Vervolg: Piet Snot weet heel goed wat ie doet?

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Johams zinnetje bleek geen treiterend citaat. Weet ik eigenlijk zelf wel wat ik doe? Wanneer en hoe en ook nog met wie? Het werd een eindeloos rekbaar elastieken begrip.

Iedere avond liep ze met die zin 

Langs een attractie van de schreeuwerig rommelige kermis die haar leven geworden was. De hele santekraam van familie en vrienden hoste vretend en brallend bij iedere sensatie mee. 

Het simpele huiswerk bleek een uitklapbaar prentenboek

 

De Heksenketel


Hij weet wat hij doet? Oh ja? De enge parasiet, het wangebeuren van hebberige ontrouw en onverschillige gemakzucht. Ze zag hem in gedachten spelen met zijn blonde del. Als kleuters in de zandbak waar ze gewetenloos modderden. Zorgeloos, zonder verantwoording voor de afspraken die hij met haar had gemaakt. Vergeten waren ze wat hij al die jaren met haar had gedaan, of eigenlijk meer wat na beloftes had nagelaten. Hij is dertig. Wie dan nog niet weet wie Repelsteeltje heet heeft weinig of niets van mij begrepen. Ik ben uitgeknepen als een citroen. “Ieder huis dat op slinkse leugens wordt gebouwd zal in de stront van hebzucht verzakken,” fluisterde ze en jankte van venijnig pissigeheid, hoewel ze wist dat hij zichzelf met zijn nieuwe lief een kat in de zak had gekocht. Knollen zouden bij die blonde schone citroenen blijken te zijn. Hoe kinderachtig kon iemand worden als hij dacht zichzelf niet mee te nemen onder de lakens in het volgende bed. Ze was blij uit die hete brij van dit spel te kunnen stappen en liet hem nog meer los.

 

De Botsauto’s 

Hij weet wat hij doet? Haar dromen van veelkleurig metallic lak en chromen strips heeft hij geschonden. Met vonken aan het plafond en keiharde volksmuziekIneens rukte ze langs de gehele schuifpui alle vijf de rolgordijnen dicht om ongezien in een poel van verdriet weg te drijven. Ik moet voor twee man op de blaren zitten, heb teveel betaald voor eerlijke dromen die niet de zijne zijn gebleken, maar waarop hij makkelijk meelifte. Er is niet mis met integriteit of mijn wensen. De idealen wegen zwaar, hangen aan wat ik als kind besloot: ik word nooit zo’n moeder als de mijne en nou moet ik het alleen doen terwijl hij weet dat ik het beste met haar voor heb. Goed onderbouwde doelen heb ik, die hij met verraad belachelijk heeft gemaakt. Had ik dit kunnen voorzien? Alarmbakens genegeerd? Hij bewijst me met zijn overspel als vrouw eigenlijk een dienst want wat heb ik aan een overoper? Maar als moeder... mijn kind heeft recht op een vader. Het leed is niet te overzien als hij daarover zijn afspraken niet nakomt, nooit zijn verantwoording neemt, maar ook dat valt niet af te dwingen. Ik zal genoegen moeten nemen met wat er komt, al is dat niets.

Het gaf ruimte om haar verwachtingen los te laten.

 

 

Het Spookhuis van onvermogen

De volgende avond jankte ze alweer omdat ze zich dat eindelijk toestond. Hij weet wat hij doet? Tranen dropen zielig op haar borst, die inmiddels vel over been was. Ongegeneerd loeide ze en verfoeide haar ma, die haar verboden had te huilen. Hoe kon een moeder een peuter zo kleineren? Die vrouw had een goede man aan pa en toch was ze ontevreden en veeleisend geweest. Tegen hem en haar met allerlei verboden die hen beknotte. Zo vaak had ze haar dochter genegeerd, de mond gesnoerd en haar opgedragen te doen waar haar broer of zijzelf geen zin in had. Via boze op- en aanmerkingen had ze haar dochter geleerd geduldig te zijn terwijl ze de zoon niets verbood, de hand boven de kop hield. 

Eindelijk begreep ze waarom ze altijd het liefst de wc-deur op een kier zette en ze schreide bittere tranen om de hummel die regelmatig de hele middag opgesloten had gezeten tegen die koude witte pot. Zonder te weten wat ze had misdaan. Ach gossie. Een mopke van anderhalf. Hoe kon een moeder zo hardvochtig zijn? Had Piet Snot zich daar ooit voor geinteresseerd? Nee, hij deed eenvoudig hetzelfde. Ma gaf geen liefde, net zo min als mijn man, die zo goed weet wat hij doet, namelijk mij en ons kind ontkennen. 

Ooit had Piet, net als zij, een hok vol joelende kinderen gewild, die ze samen zouden beschermen, waarvoor ze het gezellig zouden maken. Althans, in die waan ben ik gelaten Madammeke Goedgelovigheid. Je eigen man vertrouw je immers? Hij had niet met me moeten trouwens als hij zo graag nog naar een dikkere goudvis hengelen wilde. Je zet immers geen kind op de wereld om er meteen bij weg te lopen? En nu? Mijnheer Koekenpeer ligt frank en vrij te wippen met Sieneke Slettenbak, de ultieme aanfluiting van het vrouwenras. Welk zichzelf respecterend vrouwmens pikt een bezette vrijer die vader wordt? Zij is bloedmooi, heeft keus genoeg op de vrije markt dus wat ziet ze in dit vastgeroeste traag lopende wrak? De miskoop van de week, ze mag hem hebben met al zijn makken. 

 

De gokkasten, waar ze de hoofdprijs zocht

Hij wist wat hij deed? Hij láát zich versieren, galmde Joham in haar en langzaam wende ze aan de idee, dat ze beter af was zonder galzak vol gelogen beloften. Wat heb ik aan een vent die ik moet bemoederen? Die niets waardeert en me in al die tijd niet heeft leren kennen?  Ze wist niet goed hoe de nieuwe hoofdprijs eruit zou zien, maar in vol ornaat stond in haar kamer een man die in niets mocht lijken op Pieterke Snot. Of een anderssoortige parasiet die zich in haar vast beet. Ik heb hem met mijn moraal en waarden versierd, en die feestartikelen waren hem kennelijk niet goed genoeg? De glitterende puntmuts van inlevings- en  doorzettingsvermogen plus flonkerende toeter van mijn fleurig originele persoonlijkheid. Ik stimuleerde en steunde hem bij alles met positieve ambitie waarmee ik hem verwende met geduld en medeleven. Daar stak hij kennelijk heel graag magertjes af. Hij is met alle levenskunst omhangen die in me zat, als was het een kind van vier in een parenclub voor op lust beluste lieden. Had hij mij in bed verwend en gevierd, ik zou tenminste dat missen, maar ik was niet mooi genoeg. "Nee, ik zie die grote tieten in die vieze boekjes voor me en jij windt me daarbij vergeleken gewoon niet op." Rot op zottenkop, heb je geen ogen in je hoofd? Die panlat in haar dure merkkleren heeft spiegeleitjes in de bloes, dus het kan verkeren met het pot verteren.

 

Bij de ballentent gooide ze in één goed gerichte worp alle negen blikken om

Ze liep weg met de wanstatige grote knuffelbeer (HAAR goede baan, waarmee hij bij vrienden graag pronkte) Nooit warmte of begrip voor gekregen. Het grotere salaris dat zij binnen bracht was hem goed uitgekomen. Werk dat ze nu de eerste jaren niet meer kon doen, maar waarvoor ze een levend wonder had teruggekregen dat hij negeerde. Koken? Kon ie niet. Dat er een stofzuiger in huis was had hij nog niet opgemerkt. Plannen of een feestje bouwen? Nee. doe jij maar. Hij was nog te beroerd een schilderij tegen de muur te hangen en de administratie, wat echt zijn taak was, bleek een schoenendoos vol bonnen. ​In het kader van de emancipatie had ze financiële gelijkwaardigheid ook niet als graadmeter genomen. Nu blijkt dat hij er wel zeer eenzijdig van heeft mee geprofiteerd. Die absurd dure muziekinstallatie had hij van zijn loon nooit kunnen bekostigen. Haha, hij weet het niet eens, maar ik heb, lekker puh, vaak met mijn hoogzwangere buik tegen zijn metershoge muziekboksen gezeten. Ons popke en ik luisterden naar vrolijke muziek opdat ze niet meekreeg hoe verdrietig ik was van zijn veroordelingen en vunzige afstandelijkheid. 

Dat zal me nooit meer gebeuren zonder op te letten.

 

 

De waarzegster

"Hij weet wat hij doet? Echt waar? Hij weet niet eens wat van hem is. Godgeklaagd hoe hij jou negen maanden lang negeerde en met keiharde woorden heeft doodgebeten. Halverwege was jij al in de rouw over jullie relatie en je kreeg voorspellende dromen. Die zijn, hoe wonderlijk achteraf, allemaal uitgekomen."  Ze was er nog verbaasd over hoe hij  braaf en stil bij de echtparen therapie-groep had gezeten zonder te vertellen waarmee hij worstelde. Lulletje lampenkatoen. Bange schijtluis. Hij weet wat hij doet?

"Weet hij in zijn doldrieste euforie wel wat jij doet?" vroeg de denkbeeldige kaartlegster. Ik gniffel in mijn vuistje.  Slompie Slettenmie verwacht dat hij haar onderhouden zal. Hij komt geheel en al zonder mijn toedoen van een koude kermis thuis. Straks zit ie tegen een treurende Hangbegonureuh te kijken die vindt dat hij niet genoeg verdient. Wie denkt zonder enige inbreng zichzelf over mijn rug te verrijken is mijn liefde niet waard.  "Een vies manneke is met zijn één meter negentig lange lijf onder het tapijt vandaan gekropen. Ridder Boontje Bulk die straks voor joker staat met zijn twintig centimeter lange jodelstok in de aanslag. Zie hem eens op zijn stokpaard dat hij voor een rasechte schimmel aan ziet."

 

Aan het eind van de week was het duidelijk

Johan had haar de weg gewezen naar zichzelf en nu lag de blauwdruk van haar leven uitgevouwen op de salon op tafel. Puzzelstukjes van de kosmische mislukking, die kennelijk al vanaf haar geboorte voor haar had klaar gelegen. De deeltjes pasten naadloos in elkaar. Precies één avond worstelde ze met de idee dat ze oerdom was geweest, maar iemand fluisterde dat men pas iets begrijpt als de tijd daar rijp voor is.

Als gratis cadeautje kwam vergiffenis mee. Voor zichzelf en Piet, haar jeugdzonde, die haar hielp om haar moeders schade weg te werken. Het web met oude moegeleefde draden, waarin zij als vette spin voor twee man de relatie had geregeld, loste op. Ze was alleen, moeder en beresterk, kon zelfstandig opnieuw beginnen en had nu veel meer gereedschap in en bij de hand. Oorzaak en gevolg lag grijpbaar op hun design-tafel. Van Topform notabene, met afgeronde hoeken. Ze had hem zelf uitgekozen. Ultra modern, schandalig duur, maar dat zwarte essen was monsterlijk bewerkelijk. Je zag er alles op. Via de huwelijkse voorwaarden kwam hem het kolossale gevaarte toe en ze snoof toen ze bedacht dat hij in hun poppenhuisje aan het smalle achteraf steegje van de binnenstad geen ruimte had. Misschien kon hij niet eens de trap op, haha. Ze verheugde zich er op dat ze binnenkort afscheid van zijn meubels nam. Zij kon gelukkig met sinaasappelkistjes gelukkig zijn, als het oude leven maar veilig naast de vuilnisbak stond voor de liefhebbende morgenster om mee te nemen. Wonden likken, van fouten leren en sterker terugkeren.

 

De suikerspin

Toen ze naar Stichting Jeugd en Gezin vertrok voor haar afspraak met Joham huppelde ze op nieuwe kracht die via haar borst naar binnen stroomde. Zilveren energie tinkelde uit haar vingertoppen. Ze was haar eigen fanfare, zou vrijgevochten haar eigen deuntjes zingen. Met slaande trom en welluidende bazuinen. Met het open vizier van eerlijk integer plezier. Dansen en springen zoals zij geboren was. Zij was niemand ontrouw geweest en kon zichzelf recht in de ogen zien. Volledig schoon en herboren, om de frisse toekomst te bekoren. 

Joam wist meteen dat het huiswerk had gewerkt. Niet alleen was haar heuplange haar afgeknipt dat nu uitdagend in stekels op haar hoofd stond. Opgemaakte ogen straalden en ze draalde ondeugend op de drempel in de nieuwe vuurrode fluwelen broek plus het oversizede overhemd dat ze bij haar vader uit de kast had geratst. Als een kwajongen, met de duimen achter de bretels. stond ze trots te koketteren. Haar psycholoog moest er zelfs luidkeels om lachen.

“Er zal nog veel van de oude restverschijnselen op je pad komen,” waarschuwde hij. 
“In het bezit van mezelf, krijgt niemand mij meer onderuit,” verklaarde ze balorig en ze aten met smaak van het appelgebak dat ze voor deze feestelijke gelegenheid had meegebracht.

 

 

Joams vrijkaartje 

had haar de weg gewezen

naar het eigen blije levensfeestje

 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Benieuwd hoe ze die oude energie verder gaat opruimen en die rode draad verder gaat verwerken.
Dat ze het als een vrijgevochten kwajongen aanpakt is superleuke invalshoek.
Benieuwd naar meer, want het kan nog alle kanten uit.
indrukwekkend! Ik kon de verzengende woede zowat voelen. En dan op het eind tot zelfverzekerde rust gekomen.
Goed geschreven! Duim!