Eenzaam maar niet alleen.

Door Ditistom gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Eenzaam zijn, we hebben er allemaal wel eens last van. Wat tips en een gedicht.

Eenzaam zijn.

Eenzaamheid kruipt bij ons allemaal wel eens onder ons vel.
Zeker voor vrijgezellen, zoals ik, kan een stille zaterdag je zomaar onverwachts overspoelen, ook al heb ik veel vrienden, zowel online als offline.
Wat doe je dan?
Bij de pakken neer zitten heeft geen zin, en ik heb genoeg dingen die ik leuk vind om te doen, te veel eigenlijk, dus de tijd komt wel vol.
Maar soms knaagt er wat, een leegte die niet zomaar weggaat.

Wat te doen.

Wat ik dan vaak doe is op zoek, op zoek naar geluid.
Muziek op de achtergrond helpt vaak (als het maar geen nummers zijn zoals *Mad World* natuurlijk)
Een mailtje sturen naar een goede vriend, even opbellen, de deur uit en even langs bij vrienden of familie die dichtbij woont, allemaal remedies tegen eenzaam zijn.
Ik geniet er van om naar live-streams van tekenaars te kijken, altijd een bron van wat gezelligheid.
En ik bid.
Ja echt, dat helpt mij, te weten dat er Iemand is die nooit een voicemail heeft haalt bij mij het eenzaamheidsgevoel weg.

Nieuw is natuurlijk Xead.
Een beetje rondneuzen, andermans artikelen lezen en de reacties van anderen lezen geeft me echt het gevoel bij een gezellige groep te horen en reageren op artikelen voelt als praten.
Een reactie krijgen, wellicht een privé berichtje, het is allemaal even gezellig.
Kortom, de meeste eenzaamheid valt wel weg te duwen als we ons er wat voor inspannen.

Maar niet iedereen kan dat zo makkelijk.
Daarom is het zo belangrijk zelf begripvol te zijn als een ander eenzaam is.
Belt iemand onverwacht en schijnbaar zonder reden op, dan kan dit de reden zijn.
Dus belt iemand op met: “Zo, dus… eh… hoe is het nu met jou?”
Dan kan hij of zij best wel eens last van eenzaamheid hebben.
Natuurlijk heb je niet altijd tijd, maar probeer die af en toe eens te vinden.
Volgende keer ben jij misschien degene aan de andere kant van de lijn…

Eenzaam maar niet alleen.

Hier zit ik in mijn eentje, de dag duurt nog zo lang.
Ik ken nu elk patroontje dat zit in het behang.
Het is niet echt verveling, ik heb hobby’s, een hele rij,
Het is alsof er zomaar een leegte is in mij.
Zal ik bellen, zal ik langsgaan? Maar bij wie en ook waarom?
Zal het ze irriteren als ik zomaar even kom?

Hier zit jij in je eentje, te staren uit het raam.
Je hoofd zit vol gevoelens, geen ervan heeft een naam.
Zoveel vrienden die je kent, waarom eenzaam zijn?
Maar langzaamaan krijgen de gevoelens je toch klein.
Even bellen, even langsgaan? Maar bij wie en waarom?
Ik wil niemand irriteren als ik zomaar even kom.

Het hoeft niet in je eentje, dat wil ik dat je weet.
Je hoeft niet alleen te vechten tegen het monster dat eenzaamheid heet.
Mijn huis is altijd open, mijn telefoon staat klaar.
Heus kom maar, roep maar bel maar, ik vind het echt niet raar.
Misschien na een kort gebed, misschien na het amen?
Kom maar langs want eenzaamheid is best te dragen: samen!


 

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi artikel met een prachtich gedicht.
Heel mooi gedicht, knap gedaan!
Mooi artikel, en wat een mooi gedicht.
Prima artikel, voor veel mensen herkenbaar denk ik, in deze jachtige wereld....mooi gedicht!
Goed gedicht zeg. Echt mooi geschreven.
Het is misschien cliche maar onze samenleving indivdualiseert wel. Bidden helpt wel.
Goed onderwerp en artikel.
Duim
Tex