Op speciaal verzoek toch een vervolg. Ze berustte.

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Dat confronterende kaartje met het knullige zonnetje, gooide echter alle rustige berusting omver. Woest werd ze, wat ze moest doseren omdat haar baby in de box lag.

De tweede was hing al te drogen.

 

 

De koffie liep door toen de brievenbus klepperde. Wat op de mat viel schoof ze perplex onder de berg ongevouwen luiers op de keukentafel. Nu even niet. In de ijskast met ergernis. Morgen met Joham bespreken. Ik ga nu eerst volledig van mijn popke genieten. Pffft. Dat die zak zijn kind negeert is schandalig, maar tenslotte niet mijn verantwoordelijkheid.  Zo deed ze dat al vanaf het begin en het beviel haar goed. De kom hete zwarte koffie verkwikte waarna haar kind in de box om aandacht pruttelde. Het onschuldige ding wilde ze niet opzadelen met opgefokte stemmingen. Sinds zijn verraad was het negeren van tekens aan de wand voorbij en meestal lukte het haar om emoties tijdelijk weg te zetten todat hun kind sliep. Daarna liet ze alles vrijelijk komen opdat het vertelde wie, wanneer en waarmee men wat bij haar opriep. Het bleken telkens kortstondige voorbijgaande opwindinkjes die inwendig grapjes over haar man en zijn 'bijzit' opleverden en meestal deelde ze die met niemand behalve Joham. Een uur en wat daverende lachjes met haar hummel later verschoonde ze Hare Majesteit Vrolijkheid en bracht ze haar naar bed.

 

Terwijl ze de volgende luiers ophing, drong de post zich weer aan haar op.

Zijn ze gek die twee? Treitert hij me nu ook nog met minne steken? Ik hoef hem niet zwart te maken, dat doet hij zelf te perfect. Haha, dom verliefd stuk trekdrop. Of zou hij niet door hebben hoe hij zich blameert? Kilo’s boter op zijn hoofd. Pfft, net te doen alsof we niet bestaan. Wat een ongelooflijk wonder van egoïstische onverschilligheid is het toch, met zijn grote lijf en slome slungelige slapte.

 

 

Haar meisje mocht vandaag het jurkje aan dat schoonma had gemaakt

Ze ging aan de wandel. Weg met de muizenissen en genieten van het mooie weer. Boodschappen: sla vandaag, met gebakken aardappeltjes en gekookt ei? Daarna de tweede lading droge luiers en rompertjes opvouwen. Het was onderhand vaste routine en dat had ze nooit gedacht. Terwijl ze van nature hield van vrijheid, van plotselinge invallen, leek ze van de één op de andere dag een vertrutte huisvrouw. Huishoudelijk werk deed ze zelfs met plezier, puur omdat ze gelukkig was. Ze paste warempel bijna echt in de nieuwbouwwijk tussen de jonge gezinnen, al was ze de enige alleenstaande. Omdat ik gerustgesteld ben, een goede moeder die de tijd neemt en van haar kind geniet. Niet zoals mijn eigen ma. Het kan toch niet dat zij die vanzelfsprekende gevoelens nooit voor mij heeft gehad? Was ma soms niet in staat de alles verslindende liefde, die je kind als vanzelf in je wakker roept, toe te laten? Ze mijmerde erover toen ze in het zonnetje door het park liep en haar ogen niet van de baby met het koddige katoenen hoedje af kon houden. Opvreten kon ze het kind dat al lachte en luidkeels kirde. Het lag op de buik in de kinderwagen en drukte zich op om over de neergelaten kap heen te kijken. Drie maanden was ze gisteren geworden.

 

“Alles is hier goed.” had ze ontsteld gelezen

De kaart brandde nu in haar zak als een zinderende belediging. Oostenrijk, waar zij nog zo kort geleden op wintersport waren. Op onze huwelijksreis notabene. Doet hij het erom? Zijn handschrift is nog net zo kriebelig onzeker als altijd en dat uitdagende zonnetje doet de gotvergeten deur dicht. Inmiddels was ze woest. De vorige cliënt vertrok met rode ogen en ze dacht dat Joham wel verveeld zou raken van al dat janken waar hij dagelijks tegenaan keek. Ze stapte opgefokt over zijn drempel, had veel te gespannen in de wachtkamer gezeten met de hand op die idiote treiterende ansicht.

 

 

Stuurs gaf ze de schrijnende groet aan de psycholoog en plofte zwaar in de stoel die nog warm was van de vorige klant en protesterend verschoof. Hij bekeek ook de achterkant, fronste even en legde hem weloverwogen op het salontafeltje, naast haar koffie. Westendorf grijnsde haar gruwelijk toe. Ik ben ineens hondsmoe, dacht ze en sloeg de armen over elkaar om nijdig door het raam te staren. Zinloos, het zat te hoog om beweging op straat te zien. Ze wachtte met een brok in de keel en bonzend hart terwijl ze wist dat Joham haar onderzoekend opnam. Bah, vandaag laat hij het voortouw aan mij. Ze griste de koffie van tafel en schrok ervan hoe het kopje op de schotel schudde. Jij bent kwader dan je toe wil geven, rinkelde het terwijl Joham wachtte en uiteindelijk bemoedigend knikte.

 

“Wie denkt hij wel dat ie is?" 

"Mij ook nog even om de oren slaan met die rot kaart? Hij weet niet wat ie doet, de lamstraal. Alsof het niet erg genoeg is dat hij zijn kind verwaarloost, nooit komt kijken alsof hij haar niet heeft gemaakt. Mijnheer de Grote Groepsopvoeder himself, Haha. Hij heeft ervoor gestudeerd. Bahbah. Dat bewijst hij lekker hoor. Op vakantie gaan met zijn maîtresse plus de kinderen van het werk en mij ook nog die stomme kaart sturen?” Het hoge woord was eruit, hijgend van opgekropte opwinding. De ademhaling zit te hoog, merkte ze en zuchtte met de hand op haar buik een paar keer diep. 


“Ja, hij heeft het naar zijn zin daar, zo te zien,” constateerde Joham droog 

Ze zag nog net dat zijn mondhoek iets optrok. Vind jij het vermakelijk of zo? Verdorie, ook dat nog..
Ineens liep die traan langs haar wang. Zomaar. Onvoorbereid en ze weigerde zich ervoor te schamen dat ze het als een klein kind op een brullen zette. Ik heb afscheid genomen van de toekomst met de zak die mij op het zwakste moment in de steek gelaten heeft. Ik wil hem niet terug.
“Alsof hij niet eerlijk tegen mij kon zijn en pas aan de hand van die trut durfde weglopen terwijl wij in therapie waren. Flapdrol. Nu doet hij óók nog of zijn kind niet bestaat? De vuile oplichter,” snotterde ze en liet zich gaan zoals ze niet vaak deed. Hij liet haar. Het was goed dat het loskwam.

 

 

“Wat vind je er nou zo verdrietig aan dat hij weg is?" 

Ze staarde hem verbouwereerd aan... Vroeg hij dit echt? Was dat niet logisch dan?

"Of is het omdat hij daar met haar zit?”

“Nee joh, zij mag hem houden. Wat moet ik met een kerel die niets om me geeft? Die niets voor zijn kind over heeft? Hij kan mij verlaten, maar hij blijft wel vader. Ik kan het niet uitstaan dat hij niet weet wat hij weggooit. Zo’n prachtkind. Hij heeft haar nog niet één keer bezocht en laat niet eens een adres achter. Ik had gewaarschuwd dat ik zou scheiden als hij in deze situatie met zijn werk op vakantie ging. Hij gaat? Prima, maar daar hoef ik géén kaart van, snap je.” In de stilte die volgde ontplofte zijn korte reactie.

“Dus…”

Ze schrok. Hoezo dus? Ben jij het niet met me eens? Wat heb ik aan dat en dus? Nogmaals putte ze zich uit om te verduidelijken waar haar man zo lullig langs op leefde en toen ze informeerde of Joham dat kaartje niet ervoer als treiteren, haalde hij onverschillig de schouders op. Dit bracht haar nog veel meer in de war. Ze verstarde, wilde hard weg rennen, maar dat was te kinderachtig.

 

“Het doet er weinig toe wat IK ervan vind. Het gaat erom wat JIJ erbij ervaart.”


Nogmaals maakte zij zich er druk om. Deze keer zonder tranen. Het was te erg dat hij het kind negeerde. Over alles waar ze nu ineens alleen voor stond. Over de harde afspraken die hij aan zijn laars lapte. “Die hebben we toch niet voor niets gemaakt?” vroeg ze radeloos. Hij knikte. Ze ging door over het feit dat hij zelfs de hele therapiegroep bij de neus had genomen en nog liet de hulpverlener haar begaan. “Niet alleen ik ben om de tuin geleid. Iedereen heeft hij in de waan gelaten dat hij aan zijn geslotenheid zou werken. Dat hij wilde leren wat vrouwen nodig hebben. Aardiger te zijn. Of niet dan? Hij heeft hier aan jou, in die stoel daar, beloofd dat hij liefde zou leren? Ik ben toch niet gek?” Alsof liefde te leren is... Zelf hoorde ze hoe vreemd het klonk, hoe ze zichzelf al corrigeerde, maar Joham knikte, gaf toe dat hij er getuige van was geweest dat ze dat allemaal hadden afgesproken voordat ze in verwachting was, maar ja... Goed zo, dan heb ik mij dat deel van de smerige bedonderij tenminste niet ingebeeld, dacht ze en viel stil, werd rustiger. Uitgepraat was ze ineens en ze snoot haar neus, maakte de lauwe koffie op. “Liefde is niet af te dwingen, aan te leren. Dat heb je in jezelf!....Of niet,” piepte ze nogal kinderlijk.

 

Joham kwam ineens naar voren 

 

“Ik geef je huiswerk mee.”  Ze keek even geschrokken of hij haar soms bij de neus nam.
“Haha huiswerk? Piet Snot houdt niet van ons en IK krijg daarom huiswerk op, haha.” Hij knikte.
“Ja, ik geef je één zin mee en ik wil dat je die van de week herkauwt, onderzoekt.”
Nog steeds wist ze niet of hij het meende en ze schudde misnoegd haar hoofd.
“Wat heb ik aan één zin? Wordt Pieterman daar liever van? Omdat ik één zin moet onthouden krijgt hij er verantwoordelijkheidsgevoel door? Moet ik nu ook al voor hem nadenken?”
“Jij zit hier, niet hij. Snotje durft dat niet aan, heeft ervoor gekozen om weg te gaan.” Ze begon te giechelen en liet de stem in haar hoofd spreken. Ja, ik zit hier, niet hij verdorie, terwijl hij mij met al onze gebakken peren laat zitten. Ik moet die kerel bijbrengen zijn plicht te doen, verdorie.

De psycholoog, hij was zoals altijd de rust zelve, pakte vastberaden zijn agenda en zat in de aanslag. De tijd was bijna om en daarom vroeg ze uiteindelijk toch om haar opdracht.
“Ik wil dat je over dit zinnetje nadenkt: Piet weet héél goed wat hij doet.”

 

“Ja maar. Joham, dat is het juist. Dat weet hij niet! Hij gaat egoïstisch zijn gang en wat hij op het spel zet ziet hij niet. Zijn kind heeft hem nodig. Hoe moet dat als hij nooit meer wakker wordt met zijn verliefde kop? Stel dat hij niet voor ons kind op komt draven. Ze heeft recht op een vader. Ik heb het immers uitgebreid met hem besproken voordat we in verwachting waren? Hij was het ermee eens dat we samen verantwoordelijk voor de kinderen zouden zijn.” werd ze heftig. Hij zweeg, wachtte met de agenda op schoot.

 

“En… houdt hij zich eraan?”

De vraag plofte als een zandzak tussen hen in. Nee, hij houdt zich nergens aan.

“Je huiswerk is dus….?” vroeg hij plagend met dat verleidelijke lachje dat ze inmiddels van hem kende en had leren waarderen. Ze gaf zich gewonnen, al wist ze nog niet waar het goed voor was.
“Hij weet waar hij mee bezig is.” herhaalde ze braaf, bijna gekscherend, want ze moest het niet beter willen weten dan de hulpverlener. Hij lachte, had wel geweten dat ze mee zou werken en geen tijd wilde verspillen aan negatieve zaken waar hij haar mee van haar goede aanzet afhaalde.

Toen ze die avond na het journaal op de bank zat, fluisterde ze voor zich heen.
“Als hij mij een kaartje stuurt zoals aan de eerste de beste buuf, zijn we niet méér voor hem dan vluchtige kennissen. Ze kreeg er rillingen van op de rug, maar ineens begreep ze waarom ze dit huiswerk had opgekregen. “Ik moet kennelijk afleren van hem iets voor zijn kind te verwachten.” Ze werd er meteen rustig van en pakte de gitaar om de dagelijkse oefeningen te doen. Na zijn ontrouw had ze besloten eindelijk eens iets aan die lang gekoesterde wens te doen. 

 

Het eerste deel gemist?

Klik hier!

Deel drie? 

Klik hier

Reacties (13) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Leest lekker weg. Boek in wording.
pffffffffff ........................... KUS
ik vind het in en in triest..... gelukkig lees ik ook over een hele sterke vrouw die vecht voor haar eigen leven en dat van haar dochter........ (laten we de afloop nog maar even buitenbeschouwing laten bij dit stuk, aangezien nog niet iedereen die kent)
Haha, voelt soms aan of ik in die stoel zit... Zo goed geschreven, Weltevree, hier op verder borduren hoor, is echt super.

Groetjes
Wow, sluit me helemaal aan bij Neerpenner! Zou een roman kunnen worden!
Heel mooi vervolg. Je ziet het voor je.
levensecht goed geschreven