x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

De Hoogbegaafde Autist.

Door Arinka gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Goh wat is het leven toch zwaar. Ik doe zo mijn best en nog is het niet voldoende. Inmiddels ben ik er een beetje depressief van. Ik zal je wat meer vertellen over het hoe en waarom.

~De Hoogbegaafde Autist~

Dag in dag uit sleep ik me naar dat gebouw toe. Ik werk me helemaal het schompes tussen allemaal kwijlende simpele zielen en verveel me meestal kapot door de simpelheid van mijn taken.

 

Aangezien ik echter in een bepaalde functie verkeer, zijn er momenteel geen doorgroeimogelijkheden. Zelfs uitgebreide functioneringsgesprekken hebben geen soelaas mogen bieden. Ik heb zelfs meegewerkt aan het samenstellen van mijn competentieprofiel, maar daaruit bleek dat ik streefde naar ontwikkeling op het geestelijk vlak en dat was enkel aanleiding voor verder onderzoek.

Uit mijn capaciteitenonderzoek bleek dat ik weliswaar capaciteiten had, maar dat deze zich slechts met grote inspanning zouden kunnen ontwikkelen en mij werd meteen al duidelijk gemaakt dat die tijd voor die inspanning er echt niet is en dat ik maar gewoon genoegen moest nemen met wat ik wel kon zonder inspanning van anderen.

Nu moet ik wekelijks met een soort van therapeut in overleg, zodat zij mijn ontwikkelingen verder kan volgen. Met een lijst met daarop mijn Sterkte en Zwakte analyse, weet zij feilloos wat ik nodig heb. Volgens anderen dan toch. Ik ben gedwongen mee te werken, puur omdat ik door het hiërarchisch systeem een stuk minder te vertellen heb.

Dan dat eentonige werk elke week. Op maandag begint het al weer, het is steeds hetzelfde vervelende rijtje. Ik zit soms wel gewoon naar buiten te staren en als ik dan om mijn mening word gevraagd tijdens groepsoverleg, dan heb ik weleens moeite om de draad te vinden naar waar men gebleven was. Men beweert nu dat ik een concentratieprobleempje heb.

Natuurlijk heb ik tussen mijn werk door ook pauzes. We zijn door een bepaald protocol bij ons verplicht om in de pauze allemaal met elkaar te ‘socialiseren’. Hierbij komt soms een professional ons bespieden om na te gaan wie in dit sociaal verband uitvalt. Nodeloos te zeggen, denk ik, dat ik dat ben. Ik schijn nogal raar met anderen om te gaan, alhoewel ik zelf meer van mening ben dat men raar met mij omgaat…

Afijn, als ik dan eindelijk in het weekend vrij ben, wachten ook daar allerlei plichten en lasten op me. Mijn huisgenoten hebben zich net als ik de hele week afgebeuld en zijn ook nog eens continu lastig gevallen met gezeur over mijn afwijkende gedrag, waar ook zij soms op worden aangekeken, zodat ze in het weekend uitgeput zijn. En toch moeten we op visite met zijn allen, sporten, zwemmen of nog iets anders doen.

Ook met mijn huisgenoten lig ik dus voortdurend overhoop. Zij begrijpen mij niet en ik begrijp hen niet. Ze denken dat ik expres zo vervelend en kortaf doe, maar ik doe juist ontzettend mijn best om het iedereen naar de zin te maken. Toch word ik regelmatig afgesnauwd dat ik Nu toch wel eens moet weten dat dit of dat niet kan. Ik ben overal teveel.

Als ik dan ’s avonds in mijn bed lig en naar mijn plafond staar dan voel ik me wel eens heel triest worden bij de gedachte dat dit mijn leven is en dat dit nog heel lang zo zal blijven. Vol met afkeuring, druk, prestatieverwachting en sociale verplichtingen. Ik geloof niet dat ik het ga trekken. Ik ben nu al zo moe en dan zit ik nog maar in groep 3. 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat is normaal? Wat de meerderheid doet of denkt? Wat als de meerderheid bestaat uit hersenloze schapen? Wie is er dan "normaal" en wie de autist?
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?