Ik ben minstens net zo duister als Doortje

Door Mc-suffie gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Intuïtie, een Godsgeschenk, maar wie niet luisteren wil

“Je huilt toch niet?"

zegt hij terwijl hij de naald in haar arm steekt. De glimlach op zijn gezicht is meer angstaanjagend dan geruststellend. Ze ligt vastgebonden op het bed. Hoewel, een bed kun je het nauwelijks noemen. Het is meer een soort brancard, een smalle harde plank met enigszins opstaande randen. Hoe is ze hier in Godsnaam terechtgekomen? ‘Denk! Denk!’
Al haar gevoel voor realiteit lijkt te zijn verdwenen.
Terwijl ze ziet hoe hij de gelige vloeistof middels de naald, vanuit de injectiespuit, overbrengt in haar lichaam, vervaagt het beeld totdat alles opnieuw donker wordt.

 

Tegen haar gewoonte in was ze die dag eerder naar huis gegaan.

Er was niet eens een goede aanleiding toe maar hoeveel beslissingen neemt een mens onwillekeurig? Veel. Heel veel.
Waarom rijd je vandaag een andere route dan gisteren? Neem je geen lunchpakket mee, of juist wel? Pak je een trein later, of juist vroeger? Niet alle beslissingen worden weloverwogen gemaakt. We zijn mensen, we doen maar wat.
Achteraf beschouwd had ze beter later naar huis kunnen gaan dan vroeger, althans dat zou je denken, maar wie zegt mij niet dat ze dan onder een vrachtwagen verongelukt zou zijn of getroffen door een loshangende elektriciteitskabel of zoiets. Onbewuste beslissingen kunnen tot grote gevolgen leiden welke onmogelijk kunnen worden voorkomen.
Maar in dit geval had ze al bij de eerste aanblik gevoeld dat er iets niet goed zat met deze man. Hij had haar het gevoel gegeven op haar hoede te moeten zijn  Ze had alleen geen idee waarom  en daarom zichzelf het verwijt gemaakt,  bevooroordeeld te zijn.
En nu lag ze hier. Niet afgegaan zijnd op haar voelsprieten, heel politiek correct en  heel hulpeloos.

 

Hij had daar ineens gestaan.

Zomaar midden op het trottoir. Glimlachend, alsof hij haar herkende en zij had aan zichzelf getwijfeld. Herkende ze hem niet meer terwijl ze hem toch ooit eerder ontmoet had? Een Noord Afrikaans uiterlijk, jonger dan zij zelf was, in een donkere houtje touwtje jas. Vriendelijk had ze terug geglimlacht en dat had hem het groene licht verschaft haar tot zijn prooi te maken.
Hij was met haar mee gelopen naar de parkeerplaats.
‘Ga je al naar huis?’ had hij gevraagd
‘Ja, mijn werkweek zit er op’ antwoordde ze terwijl ze zich toch een beetje ongemakkelijk had gevoeld. Het vooruitzicht binnenkort in haar auto te kunnen stappen, gedag te zeggen, het portier dicht te trekken en uit zijn leven weg te rijden was voorlopig haar enige doel.
Ze had, bij de auto aangekomen, het slot open gezapt  toen ze vlak achter zich het gerinkel van vallende munten hoorde.

Het moment waarop ze omkeek was voor hem het moment om toe te slaan.

De honkbalknuppel raakte haar vol op het voorhoofd en het moment waarop ze viel zou hij nog vele malen in zijn gedachten herbeleven. Heerlijk!

Hij genoot van het hele ritueel. Het slaan, het in elkaar zakken van de vrouw, het sjorren aan het dode gewicht om haar in de auto te krijgen, maar vooral het stil naast haar zitten en aanschouwen hoe haar gezicht van vorm veranderde door de opkomende zwelling. 


Haar pijn was zijn voldoening, zijn drug, zijn seksuele bekoring, zijn alles. En hij zou nog lang van haar genieten. Minstens een dag of drie.

In het bedrijfspand van een kennis, van een kennis, van een kennis, wat hij voor veel te veel geld onderhuurde had hij alles al voorbereid. De vloeren afgeplakt met plastic, de ramen geblindeerd en de wanden bekleed met geluidswerend materiaal waar een studio jaloers op zou zijn.
De snijtafel in het midden van de hal met aan weerskanten, heuse verrijdbare ziekenhuisschermen welke hij op een veilingsite had gekocht.
Tegen de wand slechts één hoge, metalen kast met daarin twintig kraakwitte uniformen. Gevouwen met militaire precisie.
Een metalen aanrecht met dubbele wasbak en zijn pièce de resistance was toch wel het professionele trolleywagentje volledig voorzien van medisch gereedschap.

 

 

 

 

 

 

 

En nu ga ik vervelend doen...     Net zo vervelend als Doortje

Als je de rest van dit verhaal wilt lezen dan zou je kunnen overwegen om het boek te kopen dat spoedig uitkomt van Schrijfatelier Alicia: Duistere Signalen.
Sorry! ;-)

https://sites.google.com/site/artikeladvies/duistere-signalen

 

Reacties (34) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
@Taco, terwijl jij hier las, las ik bij jou ;)

Ik zeg het nog maar een keer, je kunt het boek bestellen he
bijna 300 blz voor ? 15.- ( Maakt niet uit welke, euro, neuro, zeuro, ...)
Je maakt me nieuwsgierig.. Duim Taco
Dank voor de uitnodiging, McSuffie.
Misschien...
@Babelaartje... wat een mysterieuze eindzin... of toch?
@Verbijsterend, dan is de prijs heel vriendelijk.
@Nonnie, aaaahhhh, toe nou
Dat is al vrij snel, want a.s. maandag gaat het bestand en de cover naar de drukker. Ik hoop dat het dan de derde week van juni gedrukt is. Het is ook geen 'boekje' maar bijna 300 pagina's :)
Super Mc-Suffie! Dit doet ook hunkeren naar meer! Ik .... doe niet mee aan dit pijnigen van de lezers...of toch... ?
@Ingrid, dat wordt een gaatje in de tafel trommelen. Heb geen idee hoe lang het gaat duren voordat het boek uit komt. Hoop zelf stiekum ook dat het snel zal zijn. Ben erg benieuwd naar de rest.