De 'voor wat hoort wat' club

Door Utopia gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Dit is een 3 ledig beschrijvend verhaal, dat jou lezer meeneemt met de ontwikkelingen en gedachte twisten van de spreker. Het is allemaal echt gebeurd. Het is een soort zoektocht naar waarden. Soms vraag je jezelf af, is dit wat ik wil? Sta ik hier nog wel achter? Of ben ik anders, en verschuil ik mij hierin? Langzaam komt de (ik) uit zijn eigen labyrint... Ik hoop dat u de plaatjes voor zich ziet tijdens het lezen, ik laat uw fantasie de fantasie!

 

De kraaijen, leuke familie, gastvrij. Houden van een biertje, zijn stijlvol, en hebben een uitgesproken smaak en keuze voor wat betreft merken, materialen, recepten enz enz..Gewoon is niet goed genoeg, en dat geeft toch, hoewel het de zaken soms bemoelijkt, die extra tint en kwaliteit aan ze.
De familie Kort, een arbeidersgezin, houden van een biertje, maar dan veel beetjes meer. Ze zijn eigenlijk allemaal alcoholist, behalve de jongste, die drinkt geen druppel. Ze zijn super gastvrij en erg aardig. Iedereen kan binnenkomen, en dat doen ze! Het huis zit ieder weekeinde vol.

De oudste zoon, zuipt het meest. Laveloos, elke dag weer, elke dag, telkens weer bezopen. Het houdt nooit op, en het komt ook echt niet voor dat hij niet drinkt, want hij drinkt elke dag. Is bijna nooit ziek, want, zijn lichaam weet, "dan komt er geen drank binnen, en dan pas breekt de pleuris uit!"
Pa, een goede man, weet veel over planten, is een kei van een hovenier. Onderhoudt een prachteiland in de polder, waar hij dan ook echt een paradijs van maakt. Donkere paden, door bomen overdekt, met kabouters die dan links en rechts langs het pad een lantaarn vasthouden. Doe daar waxinelichtjes in, en loop er 's avonds overheen! doe je dat met een slokkie op, dan weet je wat Pa Kort bedoelt!
Ze zijn simpel, en ongecompliceerd. Denken rechtlijnig, krom is krom en recht is recht. Vaak ook zit er een grote waarheid in, en dat is dan wel eens lastig toe te geven. Zeker als je uiteenlopende verklaringen bedenkt, en deze min of meer gelijk uitkomen met zo'n kort door de bocht benadering.

De onzichtbare weegschalen.

Ik ga er zo weer heen, dit keer naar de familie kraaij, waar enkele "kortjes" ook zitten. Dit is in principe tegen de wensen van pa Kraaij in, maar omdat deze zich weleens op een vrijdagavond dronken bij de Kortjes bevond, min of meer aan de mouw meegesleurd door zoonlief, heeft hij even geen keus.
Ze zijn erg kritisch naar anderen, en wat minder naar zichzelf! Daarom heb ik net een fel oranje trui aangetrokken, want ik weet dat ze daar massaal commentaar op gaan geven. Eventjes zal ik uitgelachen worden, en ik doe net of ik dat vervelend vind. Zodat ze daarna extra aardig zijn, en ik me als een prins behandeld voel. Inspelen op hun spijt, i love this game! ;)

...........



Trui grap is mislukt! Iedereen was al dronken,...
Moest vanmorgen onder de douche lachen toen ik even terugdacht aan Peet, die vertelde dat zijn vader (65) altijd een week moet bijkomen van dit soort avondjes.. Pa Kraaij was tot 02:00 gebleven, en ik vrees dat zijn revalidatie echt wel een week gaat duren.
Ik drink tegenwoordig gember thee met kamille. En weg zijn mijn katers!
Keur het evengoed af, om in een rokerige kamer te zitten met slap gepraat dat nooit verdergaat dan de ongelooflijkheid van dingen die niet volledig begrepen worden.
Het wordt minder informatief, en meer persoonlijk. Waarom is het de drank die ons alleen de moed geeft, je waarden te toetsen aan de ander, slim verpakt in een grootmoedig verhaaltje? De reactie wordt uiterst vakkundig geanalyseerd. Binnen het dronken geworden dier, huist nog steeds die nauwlettende houding van het onzekere wezen, dat constant op de loer ligt en peilt wie wat doet en zegt. Zo praten we groter dan we zijn, om er eigenlijk dan samen opnieuw in te kunnen geloven. "laten we dit dan als waarheid nemen" Knik met me mee, dan varen we de zee van illusies.
Het houdt geen stand, en 's morgens wordt de sukkel wakker. Wakker in ontkenning, spijt..., daarvoor is simpelweg geen tijd, geen energie. Koffie.


Veel mensen om me heen blijven in rondjes draaien. Hebben geen zin, en de wil niet om hun leven te veranderen. Experimenteren niet en nergens mee. Alsof de wereld met alles daarin, niet belangrijker is, dan hun wereldje. Wat zeer beperkt is. Dat is makkelijk, dat geef ik toe.
Die dag komt de ene vriend, en die dag gaan we zwemmen. Alles wordt langzaamaan routine. In routine kan het misgaan, omdat gewoonte het dan overneemt van je bewustzijn. Ik zelf ben als de dood voor routine, en geloof ook echt dat ik daarin deels doodga. Wat er dan in mij sterft, is de IK-beleving in de wereld.  Het gevoel dat je bent.

Steeds ben ik verbaasd, hoe ze zo kunnen leven. Ik ben er dan wel vaak bij, en misschien zult u denken, dat ik er dan ook één ben, maar nee.  Ik doe heel veel meer, en ben druk.  Ik vlieg van het ene boek, naar het andere verhaal, onderwerp, enz, en kan me geen leven inbeelden waarin ik blijf steken, en denk;  "zo is het goed." Dat voorlopig niet hoor!

Oké, de minder complexe, of eenvoudige mens. Hij heeft weinig interesses, en daardoor meer vrije tijd. Rust en ontspanning. Misschien is zijn besef wel erg sterk, maar weet hij niet of dit verbeelding van de werkelijkheid is. Je kunt in die gewoonte-sleur afstompen van je omgeving.  Op het laatst ben je zo voorspelbaar en berekenbaar, dat je hele functioneren de gestalte krijgt van een robot. En dat is wat ik u ga vertellen. Hier gaat het stuk om.

 

Van mens, naar routine, naar robot

Juist omdat wij elkaar beter en beter gaan kennen, in de betekenis van voorspellen, gaan wij hier ook vanuit. Dit calculeren wij in, en nemen dit mee in onze verwachtingen. Een avondje kaarten met Kees, Jurre en peter..? "Ohhh dat wordt lachen, zeker als Jurre die moppen gaat vertellen, en Kees weer zijn schoonmoeder nadoet. Ja, en Wanneer Peter dan rond 23:00 weer dronken wordt, en de frituurpan aanzet, (zoals altijd) wordt dat weer smikkelen...."

Alle spontaniteit en echtheid wordt verruild tegen garanties. Wij zijn, althans, het gros van de bevolking is geneigd zijn vrijheid in te leveren voor garanties. Weten wat en hoe en wanneer iets te gebeuren staat. Onzekerheid, daarmee hebben ze niet zoveel. Alles wordt afgesproken, liefst vaste prik. Jij komt bij mij, dan kom ik bij jou. Vorige week betaalde ik het krat, nu weer jij, en dan weer hij. Er wordt gewogen en gemeten. Want, dit is ook niet meer een vorm van een spontaan en gezellig samen komen, maar een berekende en geplande vrolijkheid creëren. Vrolijkheid hoeft niet eens, we kunnen ook gezamenlijk zeiken, of roddelen. Want we zien elkaars koppen toch al te vaak, dan steken we ze meteen ook maar samen, dan zijn we nog zekerder en meer overtuigend.
Wat mij stoort hieraan is, eigenlijk alles. Vooral die weegschalen. Zeker wanneer je schuine blikken krijgt als ze vermenen dat jij volgens hun berekening ietsjes meer gekregen hebt, dan gegeven. Dit wordt natuurlijk moeilijk, wanneer jij voor hun een pretpark betaalt van 125 euro, en een maand zijn biertjes drinkt ;) Dat pretpark is snel vergeten, en 40 bier is wel het getal 40! haha  (een suffert rekent in aantallen, ja echt waar hoor!)

Ik probeer niet te onthouden wie mij wat gegeven heeft. Of andersom. Weet het gerust wel, en als ik nadenk, kan ik een redelijke verhouding krijgen hoe de zaken liggen. Maar eerlijk gezegd heb ik er totaal geen moeite mee, om iemand veel te geven, en daarvoor niet iets zichtbaars als in materialistisch goed daarvoor terug te zien. Als ik geef, dan is dat omdat het kan. En op geld letten of onthouden of ik iets terug krijg, maakt mij in mijn houding vals, en dat accepteer ik niet en laat ik dus daarom ook niet gebeuren. Hoe kun je dit onthouden, en in de gaten houden, en terwijl spontaan doen? Dan is het geef moment een startsein geworden, en de klok tikt...

 

Kwestie van cultuur?


Vreselijk naar gewoon. Natuurlijk heb je wel mensen die echt schraal zijn, en zo zijn opgevoed, maar die lopen vanzelf wel tegen de lamp. Want "normaal" is dit natuurlijk niet. Misschien is het iets Hollands.. Veel landen in de wereld is vrijgevigheid een gewoonte. Had een Braziliaanse vriendin, die was niet moeilijk, en trakteerde iedereen die ze meenam. Ik had toen geen geld bij me, en voelde me onwijs bezwaard. Kijk, ze had niet verteld dat we weg gingen, en het kwam onverwachts, en een paar biertjes neem ik wel aan. Zij vond het raar als ik niet meeging naar Leidse plein, om verder te feesten. (op haar portemonnee dus.) Ik had daar echt moeite mee. Dit is cultureel mensen, dit zijn wij niet zo gewend. Hollandse zuinigheid is een mooie vervanging van gewoon wat het is; gierigheid.


Het is allemaal niet voor niets, dat ik dit verhaal schrijf. Reden hiervan is, dat ik een hoofdstuk ga afsluiten. (in het echt en tevens dit schrijven;) Ik heb het er echt mee gehad. Wat ik zag deed me elke keer weer schrikken. Ik heb er gein mee gemaakt, in mijzelf, gelachen, omdat ik het niet serieus neem, dat gedrag, maar zij wel! Zij zijn echt zo en veranderen niet.
De wissel is om. Deze trein gaat naar locatie "onbekend". Geen -voor wat hoort wat- mentaliteit in mijn leven! Ik wil het niet meer zien of horen.


-The road to destruction- (is only for lunatics)


Alles wat ik fout doe, fout in de zin van; Jezelf gedragen op een manier die niet bij je past, en die je van binnen afkeurt. -tegen principes, zo sterk, dat het een humorvol spel wordt-, daarvoor heb ik gekozen uit redenen die ikzelf niet kan verklaren met een tevreden gevoel. Mijn ideeën van mijn medemens is een tijdlang geweest, dat iedereen een idioot was, dus het maakt niet uit met wie je omgaat. Wat heb ik me daarin vergist!


Het is niet voor het eerst dat ik me afzet tegen materialisme en hebzucht. Het begeren van spullen boven gezonde waarden, zoals je naasten toevertrouwd te zijn, eerlijk te zijn, en bovendien, te leven met een zuiver geweten. Ik geloof dat niets ter wereld je meer zelfvertrouwen kan geven dan dat. En dat elke vorm van eigenbelang en inhaligheid, egoïsme en of verraad, zich zal wreken. Vraag me niet hoe...
"stap in de boot, -hij is wel lek- dan gaan we tenminste samen ten onder"


Dit is de houding en leefwijze van de laffaard. De hopeloze. Hij die opgeeft. Ik wil nu veranderen. Ze zeggen dat dat haast onmogelijk is. Dwars door je eigen barrières te breken, je routine en je gewoontes. Het is net als stoppen met roken, en zonder goede voorbereiding lukt het niet. Het idee moet in je woelen. Je perfectioneert het zo hier en daar... En dan, past boem!, en weg is het....

Eigenliefde


Ik heb geen hekel aan mijzelf. Had ik dat wel, dan deed ik mijn best niet meer..en koos misschien de weg van destructie. Was vandaag in de collegebanken aan het luisteren tijdens het vak `drugs and addiction` naar een ex verslaafde. Een man van 58 die een uur vertelde over zijn leven en de AA. Hij was al 26,5 jaar nuchter en gaat nog steeds 2 tot 3 keer p/w naar de bijeenkomsten! Het blijft zijn leven beheersen. Het was geen domme man, en hij had een goede baan en alles voor elkaar, maar het was zijn innerlijk wezen dat niet wilde wachten op betere tijden, maar een directe fix nodig had. De touwtjes in handen. De drijvende motor was een grote innerlijke onzekerheid. Een man met een groot ego. Dat vertelde hij zelf, en dit bewijst dat het weten, nog geen sleutel is tot genezing. Alleen de juiste actie maakt dat voor je waar!


"Ik houd niet van mensen die bij alles wat ze tegen je zeggen, hun eigen meerwaarde willen meegeven. Even benadrukken dat zij weten waar het om gaat. Dat doen ze bij de AA niet, en liever ook niet tegen mij." 

Gevoelig zijn...

Zo heb ik een vriendin ) ik ga er wel eens mee weg, en zoek haar op in de boeken winkel', en ze denkt dat ze spiritueel is. Beschouwt zichzelf als erg gevoelig. Dit is best lullig maar ik moet het echt ff kwijt' (no hard feelings, maar niemand is 100% ) Zij vertelt mij op een toon, van diep begrijpen, wat ik zou moeten doen. Ze vertelt me dat ik gevoelig ben, en daarom zus en me zo.. zij begrijpt de dingen anders als ik. Gevoeligheid ziet zij als een zwakte, dat je daarom extra moet beschermen. Extra zacht met jezelf moet omgaan. Dat is niet zo. Want ik beschouw gevoeligheid als een meerwaarde. Gevoeligheid is geen zwakte maar een extra kwaliteit aan je kracht.


Ik weet dat zij zelf rot in haar vel zit, en ik vind dat gerust erg lullig voor haar. Maar zij is het ook, die koos voor deze weg. De leugens en het bedrog. De goedkope onbewezen praatjes, van mensen die boeken schrijven over onderwerpen die niet kloppen. De geesten en het hiernamaals. Over krachten en energieën. Ik weet hoeveel pijn ze van binnen voelt, en hoe ze lijdt en langzaam kapot gaat, maar zij heeft deze weg gekozen, en probeert hier troost in te vinden. De enige reden dat ik haar opzoek, en sms, of 2 keer per jaar iets met haar afspreek, is omdat ik vind dat het mijn fucking plicht is, om zonder betweterigheid, en zonder woorden, samen het leven te leven zoals dat op dat moment gewenst is. Ik ken haar vanaf kleins af aan. Dus al 30 jaar.

Waar het om gaat


Dan zijn we even die twee dromers, en staren vanaf 2e verdieping naar het lege plein, als het buiten half donker wordt. Even maken we contact op een manier die verder gaat dan het drukke leven, en voelen we beiden en weten `dit is echt!` We mogen kwetsbaar zijn, en we hoeven ons tegen niemand te bewijzen. Het plein, de grijze tint, de vierkante steentjes met een dun laagje waterdamp erop... Daar is je leven en je leegte. Daar liggen de mogelijkheden, en dit weerspiegelt je binnenste, anders werd je er niet door geroerd.


Had vannacht maar heel weinig slaap genoten. Misschien een uur. Sliep in het huis van een vriend, om op de 3 katten en hond te passen. Twee katten kropen op bed, eentje languit, vertrouwd tegen me aan. Hoorde de hond snurken beneden, en niet veel later begon ook de kat. Alle dieren snurkten om me heen, en ik genoot ervan.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.