Vini Vidi Vici

Door Roziena gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Een fictief verhaal geschreven door Roziena Salihu.

 


De bomen. Af en toe groen, zo nu en dan kaal alsof ze nooit in bloei gestaan hebben. De auto’s. Elke dag de doffe geur van uitlaatgassen en het kabaal die de intense drukte met zich meebrengt. Toeterende, schreeuwende automobilisten die weten wat hen te wachten staat als ze de auto in stappen, maar toch gefrustreerd raken zodra zij in de file staan. Ik zie het. Elke dag. De gezichten. Nagelbijtend achter het stuur, lachende gezichten op de fiets of diep fronsende voorbijgangers. Iedere dag is anders, maar toch met enige vorm van structuur. In de ochtend voornamelijk zakenlui. De gezichten net zo strak als het pak waarin zij lopen. Aan het einde van de middag studenten waaraan je kan zien dat hun dag nog maar een paar uur geleden begonnen is. Ze drinken Red bull, eten broodjes van de sandwichbar en roken sigaretten alsof ze niet weten hoe het zonder zou zijn. De avonden zijn rustig. Zelfs in het weekend, als mijn geliefde straat bevolkt is met jonge lichamen, heerst hier een rustige sfeer.
Jonge lichamen die zich tegen willens en weten in vergiftigen met allerlei soorten middelen. Ik beaam ze. Niet om het feit dat ze ervoor kiezen hun lichaam te verpesten op deze manier. Ik beaam ze om het feit dat ze kúnnen kiezen. Maar dat even terzijde. Ik zie ze elke dag. Duizenden mensen. Kinderen, bouwvakkers, skaters en fysiotherapeuten. Ik zie ze allemaal. Maar  ik herinner me de mensen maar zelden. Niet omdat mijn geheugen het niet toelaat. Ik ben immers pas 19 jaar. Ik herinner me gewoon alleen diegenen die er voor mij toe doen. En hij was daar één van.

Ik zie ze allemaal. Duizenden mensen. Ik zie ze allemaal, maar dit is alles wat ik zie. Vroeger he.. Fietsen deed ik vroeger het liefst. Middagen lang kon ik fietsen en genieten van alles om mij heen. Zwemmen, rolschaatsen, voetballen of dansen. Ik vond het allemaal leuk. Ik was een actief kind en genoot met volle teugen van het leven. Hier kwam snel een einde aan. Veertien was ik toen de diagnose gesteld werd. Ik fiets niet meer. Ik kom niet meer buiten. Ik geef niet op. Ik kan het alleen niet meer.

Waarom ik mij die persoon herinnerde. Op die ene dag. Die ene man. Het was niet omdat hij in een kort gemauwd overhemd liep terwijl het pas begin maart was. En ook niet omdat hij rende alsof hij nog nooit eerder in zijn leven gerend had. Het was zijn blik. Die blik. Mijn aandoening is erfelijk. Ik kreeg het via mijn moeder die het ook aan mijn zusje gaf. Eenentwintig jaar is ze geworden. Ze was iets ouder dan ik maar toch waren we altijd samen. Zij deed ertoe. Toen mijn zus te horen kreeg dat ze ziek was stopte haar wereld niet. Ze bleef doen wat ze altijd deed. Ze schilderde op zo’n prachtige manier. Ze maakte kleren en sieraden. Een heel creatief typ. Ze heeft nooit opgegeven. Zelfs toen haar einde naderde had ze in haar ogen die blik. Die blik. Mijn zusje streed.
Diezelfde blik zag ik in die man zijn ogen. Wat zijn naam is weet ik niet. Waar hij heen ging is voor mij ook een mysterie en wat zijn intenties waren zal ik nooit weten. Maar ik weet dat deze man, net als mijn zusje, een strijder is.

Ik weet dat mijn zusje nog altijd bij mij is en deze man deed mij dit beseffen. Er waren geen getuigen. Ik was alleen. Het veranderd geen levens en vormt geen ingrijpende gebeurtenis voor deze wereld. Maar ik heb het gezien. Mijn leven lang zal ik dit onthouden, hoelang mijn leven ook nog mag duren. Mijn naam? Die is niet van belang.

Ik zag het. Ik doe ertoe.

 

Door Roziena Salihu 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi verhaal goed geschreven, hoop dat er een vervolg komt.

Pork geeft de DUIM.
FAN wordt hij ook.

DRIMPELS zijn als dromen in het water.
Prachtig geschreven!
Wat erg dat dit jou en jouw familie allemaal overkomt.