Val toch dood!....en dat deed ze.-Pesten; the serial killer.

Door Madje88 gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Het was guur voor de tijd van het jaar. Een kille wind sneed zich een weg door de mensenmassa. Een enkeling rilde, een enkeling verstond wat de wind huilde: kou. Kou in hart en wezen.

"Val toch dood!" riep Bianca.

Esray lachte. Vroeger had ze het nog wel te doen gehad met Ayesha, maar de laatste tijd vroeg ze er gewoon om. Als je zo over straat gaat als Ayesha, dan vraag je er gewoon om. Bianca stoot Esray aan. 

"Stom wijf is het toch ook hè. Ze leert er niets van. Ze is zo hardleers, misschien houdt ze wel gewoon van SM!" Ze lacht om haar eigen grap. Esray knikt. Vast en zeker. Stom varken. Dat kind zouden ze binnen moeten houden. "Weet je wat jou goed zou staan? Zes planken!" Bianca en Esray lachen en kijken hoe Ayesha probeert te ontkomen aan hun blikken, totdat ze uit hun zicht verdwijnt.

 

Langzaam loopt de massa verder.

Het grind knarst onder Bianca's voeten. De kou snijdt in haar gezicht, maar dat maakt haar niets uit. Zij is tenminste een harde. Ze hoort gesnif achter zich. Ook dat laat haar koud. Steenkoud. IJskoud.

Bianca weet dat ze vlakbij haar opa is, maar kijkt expres niet op. Nog altijd voelt ze haat, woede. Ondanks haar kou, kookt ze van binnen.

 

Er wordt gefluisterd.

Ayesha kijkt om zich heen, haar ogen hulpeloos, hopeloos zoekend naar erkenning. Ze wil zich vastklampen aan iemand, maar vindt geen steun. Het is ieder voor zich nu.

Ze zou sneller willen, maar de massa staat het niet toe. Het vaste tempo  moet worden gelopen. C'est la vie. Het is, wat het is.

 

Een vrouw stapt naar voren.

Het gefluister verstomd, verdwijnt in de kilte. "Bedankt, dat jullie hier allemaal zijn. Eindelijk is het moment gekomen."  De vrouw slikt en kijkt de mensen doordringend aan. "Eindelijk heeft ze rust nu. En ik ook.C'est la vie. Het is, wat het is."

Ze doet een stap naar achteren, maakt plaats voor de volgende. 
Met trillende stem begint ze: "Weet je, ik weet wel dat wij elkaar eigenlijk niet kennen. Maar toch weet ik wat je moet hebben gevoeld. Toen je dat mes in je vlees zette. Toen je die pillen nam, met die fles drank er achteraan. Toen je hoofd, al haast bewusteloos, de grond raakte. Je daar dood bloedde. Dat heb ik namelijk ook gevoeld. Wel honderd keer. Toen jullie mij doodwensten. Rust zacht, lieve Esray. Jij wel."

 

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
heftig, helaas waar. Woorden kunnen veel te veel doen Als compliment zijn ze mooi, als belediging of scheldwoord... Niet
Mooie vaote face aan het einde. Uitstekend verhaal.Duim taco
Echt heel erg mooi geschreven.
Wederom erg goed geschreven, krachtig en zoveel weggelaten dat het echt aankomt.
Heel mooi geschreven! Zo triest, en helaas ook helemaal waar. En woorden kunnen je echt breken. Ik weet er helaas alles van. Dat staat in mijn geheugen gegrift en dat gaat er, vrees ik, nooit meer uit. Voor de klas'genoten' uit de brugklas was ik niet meer waard dan ongedierte. Zo werd ik genoemd (met een nog ergere benaming) en zo werd ik ook behandeld. En dat is dan nog maar 1 voorbeeld. Het is maar goed dat ik een doorzetter ben, op de een of andere manier heb ik dat jaar overleefd. Het was heel extreem. Nu door therapie voel ik pas hoe ik me toen altijd gevoeld heb. Ik heb nog enorme woede en haatgevoelens naar hen toe.
Woorden, gemeend of niet, zijn krachtig.'
1 woord kan je dag maken of breken.
goed artikel!