Obsessie. Gestart door Alicia

Door Gewoonieko gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Alicia's obsessie. Bij wijze van spreken dan. Mijn bescheiden poging om haar verhaal af te maken.

Eindelijk is het licht. Een paar vogels kwetteren en ik laat mijn verrekijker over de huizen dwalen. Ik moet een eind maken aan deze bizarre situatie. Ik zie nu dat je wakker bent. Je opent de gordijnen, je wangen nog roze van de slaap. Met verwarde haren tuur je naar buiten of het een zonnige dag belooft te worden. Het is net alsof je blik langer op mijn raam blijft rusten…..

Ze weet dat hij daar is. Een paar weken nu al. Glurend door dat smalle raampje, haar bespiedend. Ze had de flikkering van een verrekijker al opgemerkt voordat ze wist dat hij het was. Maar het deed haar niets. Korte tijd geleden had ze  een punt achter hem gezet, zoals ze dat al zo vaak bij zoveel mannen had gedaan. “We passen niet bij elkaar” had ze gezegd toen hij wanhopig naar het waarom had gevraagd. Natuurlijk was hij het niet met haar eens geweest.

Maar hij had haar niets meer te bieden. Ze had zijn spaargeld opgemaakt, en er goed van geleefd. Een nieuwe garderobe voor de naderende zomer, een weekend naar Rome. Met hem, dat was dan wel weer jammer geweest. Het was mooi zo lang het duurde en dat was meestal, ook nu, tot het einde van het geld. Zijn geld.
Mannen; ze zijn zo gemakkelijk. Een wulpse blik, een lach. Een ontblote schouder,  een glimp van haar lange benen en ze zijn voor haar. En als ze eenmaal de volledige controle over ze heeft zuigt ze hen leeg.  Financieel en emotioneel berooid laat zij ze achter.  Soms na een paar weken al, soms duurt het een paar maanden. Maar altijd gebeurt het, en op diezelfde manier. En de mannen? Ze blijven achter met een gebroken hart, een illusie armer. Sommigen jammerend, anderen hullen zich in een diep, stilzwijgend niets. Maar nog nooit was iemand zo gek geweest om haar te volgen zoals hij nu deed.
“Je komt nog eens de verkeerde tegen” had een vriendin haar gewaarschuwd, maar ze had smalend haar schouders opgehaald. “De eerste sukkel die mij aan kan, moet nog geboren worden”  en ze had erbij gelachen. Sukkel was voor haar synoniem geworden aan mannen in het algemeen.

Ook nu, zo vroeg aan het begin van wat een mooie dag lijkt te worden heeft ze de lenzen van zijn verrekijker al zien schitteren in het zonlicht. Ze  vraagt zich af wat  hij overdag doet, wanneer zij naar haar werk is. “Zou ‘ie werkelijk de hele dag binnen zitten” vroeg ze zich af maar ze schudde met haar hoofd alsof ze de gedachte aan hem van zich af wou schudden. Nee, hij is verleden tijd voor haar en ze had al weer een nieuwe geldboompje op het oog. Hij was nieuw in het bedrijfsverzamelgebouw waar ze werkt. Het eerste contact was al gelegd en vandaag zou ze hem de genadeklap toebrengen. Vanavond zouden ze samen een hapje gaan eten in de stad, direct na het werk. Ze heeft voor deze gelegenheid haar korte, lavendelkleurige jurkje aangetrokken en ze weet dat geen man haar daarin kan weerstaan.
Als ze de deur dicht trekt en het pad afloopt om naar haar werk te gaan, kijkt ze stiekem nog  eens naar het lage, smalle raam en ze vraagt zich af of hij er nu ook staat. Eigenlijk weet ze het wel, en ze huivert bij de gedachte aan hem.

Als ze ’s avonds laat naar huis rijd weet ze dat ze die avond succes heeft gehad. Nu al, is de nieuwe als was in haar handen. Wat mannen al niet doen voor een mooie vrouw en een beetje seks in het vooruitzicht. Haar jurk had de verwachte uitwerking gehad. Ze grinnikt. “Ze zijn echt allemaal hetzelfde, die sukkels” denkt ze. Dan ziet ze plots  vanuit haar ooghoeken een donkere schim de weg oplopen. Dat postuur, die jas… het zal toch niet? Uit alle macht trapt ze op de rem, maar het is al te laat. Met een klap raakt ze de voetganger die op haar motorkap terecht komt. Als in een flits herkent ze zijn ongeschoren gezicht voordat hij over haar raam de lucht in wordt geslingerd. In haar binnenspiegel ziet ze hem met een doodsmak op het asfalt neer komen.

Ze staat inmiddels stil, haar handen trillend op het stuur. Nog steeds staart ze in haar binnenspiegel. Ze weet het zeker; hij is het die daar roerloos achter haar auto ligt. Luid getoeter trekt dan haar aandacht, en als ze voor zich kijkt wordt ze verblind door de koplampen van een vrachtauto. Verbijsterd blijft ze lamgeslagen in het felle licht staren. Dan volgt er een enorme klap, het geluid van scheurend ijzer, kapot glas en stilte. Doodse stilte. 

Een zijden shawl zweeft door de lucht om onverbiddelijk op het koele asfalt neer te komen, in de zweefvlucht een zweem van haar geur achterlatend.



 

 

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Oef, deze had ik ook gemist, maar hij is ijzersterk!
Net als jij had ik de rollen ook omgedraaid. Goed verhaal, mooi einde. Duim
Inderdaad, deze was er doorheen gegaan. Een volkomen andere benadering en het laat veel te fantaseren voor de lezer, dat vind ik altijd wel lekker... kijken we plotsklaps een dubbelloops geweer, ze zijn niet meer
Deze had ik ff gemist maar zo blij inmiddels gevonden te hebben.
Echt mooi
Wow, mooi zeg!
Dank jullie wel voor jullie heerlijke reactie's. Ik bloos niet zo snel,maar het is jullie gelukt.
Prachtig, ineens wisselt het van perspectief, geschreven vanuit de vrouw, een gemene vrouw... Ook de rollen verwisseld, hoe creatief! Heel goed geschreven ook, mooie beschrijvingen/beelden en het eind is ook weer heel verrassend. Een fatale afloop, die vaak bij een korte thriller wordt gebruikt. Uitstekend gedaan Ieko!