en de aandacht en liefde wat een hond je geeft dat is gewoon onbeschrijfelijk.

Na een paar maanden zijn we toch weer wezen kijken naar een hond, het liefst hadden we weer een King Charles Spaniel.
Maar omdat er heel veel mee gefokt word, zijn die honden niet zo gezond meer. 
De andere reden was ook dat we te bang waren dat we gingen vergelijken, en dat wouden wij niet.

Onze keus is later gegaan naar een Tibitaanse Terrier, ook hij is een echte schat.
Normaal hebben die honden de haren zo lang dat ze op de grond hangen, maar wij hebben het toch wel in laagjes gehouden.
Na veel opvoeden en spelen mocht deze hond helaas niet zo oud worden.

Raar gedrag
Het begon wel heel raar, hij begon ineens heel argressief te worden tegen jongens en mannen.
Niet bijten ofzo, maar wel grommen en verdedigde mijn moeder en mij echt heel nauwkeurig.
Later begon hij heel gek gedrag vertonen, hij kroop ik allemaal kleine hoekjes waar hij officieel niet in past.
En ook op een nacht hoorde ik hem janken, een soort huilen janken alsof hij heel veel pijn had.
Ik snel mijn ouders wakker gemaakt en zijn we naar beneden gegaan om te kijken wat er aan de hand was.
Hij slaapt altijd al in een bench, en nu had hij zich zo gedraait dat hij met zijn tanden en neus vast zat tussen de tralies.
Gelukkig hebben we hem los gekregen, maar slapen kon ik echt niet meer.
De volgende ochtend was er niks aan de hand, maar hij was wel verder stilletjes met aandacht geven.
Toen ik op het punt stond naar stage te gaan, deed hij weer zo raar.
Ging weer in alle hoeken kruipen en janken en gek doen, dus we hebben de dierenarts maar gebeld om te komen want dit was echt heel raar en beangstigend.

Toen de dierenarts er was zag hij het al gelijk, dit is een gedrag dat die dat hij het niet goed in zijn hoofd heeft zitten.
Waarscheinlijk een combinatie van een toeval en hersenbloeding.
En dat zal die die nacht ook hebben gehad, want als ze dat hebben willen ze zo dicht mogelijk in een hoekje kruipen.
Dus we hadden maar besloten om hem in te laten slapen, zodat hij uit zijn leiden word verlost.
Want het zat in een vergevorderde stadium van een hersentumor, en zal alleen maar meer toevallen krijgen. Dat konden we onze lieve schat niet aan doen.

Onze Thi-Koh

Voor mij scheelde het dat ik mijn verdriet kon verwerken, door veel aandacht te geven aan mijn konijn dat ik op dat moment ook had.
Een mooie dwergkonijn, met een super karakter.
Altijd naar je toe komen, en je likken alsof ze zei van: het komt wel goed.
Met mijn verjaardag kreegt mijn Snuitje nog een vriendinnetje erbij.
Geen konijn maar een cavia, echt een schattige pluizenbol haha.
Het leek wel alsof familie van elkaar waren, want mijn cavia (Rosie) zag Snuitje als haar moeder en Snuitje vond het helemaal niet erg.

Rosie en Snuitje


Helaas is Snuitje te vroeg overleden ook en kreeg Rosie enorme heimwee, met de consequentie dat ze niet meer wou eten en drinken en alleen maar stil in het huisje van haar zat.

Daarna heb ik nog een konijn gehad met een overbeet, dus die ging helaas weer terug naar de winkel.
En nu heb ik weer zo'n hele lieve konijn (Dotje), maar helaas konden Rosie en Dotje niet samen met elkaar.

Misschien lees je het goed, 'konden' want helaas is Rosie 02-06-2012 overleden in haar slaap.
Het zat er ook aan te komen, niet omdat ze al 7.5 was, wat al wel oud is voor een cavia.
Ze had kanker in zich, ik kon haar wel laten opereren maar dan was ze misschien 2 jaar eerder al overleden door de operatie.


Dotje


Ik neem geen cavia meer terug, omdat ik van mezelf vond dat ik de aandacht niet goed verdeelde.
Dotje is pas 2.5 dus nog een heel leven voor zich, en daar wil ik ook elke dag van genieten.

Tussen alle gebeurtenissen door hebben we een Golden Retriever (Max) en toen hij 3 was hebben nog een kleine Malteser (Tommy) ebij genomen.
Me vader wou namelijk een grote hond, en wij wouden graag een kleine hond die je makkelijk kan optillen.
En nu gaat het super met alle dieren, wel erg druk want Tommy is nu pas 8 maanden en Max is over aantal maanden alweer 4.
En Tommy is een echte boef, iedere keer Max uitdagen en ons en dan moet je hem maar weer ff apart zetten zodat hij weer rustig word.

Maar we genieten echt en ik hoop echt dat we nu geen gekke dingen meer meemaken aangezien ze allemaal nog zo jong zijn.


Max

Tommy

 

Om alle huisdieren die wij hebben gehad en altijd in mijn gedachten voortleven, heb ik een hele mooie collagelijst met allerlei foto's.


Deel van mijn leven
Dieren om me heen is eenmaal heel belangrijk voor me, het is een deel van me leven.
Sommige mensen snappen dat niet, maar die zien vaak niet de dingen die dieren je geven.
Oke het blijven wel dieren, en ze spreken de taal niet van een mens.
Maar ik geloof echt dat ze ook van een mens kunnen houden, en niet alleen van hun eigen diersoort.

Noem een voorbeeld: Als ik bijvoorbeeld thuis kom dan komen de honden al gelijk op mij af, om maar een knuffel te krijgen en een aai over de bol.
Wanneer je er weer bent, dat brengt ze op één of ander manier rust en tevredenheid.
Ook zoals Tommy(maltezer) hij kan maar niet genoeg krijgen van het knuffelen op schoot.
Dan geeft hij je een paar likjes om te laten zien dat hij je mag en het leuk vind bij je.

Ik zal er niet aan moeten denken om nooit een dier om me heen te hebben.
Ik snap wel dat als ik straks op mezelf woon dat het dan niet kan, want ik werk dan ook de hele dagen en dat is gewoon zielig.
Maar als ik samenwoon en het kan, dan komt er echt wel weer een hondje.
Het hoort bij mij, en dat maakt het laatste puzzelstukje van een gelukkig leven ook compleet.

 

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooie collage trouwens!
Dankjewel :D
Duim! Ik zelf ben ook een heel grote dierenvriendin,
wat zijn ze geweldig fijn dat je zo van dieren houd.
Geef mij maar een dier, daar krijg je tenminste onvoorwaardelijke liefde van!
Hoi Ben, Ja weet ik, het zijn en blijven dieren en ze kunnen altijd onverwachts uit de hoek komen.
Maar het is ook maar net hoe je zelf bent, ik hoef een dier niet eens te kennen of ze komen naar mij toe voor een aai over de bol ofzo. En alles draait ook om consequent blijven. Maar bedankt voor de reactie !
Een duim omhoog. Van dieren kun je altijd dierenliefde krijgen. Blijf altijd de leider. Het blijven dieren en kennen geen begrippen als liefde etc. Je bent goed voor ze; dan luisteren ze naar jou. Doe niet als of het mensen zijn.