Kon mijn leven maar overgaan in het niet.....

Door Madje88 gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Kon ik maar 'niet' zijn. Kon ik maar oplossen. Was er maar een oplossing voor mijn 'niet willen zijn'.

Je weet het, maar toch blijf je hopen. Hopen op rust, sereniteit, stilte. Niet.
Het 'niet zijn' kan niet. Kon het maar. Dan verdween ik, zomaar, zonder een spoor achter te laten,
die het bewijs zou kunnen zijn van mijn gewezen bestaan.

Het lijkt me zo fijn,

om gewoon 'niet' te kunnen zijn...
niet te hoeven voelen,
denken,
geen gekmakende gedachten
die trachten

je gek te maken...
Ik kan mijn longen zich laten vullen met lucht.

Proberen te schreeuwen,
om hulp, om verlossing.
Een oplossing 
voor het zijn.
Voor de pijn
die mijn wezen
wezenlijk doorklieft.
Maar als ik mijn longen
laat vullen met lucht,

is er geen ontsnappen meer aan.

 

Ik haat wie ik ben
Ik ben geworden
wie ik nooit heb willen zijn.
Een vleesgeworden stuk
verdriet.

En vertel me niet
dat het niet waar is
als je dat denkt,
heb je het nooit begrepen.

Doe geen moeite
het te snappen.

Ik begrijp het al 24 jaar

niet.

En zelfs al zou ik
kunnen willen,
Weet ik niet eens
of ik wel willen zou.

Voor mij geen geklap, gejuich
voor mij geen warm onthaal.
Lege stoelen
lege tafels
volledige stilte
temidden van al mijn kabaal.

 Oorverdovend krijst ze
al dagen aan een stuk
maar enkel in mijn hoofd.
Niemand anders hoort haar
een privéconcert,
voor mij alleen.
Net als alles, eigenlijk,
vlak voordat ik echt verdween.

 

 

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ja, dan schiet de digitale wereld tekort. Die uitgestoken hand die wil je grijpen.
Heel veel sterkte.
Je hebt ons op Xead. Als ik iets kan betekenen laat het via pb weten.
Tex
Indrukwekkend,
Ja dit gedicht hakt er in,mooi geschreven, en het gedicht van, Chayenne. geeft ook mijn gemoedstoestand weer.

Pork geeft de DUIM.

DRIMPELS.
Ik doe geen moeite om het te snappen, want ik snap het gewoon.
Heb zelf een klein stukje geschreven, in totaal andere bewoording, maar redelijk dezelfde strekking.


Af en toe komt hij tevoorschijn,
een grote bruine beer.
Gevaarlijke klauwen
en een bek vol met slijm.
Loerend naar mij
komt hij soms gevaarlijk dichtbij.
Met alle overlevingskracht dat in mij zit,
weersta ik de drang om hem te willen omhelzen,
meegetrokken te worden naar het donkere woud.
Omhelzen zal eindigen met een klauw in mijn borst,
en een bek vol slijm in mijn nek.
Ik kan alleen wachten op het moment,
dat hij zich van mij wegkeert, terug gaat in het woud.
Tot die tijd speel ik voor dood, en blijf muisstil zitten.
En denken aan die ene keer die komen gaat,
dat ik zijn klauw niet kan weerstaan.

Duim erbij.
lieve Madje......
Wat is het dat jou het gevoel blijft geven,
dat je niet vrij bent in het leven?
Zie je dan niet lief mensenkind,
dat er werkelijk niets anders is dan de vrijheid die je bent.
Kijk nu eens werkelijk om je heen,
wat houdt jou gevangen,
en laat je hart zijn als een blok steen?

Waar zit jij nu met je gedachten?
Weer aan het strijden, om de pijn in jezelf te verzachten
Wat voor rol speel je deze keer?
Geniet je er werkelijk van keer op keer?
Het is de angst die ons gescheiden houd,
en die jij vaak veel meer vertrouwt.
De gedachte dat je wilt zijn wie je wilt.
Gewoon een simpel mensen kind.

Al eeuwen heb je dat spel gespeeld.
Ieder aspect heb je er van doorlopen.
Durf je nu de sprong te nemen,
en te zijn wie je werkelijk bent?
Dat mooie, prachtige Engelen Kind.

Een Kind van Licht,
een Kind van Liefde,
een kind van Vreugde,
een kind van Vrijheid,
Dat is wat jou geboorterecht heeft gegeven.
Laat je gedachtes gaan, sta op en kies voor dat leven.

Respect! Ik begrijp het heel goed. Ik wens je heel veel sterkte!